Was er eerst een overload aan politiek, vandaag – de dag nadat Nederland de eerste wedstrijd van dit WK won – worden we ondergedompeld in Oranje-gevoel. En ik? Ik word moe van alle WK-gerelateerde blogjes en wijt deze blogpost dan ook niet aan voetbal maar aan vakantievoorpret. Daar kan toch geen WK tegenop?

Begint bij jou het vakantiegevoel niet eigenlijk ook veel eerder dan het moment dat je in de auto of het vliegtuig stapt? Begint dat niet al bij het boeken of nog eerder: al bij het bedenken waar je dit keer heen wilt? Bij mij is dat vakantiegevoel overigens tegenwoordig het hele jaar aanwezig door mijn werk. Ook niet verkeerd.

De voorselectie

Vroeger begon voor mij de vakantievoorpret eind december/begin januari. Als de reisgidsen uitkwamen. Als ik mocht beslissen waar we als gezin heen gingen. Na ja beslissen, ik maakte de voorselectie. Mijn ouders gaven een budget op (was het niet 800 gulden in die tijd?) en hun eisen. En ik ging zoeken.

Weetje! Met Vakantie.nl deden we onlangs een onderzoek naar zoek- en boekgedrag. De vrouw blijkt leidend in het beslissingsproces. Waarom verbaasd me dat niet? Kinderen hebben geen beslissingsrecht en zelfs beperkt invloed. Ik was kennelijk uniek. Wat ik natuurlijk allang wist.

De eisen

• Spanje (per vliegtuig)
• 14 dagen
• Appartement (wat wel moet met zulke dramatische eters als Patrick en ik)
• Entertainment (zodat we ons zelf konden vermaken)
• Strand op loopafstand
• Aanwezigheid van cerveza en peppersteak

Klinkt wel heel erg simpel he? Misschien was dat het ook wel. Maar je kunt je voorstellen dat mijn vader in die tijd dag en nacht bezig was met zijn eigen zaak en die twee weken die hij dan per jaar vrij nam, wilde hij dan ook echt niets aan zijn hoofd hebben. En wij wilden niet vermaakt worden door papa en mama, maar gewoon veel vriendjes hebben. Cultuur vond ik niets en een dag op pad in de hitte vond ik maar niets. Voor ons als gezin dus ideaal op dat moment.

Geen zelfkwelling

Laura begon de zoektocht. Mijn tactiek? De prijslijst er bij pakken en een lijntje trekken om de kolom met de weken waarin wij weg zouden kunnen. Kwam ik in die kolom wat tegen onder het vastgestelde budget ging ik pas plaatjes kijken. En dan enkel van dit appartement. Zo hoefde ik mezelf niet te kwellen met plaatjes van de meest geweldige accommodaties die nooit in het budget zouden passen. In mijn eentje had ik er – zo herinner ik me – heel veel lol in en ik vond hetjammer als ik de boeken had doorgewerkt en een top3 had samengesteld.

De keuze

Als ik eenmaal klaar was met mijn speurtocht legde ik op een avond de top3 voor aan mijn ouders en broer en gezamenlijk kwamen we dan tot een volgorde. Want ja, je eerste keuze kan natuurlijk altijd volgeboekt zijn – zelfs in januari, zeker in die tijd, toen last minute nog een onbekend begrip was – en dan moet je wel een tweede keuze achter de hand hebben. Vaak ging ik dan met mijn moeder, of vader en moeder, naar het reisbureau (ja, dat was toen nog helemaal hot) om de vakantie te boeken. Dat ik vervolgens een maand of zes moest wachten, nam ik voor lief. De vakantie was gepland en ik had iets om naar uit te kijken.

Onderzoek doen

Tegenwoordig benut ik die maanden niet alleen met er naar uitkijken. Maar ook met ‘onderzoek’ doen: wat is er in de omgeving te doen? Wat kunnen we gaan bekijken? Waar kunnen we lekker eten? En in het geval van een rondreis: hoe wordt de route en hoeveel gaan we per dag afleggen? Toen was dat natuurlijk nog niet im frage, het enige wat ik deed was bij het zwembad hangen. En daar heb je geen reisboekje bij nodig.

Conclusie: geef mij maar vakantievoorpret i.p.v. WK-nabeschouwingen op blogs. Ik kan toch niet zeggen dat ik Nederland heel sterk vond. Al ben ik blij met de drie punten die we hebben binnengehaald. Wat jij?