Lang had ik me verheugd op deze middag en avond: Dreamnight at Artis. Vol brandweerauto’s, politiewagens, ambulances, zieke kindertjes die genieten en dierentuin. Een avond waarop mijn camera overuren zou maken en ik zou beseffen hoe gelukkig we onszelf eigenlijk mogen prijzen.

Over Dreamnight at the Zoo

Dreamnight at the Zoo is een jaarlijks terugkerend evenement, wereldwijd. Overal ter wereld sluiten dierentuinen hun deuren extra vroeg. Om daarna zieke kindertjes met hun ouders en broertjes en zusjes toegang te geven. Artis is een van deze dierentuinen. En de kinderen worden van heinde en verre gebracht in brandweerauto’s, ambulances en politiewagens. Rond de 1750 kinderen met aanhang wordt de toegang tot Artis verleend die dag en maar liefst 800 vrijwilligers zorgen dat dit feest ieder jaar door kan gaan.

Blije kinderkoppies fotograferen

En daar komt ook Ferry om de hoek kijken. Twee jaar geleden werd hij voor het eerst meegevraagd. Na zijn enthousiaste verhalen in 2008 wilde ik in 2009 heel graag mee. Om foto’s te maken, blije kinderkopjes. Om ouders nog een herinnering achteraf te geven. Maar nee, zei hij: “Alle voertuigen zitten al vol, er is geen plek meer, er moeten kindertjes bij.” Oké, dat begreep ik. Totdat hij die avond thuis kwam en vertelden dat er twee vriendinnen van collega’s mee waren geweest, gewoon voor de gezelligheid. “In 2010 zorg je er maar voor dat ik er bij ben”, zei ik. En dat geschiedde…

Toonzetting

Ik wist het zeker: de sfeer op zo’n dag zou super zijn. Niet alleen vanwege de blije kindertjes, maar ook vanwege de brandweerhumor waar ik zo van hou. Samen met vier brandweermannen (dit keer geen andere vriendinnen aanwezig, ik had ze helemaal voor mezelf) gingen we om 14.30 uur op pad. Van Almere naar Lelystad, naar het Zuiderzee Ziekenhuis. Ferry zou voorop rijden en ging bij het eerste stoplicht maar door rood (wat volgens hem natuurlijk oranje was). “Ja, jij kunt wel een voorsprong gebruiken met die oude bak van je”, riep Olaf door de mobilofoon. Gevolgd door collega Patrick: “Dat wordt klootzakken-gebak maandag.” De toon was gezet.

Onder politiebegeleiding

Aangekomen in Lelystad sloten we achteraan in de rij van hulpvoertuigen. Uiteindelijk zouden we met een stoet van 48 voertuigen (waarvan 6 begeleidende politiemotoren, wat ik stoer vond, kun jij zeggen dat je ooit onder politiebegeleiding naar Amsterdam bent geweest?) naar Amsterdam vertrekken. De kindertjes mochten een voertuig uitkiezen en wij kregen een jongetje van een jaar of zeven aan boord en een meisje van vier.

Verliefd op Chloë

Je hebt snel de neiging te vragen wat hun kindje dan heeft, maar dat voelt toch niet fijn. Wel kwam ik er (door een spontane vader) al snel achter dat Chloë, zoals het meisje heette, sinds een maand ernstige suiker heeft. Maar je zou niet zeggen dat ze ziek was, het kind had energie voor tien! En ze veroverde mijn hart met haar grote blauwe ogen. Ik bleef foto’s maken van haar, tot ze het zat was. En wat deed madame? Die ging vervolgens foto’s van mij maken. Een lol dat ze had. Ik liet het natuurlijk met liefde toe.

Van Almere naar Lelystad

We reden het loeiende sirenes langs onze oude flat en ik zwaaide even naar de onderbuurvrouw. In Almere werd er wat van plekken gewisseld en voor één gezin was er een plek te weinig. Normaal gaat dan een van de begeleiders van het kind in de touringcar, maar deze mevrouw was niet van plan daar genoegen mee te nemen. Het zusje van de zieke jongen moest erbij. “Hoor jij hierbij?”, vroeg ze met een bitchy toon, mij al wegkijkend uit de auto. Ja, als iemand het zo vraagt, krijg je bij mij echt geen fijn antwoord. “Ja, dat klopt, ik fotografeer voor brandweer Almere”, en liep weg. En al had ze het lief gevraagd, ik was ingeschreven op die wagen vanuit de organisatie en moest daar dus ook blijven. Ik kan alleen niet zo goed tegen mensen die een vinger krijgen en dan je hele hand grijpen…

Struisvogel in tha house

Maar goed, vrolijk gingen we verder. Onder luid getoeter, sirenes en zwaailichten. Inmiddels hadden we de binnenstad van A’dam bereikt, en die stond letterlijk vast. Er zouden zo’n 400 hulpvoertuigen aankomen, ziet u het voor zich? Maar goed, de politie had het strak in de hand en dus waren we al snel op parkeerplaats Struisvogel, zoals ook onze stoet heette. Ach, ik ben altijd al een beetje een struisvogel geweest…

Veelvraat-brandweermannen

Kindertjes werden uitgeladen en herenigd met eventueel een andere familielid die in een touringcar zat. Wij konden ons eigen gang gaan en zoals het echte brandweermannen betaamt, betekent dat eerst naar de eetkot. Ook dat was goed geregeld trouwens: een hele zak vol broodjes, fruit, snoep en drinken. Meer dan zelfs een veelvraat-brandweerman als Ferry op kan. En ik dacht alleen maar: “Eet nu door, ik wil fotograferen.”

Echt ziek?

Gelukkig wilden ook zij rond kijken, ik denk voornamelijk om lekkere vrouwen te spotten. Nou, vooruit dan maar. Overigens: ze hadden als een van de weinige brandweermannen hun nette (zomerse) kostuum aan en trokken daarmee ook echt de aandacht. Soms tot hilarische taferelen aan toe. Ik liet het links liggen, of geinde mee en ging op zoek naar leuke kindjes. En die waren er genoeg.

Soms was bijna niet te zien of kinderen echt ziek waren, vrolijk rennend. En het konden natuurlijk ook nog broertjes en zusjes zijn. Soms werd je echter met je neus op de feiten gedrukt. Bijvoorbeeld met die tweeling in die mooie gestreepte jurkjes. De een mooie lang haar, de ander gemillimeterd. Slik! Maar als je dan de glimmende ogen ziet, dan weet je weer waarvoor deze dag is. En dan weet je ook dat je jezelf, ondanks wat gezondheidsproblemen, gelukkig mag prijzen.

Laura begaat een blunder

Om 21.00 uur was het gedaan met de pret. Iedereen moest weer verzamelen voor route struisvogel. Dat ging alleen niet helemaal soepel. Veel gezinnen wilden nu in een andere auto, zo kregen wij ook een heel ander gezin. Vader, moeder, ziek zoontje en broertje. Ik kon het jochie niet zien, stond met zijn rug naar me toe, maar ze vroeg op welke plek hij wilde zitten: “Achter de chauffeur of achter de bijrijder?” Ik zeg heel droog: “Hij kan ook in het midden zetten, dan kan hij meer zien.” “Mevrouw, hij is blind”. Oeps! Het kwam niet meer goed en toen ook nog bleek dat ze van de organisatie terug moesten naar de auto van de heenweg, hadden we het helemaal gedaan.

Heel rouwig was ik er niet om

Het betekende dat ik nog even van mijn kleine vriendinnetje mocht genieten. Die nog steeds energie voor tien had. Die stond te springen in de brandweerauto en er op los brabbelde. Langzaam kwam ik er ook een beetje achter wat het andere jochie had. Opeens ging zijn hoofd namelijk piepen, na ja, de elektroden die er op zaten. Lege batterij! En zonder die batterij kon hij niet praten en horen. Uniek wat de medische wereld dus tegenwoordig wel kan. En terwijl ik niet veel later in de auto zat te vechten tegen de spuit, bleef Chloë onvermoeid doorgaan. Even voor Lelystad viel ze in 10 seconden in een dikke coma, terwijl haar moeder vroeg of ik ook foto’s maak voor geboortekaartjes. Ja hoor, dat doe ik ook…

Voor herhaling vatbaar

Na middernacht namen we op de kazerne afscheid van collega’s Rutger, Olaf en Patrick. “Tot volgend jaar”, zei Patrick, de man die het voor Almere organiseert. “Mag ik weer mee dan?”. “Natuurlijk, jij altijd!”. Verbaasd liet hij me achter. Zei hij niet eerder dat er zoveel belangstellenden waren om volgend jaar mee te gaan? Never mind, ik ben er volgend jaar zeker bij, want zo’n dag is voor herhaling vatbaar.

En terwijl ik dit typ, denk ik ‘Oh ja, en dat gebeurde nog en dat ook nog’. Maar ik kan gewoon niet al mijn ervaringen kwijt in één blog. Buiten het feit dat 80% gewoon een gelukzalig gevoel is dat door je lichaam stroomt als je die kindjes ziet. Bekijk de foto’s op Flickr, dan snap je wat ik bedoel.