“Ramptoeristen!” werd er gisteren een aantal malen op Twitter gezet. Ja, we gingen naar een brand kijken. So what? Ferry uit beroepsmatige interesse en ik als ‘fotografe’. Brand en nacht blijft een geweldige combinatie. En eerlijk is eerlijk, uiteindelijk genoot heel Twitterland mee.

Brandje kijken

We gingen net naar bed toen de eerste melding binnenkwam van een binnenbrand in Naarden, op het industrieterrein. Eenmaal net op bed (22.45 uur) werden de meldingen steeds heftiger. “Wil je gaan kijken?”, vroeg ik Ferry. Ik ken hem nu eenmaal langer dan vandaag. En eerlijk is eerlijk, als hij dan ‘ja’ zegt, spring ik net zo hard in de auto. Met camera en al, op Ferry’s verzoek. Dus daar reden we om 23.00 uur op de snelweg. Ik had oom Bart al gesmst. Want bij grote branden in de regio coördineert hij alles vanuit de verbindingscommandowagen. Hij belde me direct op: “De brand slaat nu uit.” Ik bracht de boodschap over aan Ferry en merkte meteen dat het gas werd ingetrapt. Bijna 35, maar als het op brand aankomt…

Eenmaal ter plaatse

Ik had verwacht dat t.p. (ter plaatse) alles afgesloten zou zijn, maar je kon nog verrassend dicht bij het pand komen. Ik klikte mijn lichtsterke lens (50 mm F1.8 voor de kenners) op mijn camera en begon foto’s te maken. Zoomen was niet mogelijk met deze lens, en de beperkte mogelijkheden qua licht, maar dat maakt je wel creatief. Elk nadeel… Tijdens het fotograferen voelde ik een hand op mijn schouder: oom Bart en vriend Arnold die snel voorbij liepen. Even later maakte ik een kort praatje met Arnold: het was vermoedelijk een leegstaand pand en het was overgeslagen naar het naastgelegen pand. Ze wisten nog niet welke materialen er in het pand lag. Terwijl ik dit gesprek voerde, hield Ferry Twitter op de hoogte. Zijn geplaatste foto’s zorgde binnen no time voor vele nieuwe volgers. Wie waren nu de ramptoeristen?

Op zoek naar Nick

Op advies van Arnold besloten we naar de waterkant te lopen. Hier zag je pas goed hoe hij was doorgeslagen. Onder het klikken door, was ik stiekem nog op zoek naar neefje Nick (zoon van oom Bart), die sinds kort ook brandweerman is. Niet in dienst dit keer, maar verslag maken voor de brandweerwebsites die hij onderhoudt. Ik zou hem pas veel later vinden. Op het moment dat we bij Bart en Arnold in de verbindingscommandowagen stonden.

Respect voor die mannen

Terwijl ze (Bart en Arnold waren inmiddels aangevuld met vriend Arjan en neefje Nick) een praatje met ons maakten, en ons alle ins en outs vertelde (die ik tot teleurstelling van mijn Tweeps niet kon delen), hielden ze op de minuut bij welke wagens waar stonden en wat hun rol was. Een proefalarm voor de hele regio zorgde voor nog wat hilariteit en hoe serieus zo’n brand dan ook is: het is geweldig hoe die mannen hier met hun eigen vorm van humor mee omgaan. Maar feitelijk hadden zij het easy, zij hoefden niet de brand en hitte in. Het echte respect gaat natuurlijk naar de mannen in het heetst van de strijd.

Lampje uit?

Inmiddels was het 00.30 uur geweest. Ik was moe, maar wilde het niet missen. Het was te leuk. Mijn maag knorde en daar was Arnold als reddende engel. Hij had wat broodjes extra weggegapt van zijn hardwerkende collega’s, speciaal voor ons. Opeens maakte het me niets meer uit dat er boter op zat, ik wilde dat broodje. Maar daarna ging het licht toch echt langzaam uit. Helaas voor alle Tweeps, de razende reporters verlieten de ‘onheilsplek’.

Nu de volgende dag is het lampje nog steeds uit. Minder dan vier uur slaap is veel te weinig. Heb ik vanavond nog fut voor die cabaretvoorstelling? Geen idee. Maar ik zou het zo weer doen. Dan maar voor ramptoerist uitgemaakt worden.