Kim, de stagiaire die de goede teksten zonder al teveel moeite uit haar mouw schudde. Jolijn, de stagiaire die geen eigen teksten kon schrijven, maar wel dol was op Wikipedia. Mirjam, de stagiaire die net even te brutaal was. Jeroen, de stagiair die zijn stagetijd niet volbracht omdat we klaar waren met zijn gedrag. Brenda, de stagiaire die als schuchter meisje binnenkwam en wegging als zelfstandig redacteur. Anneke, de stagiaire die onterecht dacht een loopje met me te kunnen nemen.

Deze stagiaires en meer passeerden de afgelopen jaren de revue. Niet alleen in mijn huidige functie, maar ook in mijn vorige functie bij Libelle. In het geval van laagvliegers was ik blij dat de stageperiode voorbij was, in het geval van hoogvliegers liet ik ze met pijn in mijn hart gaan. Pijn in mijn hart deed het ook toen ik gisteren afscheid van Marloes moest nemen.

Verantwoordelijk & snel

“Laura, hoe oud is die nieuwe stagiaire wel niet?”, vroeg mijn baas halverwege de eerste dag van Marloes. Het is waar, Marloes zag er uit als minimaal 25 jaar, maar in werkelijkheid was ze begin 20. Ze bleek echter wel te beschikken over een verantwoordelijkheidsgevoel voor iemand van minimaal 25 jaar. Totaal geen schoolmeisje die moest wennen aan taken, verplichtingen en regels. Dat hoorde er simpelweg gewoon bij voor haar. Toen ze samen met haar collega-stagiaire drie weken bij ons aan het werk was, ging ik op de vakantie. En mijn baas – heel erg goed gepland, zijn schuld – ook. Weken daarvoor lag ik er wakker van, dat kon toch niet goed gaan die drie weken? Ik kon ze toch niet zomaar in het diepe gooien door ze drie weken onbegeleid achter te laten? Maar het kwam goed. Met dank aan Marloes (en ook haar collega-stagiaire). Buiten haar verantwoordelijkheidsgevoel had ze namelijk nog een pluspunt: ze werkte zichzelf gigantisch snel in.

Rechterhand

Al snel was Marloes voor mij onmisbaar en de vijf maanden die ze stage liep, gingen veel te snel. Gelukkig konden we Marloes een afstudeeropdracht aanbieden: drie dagen zou ze stage blijven lopen en op de andere dagen zou ze thuis aan haar afstudeeronderzoek werken. In de maanden die volgden, werd Marloes mijn rechterhand. Had ik geen tijd voor iets dan kon ik het – zonder dat je haar ooit hoorde morren – zo over de schutting (uh beeldscherm) gooien. En ze werkte als een buffel: ze deed meer in drie dagen dan een gemiddeld mens in vijf.

Einde Marloes-periode

Maar vanaf vandaag is de plek tegenover me leeg. Marloes is klaar met haar onderzoek, binnen twee weken is bekend of haar scriptie is goedgekeurd en dan is ze afgestudeerd en rijp om een baan te zoeken. Leuk voor haar, minder voor mij. Ik moet sinds gisteren 17.00 uur Marloes-loos door het leven. Gelukkig kreeg ik wel een schaal chocolade mee om het verdriet te verzachten…

Gemotiveerde zomerstagiaire

En natuurlijk, er komt weer een nieuwe stagiaire en dat is vast ook niet de laatste. Stiekem verheug ik me zelfs op de komst van de zomerstagiaire. Michèle, ze reageerde op mijn wanhopige oproep op Twitter. Een zomerstagiaire vinden is namelijk niet makkelijk. Maar Michèle wilde graag, ook al was ze niet verplicht stage te lopen. Haar plannen voor de rondreis met vriendlief door Amerika werden aan de kant geschoven. Zonder pardon! Je kan dus niet zeggen dat ze niet gemotiveerd is. Gisteren is ze deels ingewerkt door Marloes. Zoals ik had verwacht, leert ze snel. En dat is mooi meegenomen, want ze krijgt werk voor twee deze zomer (ook de taken van andere stagiaire neemt ze over).

En… ze heeft me een belofte gedaan: schrijf- en typefouten (mijn ergernis nummer 1, al maak ik ze zelf ook regelmatig, maar officiële documenten kijk ik extra zorgvuldig na) zal ze vermijden. En maakt ze er toch een dan krijg ik een negerzoen, één voor elke fout. Mocht ik einde zomer als een tientonner rondlopen dan weet je in elk geval wat meer over de schrijftalenten van Michèle. Maar stiekem hoop (en verwacht!) ik dat ze gewoon een tweede Marloes is.

* Uiteraard zijn de namen in het intro gefingeerd.