Ik had de perfecte naam voor deze blogpost, een zin die ik Ferry gisteren om zijn oren smeet. Maar helaas, ik vergat de zin. Heb er uren over liggen piekeren in bed. Niet gevonden, dan maar een logje zonder naam.

Zwanger?

“Ik ben aangekomen”, zei ik laatst tegen vriendin D. Verwonderd keek ze me aan: “Waar dan?”. “Mijn buik”, zei ik, “De plek waar het altijd gaat zitten”. Een logische verklaring had ik niet echt. Misschien meer gaan eten door stress? “Ben je niet zwanger?”, vroeg ze. Ik keek haar aan. Nee, mijn borsten waren niet gevoelig, het was duidelijk een vetbuikje en misselijk was ik ook nog niet geweest. “Zou wat zijn”, zei ik tegen haar, “Dan ben ik misschien al een maand of drie zwanger.” Want door al mijn reizen – en het feit dat ik me echt beroerd voel als ik ongesteld ben – had ik de pil al even doorgeslikt.

Op snoepdieet

Anderhalve week later voelde ik me weer eens zo beroerd. Gelukkig, ik was ongesteld. Maar dat buikje zat er dus nog steeds en in mijn vrolijke zomerkleding – en zeker in bikini – ging het me toch wel irriteren. Kleine lovehandles prima, maar het moet natuurlijk niet de spuigaten uitlopen. Zondagavond hakte ik de knop door. Ik ga op snoepdieet. Nee, ik ga mezelf niet al het snoep verbieden (dan lukt het simpelweg niet, weet ik uit ervaring), maar minderen moet ik zeker. Jammer voor mijn chips-valkuil die Heartbreakers heten en jammer voor die lekkere tandenborstelgumsnoepjes. En stagiaire Michèle die mag gewoon geen schrijffouten meer maken, want dan zou ze elke keer met negerzoenen komen aanzetten.

Missende discipline

Maar ik ging meteen de mist in. Maandagavond hadden we visite – de oud-bewoners van ons huis kwamen langs en ze waren zo enthousiast over onze klusresultaten! – en onder het genot van een wijntje (die caloriebom vind ik al niet lekker, dus dat was makkelijk) zette Ferry drie bakjes chips op tafel, en nootjes. En natuurlijk net de chipjes die ik lekker vind. En de discipline om er dan af te blijven heb ik simpelweg niet. Evenals dat ik niet de discipline heb om slechts een paar chipjes te pakken. Ferry keek me aan: “Had je niet een voornemen?” Ja, dat had ik, maar wie maakt het me nu moeilijk?

Kip, patat en mayonaise

Gisterenmorgen begon goed. Ik besloot geen croissantje op het station te halen. Dinsdag is namelijk luxe-broodjes-dag op het werk en dan zou de teller op twee croissantjes (en twee tostis’ en twee boterhammen met rosbief, misschien moet ik eens minder lunchen) komen te staan voor die dag. De koekjes die een oud-stagiaire had achtergelaten, liet ik netjes links liggen. Ik lustte ze namelijk niet, koekie! Maar ‘s avonds aten we gebraden kip, wat we altijd halen als we vergeten zijn vlees uit de vriezer te halen. En dat waren we. Ferry zei: “Gekookte aardappels bij kip? Nee, daar horen patatjes bij.” En hoewel Ferry vond dat kip en patat best zonder mayonaise kon, was ik het daar niet mee eens. Mayonaise-overload was het gevolg.

Eén negerzoen & limonade

‘s Avonds rond 20.30 uur – terwijl Ferry druk was in de tuin – beloonde ik mezelf op één, ja echt slechts één, negerzoen. Dat is nog altijd beter dan een pak koekjes of zes negerzoenen die ik normaal in één keer naar binnen kan proppen. Verder moest ik het maar doen met de suikershot in mijn limonade. Even later plofte Ferry naast me op de bank, met een zak M&M’s, die hij praktisch helemaal op at. En ik hoorde hoe hij er van genoot. Nu scheelt het dat ik geen M&M’s lust, maar hé, kun je niet een beetje rekening met me houden?

En dat smeet ik hem – in mijn überchagrijnige bui – naar zijn hoofd: “Ik lust dan wel geen M&M’s, maar je zit lekker te kanen naast me, terwijl het minder snoepen mij veel moeite kost. Kun je niet een beetje solidair met me zijn?” En dat was het, dat was dus het woord dat ik zocht. Solidair werd hij echter niet na deze opmerking. “Dat is een goede test voor je!” Van je vriend moet je het maar hebben.

P.S. Nieuwe functie op mijn blog: je kunt een blogpost nu simpel delen op Twitter via het knopje bovenaan.