“Ze is helemaal op”, zeiden we zaterdag tegen elkaar toen we het ziekenhuis verlieten. Lichamelijk gezien was Ferry’s oma (92) geen stuiver meer waard, bleek na ons bezoek. Haar koppie, daar zou ze het misschien nog mee redden.

Oma’s wilskracht

Het is een mooie leeftijd: 92. En ik teken ervoor. Mits ik niet hoef te lijden en nog wel normaal kan leven. Ferry’s oma heeft geleefd, hoewel ze ook heel wat slechte tijden heeft gehad. De laatste jaren bracht ze heel wat bezoekjes aan het ziekenhuis. Regelmatig vroeg je je af: “Hoe lang houdt ze het vol?” Maar haar wilskracht en het feit dat ze nog zo pienter – soms té pienter – was, maakte dat ze er altijd weer bovenop kwam.

Meer dan een gebroken heup

Afgelopen week zakte ze door haar benen en viel. Onfortuinlijk. Een gebroken heup. En als je dan alleen bent en je alarmknop niet om hebt… Ferry’s oma is niet graag mensen tot last en nadat ze ooit per ongeluk in haar slaap de alarmdienst had opgepiept door het knopje in te drukken, droeg ze hem niet graag bij zich. Maar nu was ze gevallen en kon geen kant meer op. Ze werd bijna twee dagen later gevonden. Haar heup werd tijdens een operatie hersteld, maar haar hele lichaam (waaronder haar nieren) hadden eronder geleden. En daar lag ze dan nu, een klein lichaam in een groot ziekenhuisbed.

Schril contrast

Zaterdag bezochten we haar. Zoon N. was op visite, Ferry’s oom dus. Terwijl oma elke keer wegzakte, vertelde hij (zelf werkzaam in de zorg en dat merk je aan hoe hij er mee omgaat) dat hij donderdag een gesprek met haar had gehad. Een gesprek wat voor hem het afscheid was. Het was goed zo. Terwijl ze af en toe ontwaakte, maakten we grapjes. Oma deed mee, en dat was een schril contrast met dat kleine lichaampje wat daar lag en wat zo op was. Ondertussen hield ze precies in de gaten wie er op visite kwamen bij de andere patiënten en wat ze hadden. Dat koppie ging gewoon weer rustig door. Maar ze was wel moe, zei ze, en slikken ging zo moeilijk.

Optimisme

Zondagavond besloten we weer te gaan. Dit keer zat zoon F. aan haar bed en hij voerde haar meloen. Zoon F. is de jongste van het stel en hoewel hij de 50 is gepasseerd wordt hij komende maand vader, zijn eerste kind. Oma’s kleinkind, haar laatste kleinkind en een complete verrassing. Als je al vijf achterkleinkinderen hebt, verwacht je dat niet meer. Zoon F. stond er duidelijk anders in dan zoon N. Optimistisch sprak hij met zijn moeder over haar herstelperiode, dat het lang ging duren en dat ze er de tijd voor moest nemen. Ik snap het: hij wil natuurlijk niets liever dan zijn zoon (want dat is inmiddels bekend, en oma weet ook de naam al) zien liggen in de armen van zijn moeder. Al is het maar één keer…

Realistisch? Ik weet het niet. Maar het zal me niets verbazen als ze het nog gaat redden ook. Ze wil zo graag haar kleinkind zien dat haar hoofd het misschien nog wel wint van haar lichaam. De tijd zal het leren…