In de veronderstelling dat het bedelende, slechte glazenwassers zijn die hun maandelijke € 20,- komen opeisen, doe ik de deur vanavond rond 20.45 uur open als de bel gaat. In mijn mooie lichtblauwe badjas. Voor mijn neus staat een charmante jongeman die er een stuk aangenamer uitziet dan onze vadsige glazenwassers.

“Sorry dat ik zo laat nog stoor”, is het eerste wat hij zegt. Zo laat is het toch niet, denk ik. Tot ik me besef dat mijn badjas anders doet vermoeden. Maar zo snel open ik toch echt niet de deur als ik boven op bed leg. We hadden gewoon een after-work-bath genomen om te ontspannen. Ik vertel hem dat we nog niet lagen te slapen en hij ontspant. En trekt zijn papieren tevoorschijn: KWF. Had ik al verteld dat ik gevoelig ben voor ziektes?

De voetballiefhebber

De jongen die iets aantrekkelijker is dan de glazenwassers vertelt me dat ze met een actie bezig zijn. In een paar weken tijd willen ze een half miljoen mensen bereiken en deze mensen vertellen waarom er geld nodig is. En voorlichting geven over hoe snel je aan gevaren van kanker wordt blootgesteld. Ik wens hem succes, want met het WK op de achtergrond aan deze avonden heeft niet iedereen zin in een lang gesprek. “Wat is de stand eigenlijk?”, vraagt hij. “Fer, hoeveel staat het?”, schreeuw vraag ik door de deur heen. “Huh?” “De voetbalstand schat.” Opgelucht hoort hij dat het 0-0 is, dan kan zijn poulevoorspelling nog uitkomen.

De risicofactoren

Van het ene naar het andere spelletje: hij wil een spelletje met me spelen. Zo goodlooking ben je nu ook weer niet, denk ik nog. Tot hij me vertelt dat het een kanker-spelletje is. Hij wil van mij weten wat buiten zonnen de andere vijf risicofactoren van kanker zijn. Ik dacht altijd dat er veel meer dan zes waren – zo hoorde ik gisteren nog dat deet ook kankerverwekkend zou zijn – maar oké. Maar het enige wat er op dat moment in me op komt,  is dat je geen zwartgeblakerd vlees moet eten. Stom dat ik niet aan roken denk, of gezond eten. Ik verbaas me over het feit dat alcohol ook kankerverwekkend is en dat je moet bewegen om het risico te beperken. Doe je dit alles bij elkaar dan verminder je het risico met 50%. En terwijl ik dit typ denk ik: zijn dit niet meer vijf factoren? Ik heb het even voor u opgezocht, nummer 6 is ‘Werken met kankerverwekkende stoffen zoals asbest’. Ik werk hooguit met stress, is dat ook kankerverwekkend?

De aap uit de mouw

Dan duwt hij mij een formuliertje voor mijn neus. Het was te verwachten! Ze hebben een actie lopen, uit onderzoek blijkt namelijk dat mensen liever maandelijks een klein bedrag storten i.p.v. één keer per jaar veel geld. Dus vanaf nu kan dat vanaf € 6,- per maand en ja, je kunt elk moment opzeggen. Yeah right, alsof ik de laksheid zelve dat dan zou doen, ook al zou ik er eigenlijk vanaf willen. Dat stel ik dan uit. Ik geef hem dat dan ook aan. Ik ga voor collectebussen en jaarlijkse stortingen. Zodat ik dan kan betalen wat ik kan en wil missen. “Maar mevrouw, we mogen maar één keer per jaar collecteren.” (en ik zie hem denken: u heeft een groot huis en dus veel geld)

De oplossing

Maar goed, moet ik dan overal een maandelijkse storting doen? Alle stichtingen en fondsen lijken er op over te stappen. En we doen al zoveel maandelijkse stortingen. Brandwondenstichting (hoe kan het anders met een brandweerman in huis), Greenpeace… Ik noem een aantal doelen op die we al steunen en eindig met de Nationale Postcode Loterij. “Maar mevrouw, daar vallen wij niet onder.” Waarbij het me verbaasd dat hij me mevrouw noemt, want aan het begin van het gesprek vroeg hij of hij mocht tutoyeren en dat mocht van mij. Zijn oplossing? Gewoon een aantal andere doelen op zeggen. Ja, zo werkt dat dus niet bij mij. Dan ben ik bij elke goed uitziende jongen aan de deur de klos. Net zoals bij de Mediamarkt wanneer ik een koffiezetapparaat ga kopen.

De ommezwaai

Omdat hij het charmant brengt, kap ik het gesprek niet af. Ik amuseer me altijd bij dat soort gesprekken. Net zoals die keer dat iemand me telefonisch nep-Wilkinson-scheermesjes probeerde aan te smeren voor een derde van de prijs van Wilkinson (en het hem nog lukte ook). Totdat… hij vraagt of ik huisvrouw ben. Geen idee waarom ‘ie het wil weten en al helemaal niet meer in welke context. Wel dat ik geïrriteerd was. Niet dat ik wat tegen huisvrouwen heb, begrijp me niet verkeerd. Maar ik zou mezelf niet fijn voelen als huisvrouw en dus wil ik er ook niet voor aangezien worden.
Al zou ik als huisvrouw stiekem wat voordelen hebben: geen stress van werk, de hele dag tijd voor fotografie en de naaimachine die ik weer eens heb opgedoken en met dit weer genieten van de tuin, toch maar een carrièreswitch?

Dit was de limit. Geen charmante praatjes meer van deze charmante student. Ik kap het gesprek af door te zeggen dat ik wacht op de collecte en “Nu ga ik de koffie zetten die ik 20 minuten geleden al van plan was te zetten.” Met die glazenwassers was ik sneller klaar geweest. Die kunnen namelijk geen woord Nederlands.