3 potten donkerbruine satésaus, 2 kilo malse biefstuk, 9 paprika’s in drie kleuren, 20 lamskoteletten omdat Laura er zo dol op is, 2 dozen champignons, 9 serveerschalen, 100 plastic bekertjes, kruiden als laurier, tijm en munt, een flesje gembersiroop, 20 grote glimmende gamba’s, plakjes ontbijtspek, 5 kromme komkommers, 5 dozen negerzoenen…

Tja, dat was me een kar vol afgelopen vrijdag, of eigenlijk meerdere karren. Want ik wilde wel voordeel en dus ging ik, Ferry meeslepend, tegen mijn gewoonte in naar vier winkels. Visboer, Deen en C1000 en Plus. Want de visboer blijft de lekkerste gamba’s hebben, en de Plus had meloen in de aanbieding. Dingen waar ik normaal helemaal niet op let, maar ja, op een barbecue met 20 man is elke meevaller meegenomen kan ik je vertellen. Al is het verdomd lastig om in te schatten hoeveel eten je nodig hebt voor 20 man. Ik hoop met heel mijn hart dat onze gasten morgen overdag niet te veel hebben gegeten… Lees verder

Mijn verjaardag: ik heb hem op 1.001 manieren gevierd. Maar zelden vierde ik het zo als dit jaar. Zelden maakte ik een uitnodiging, mailde ik die naar alle mensen die me heel erg lief zijn en nodigde ze in mijn (ons) eigen huis uit voor een feest in de tuin.

Toen ik nog kind was…

Het klinkt bijna alsof ik mijn verjaardag nooit echt heb gevierd. Dat is niet zo! Mijn ouders nodigden altijd familie uit voor mijn verjaardag, en zorgde voor de nodige versnaperingen. Voor mij was dat anders dan nu, dat was slechts een cadeautjes-parade. Al lag ik al wel nachten wakker: wat zou ik dit jaar krijgen? Uiteraard waren er ook kinderfeestjes inclusief midgetgolf en gourmet. Waarbij mijn vriendinnetjes standaard verliefd werden op mijn oom Bart, die slechts een jaar of 13 ouder is dan ik. En toen nog een goddelijk lichaam had… Lees verder

“Weer een nieuwe zonnebril? Je hebt er vorig jaar nog een gekocht”, zegt Ferry zaterdag in de auto tegen me. Ik schiet in de lach, heel hard. En op dat moment snapt hij waarom. Hij heeft zelf namelijk een zonnebrillen fetisj.

Heel sec gezien heeft hij gelijk: nog geen jaar geleden kocht ik een dure Donna Karan-zonnebril. Van dat geld had ik meer dan een maand boodschappen voor ons tweeën kunnen doen. Maar goed, hij was nodig. Sinds enige tijd droeg ik namelijk geen lenzen meer. De enige zonnebril die ik op sterkte had was vijf jaar oud. Buiten het feit dat de glazen niet meer goed waren voor mijn huidige sterkte, was het model zo 1980. Afgeschreven dus! En eerlijk is eerlijk, Donna Karan was (en is!) haar geld waard, ik heb de zonnebril veel en met veel plezier gedragen in de zomer van 2009 en met name tijdens onze rondreis door Amerika.

Maar goed, af en toe heb ik de kolder in mijn kop. En wil ik opeens, ook al heb ik thuis drie brillen op sterkte (de bewuste zonnebril, en twee gewone brillen, omdat ik niet kon kiezen), weer lenzen. Omdat mijn ogen dan toch beter uitkomen. En omdat ik nu in een minder droog pand zit en het vast wel weer kan handlen. Dus… mijn brillen liggen sinds zaterdag in de kast (en komen er alleen uit op luie dagen). Lees verder

“Ramptoeristen!” werd er gisteren een aantal malen op Twitter gezet. Ja, we gingen naar een brand kijken. So what? Ferry uit beroepsmatige interesse en ik als ‘fotografe’. Brand en nacht blijft een geweldige combinatie. En eerlijk is eerlijk, uiteindelijk genoot heel Twitterland mee.

Brandje kijken

We gingen net naar bed toen de eerste melding binnenkwam van een binnenbrand in Naarden, op het industrieterrein. Eenmaal net op bed (22.45 uur) werden de meldingen steeds heftiger. “Wil je gaan kijken?”, vroeg ik Ferry. Ik ken hem nu eenmaal langer dan vandaag. En eerlijk is eerlijk, als hij dan ‘ja’ zegt, spring ik net zo hard in de auto. Met camera en al, op Ferry’s verzoek. Dus daar reden we om 23.00 uur op de snelweg. Ik had oom Bart al gesmst. Want bij grote branden in de regio coördineert hij alles vanuit de verbindingscommandowagen. Hij belde me direct op: “De brand slaat nu uit.” Ik bracht de boodschap over aan Ferry en merkte meteen dat het gas werd ingetrapt. Bijna 35, maar als het op brand aankomt…

Eenmaal ter plaatse

Ik had verwacht dat t.p. (ter plaatse) alles afgesloten zou zijn, maar je kon nog verrassend dicht bij het pand komen. Ik klikte mijn lichtsterke lens (50 mm F1.8 voor de kenners) op mijn camera en begon foto’s te maken. Zoomen was niet mogelijk met deze lens, en de beperkte mogelijkheden qua licht, maar dat maakt je wel creatief. Elk nadeel… Lees verder

Wat ik doe als de zon schijnt en ik vrij ben? In elk geval niet tussen alle strandgangers in de file gaan staan om op een winderig strand te gaan liggen. Dat is ook niet nodig, want we hebben ons eigen paradijsje. Onze achtertuin.

Ik zal de eer voor de tuin niet geheel bij onszelf neerleggen: 10 jaar geleden werd de basis van deze tuin door een architect gelegd. Mooie houten vlonders, een flinke vijver (met zeven goudwinders die bij de prijs van het huis in zaten) en bamboeplanten. Een basis waar je blij mee mag zijn. Zeker als je daarbovenop die schattige druivenrank telt, waar ik echt verliefd op werd toen we de eerste keer gingen kijken.

Maar er was nog wel wat werk aan de winkel

Zo was de vijver eigenlijk al die jaren slecht onderhouden. Sorry, oud-bewoners. Er zat een mini-pompje in en geen filter en dat terwijl er 10 kub water in zit. Arme vissen! Lees verder