Ik had de perfecte naam voor deze blogpost, een zin die ik Ferry gisteren om zijn oren smeet. Maar helaas, ik vergat de zin. Heb er uren over liggen piekeren in bed. Niet gevonden, dan maar een logje zonder naam.

Zwanger?

“Ik ben aangekomen”, zei ik laatst tegen vriendin D. Verwonderd keek ze me aan: “Waar dan?”. “Mijn buik”, zei ik, “De plek waar het altijd gaat zitten”. Een logische verklaring had ik niet echt. Misschien meer gaan eten door stress? “Ben je niet zwanger?”, vroeg ze. Ik keek haar aan. Nee, mijn borsten waren niet gevoelig, het was duidelijk een vetbuikje en misselijk was ik ook nog niet geweest. “Zou wat zijn”, zei ik tegen haar, “Dan ben ik misschien al een maand of drie zwanger.” Want door al mijn reizen – en het feit dat ik me echt beroerd voel als ik ongesteld ben – had ik de pil al even doorgeslikt. Lees verder

“Ze is helemaal op”, zeiden we zaterdag tegen elkaar toen we het ziekenhuis verlieten. Lichamelijk gezien was Ferry’s oma (92) geen stuiver meer waard, bleek na ons bezoek. Haar koppie, daar zou ze het misschien nog mee redden.

Oma’s wilskracht

Het is een mooie leeftijd: 92. En ik teken ervoor. Mits ik niet hoef te lijden en nog wel normaal kan leven. Ferry’s oma heeft geleefd, hoewel ze ook heel wat slechte tijden heeft gehad. De laatste jaren bracht ze heel wat bezoekjes aan het ziekenhuis. Regelmatig vroeg je je af: “Hoe lang houdt ze het vol?” Maar haar wilskracht en het feit dat ze nog zo pienter – soms té pienter – was, maakte dat ze er altijd weer bovenop kwam.

Meer dan een gebroken heup

Afgelopen week zakte ze door haar benen en viel. Onfortuinlijk. Een gebroken heup. En als je dan alleen bent en je alarmknop niet om hebt… Ferry’s oma is niet graag mensen tot last en nadat ze ooit per ongeluk in haar slaap de alarmdienst had opgepiept door het knopje in te drukken, droeg ze hem niet graag bij zich. Maar nu was ze gevallen en kon geen kant meer op. Ze werd bijna twee dagen later gevonden. Lees verder

Zoals beloofd: niet alleen foto’s van mijn allerschattigste nichtje, maar ook bewegend beeld. Let vooral op haar zangkunsten en lieve lach en niet op mijn bad hairday. Waarom laten spiegels je altijd alleen de voorkant en niet de zij- en achterkant zien?

Hoe vermaak je een kind van 2,5 negen uur lang? 540 minuten! Het leek me best een opgave. Een opgave die ik met liefde aan wilde gaan, toen mijn schoonzusje vroeg of we vandaag thuis zouden zijn en op de kleine wilden passen.

K3-woordjes

Ferry baalde stiekem een beetje: hij is gek op zijn nichtje, maar moest werken. Ik nam de honneurs graag waar en stond om 08.00 uur klaar om haar met open armen te ontvangen. Mama vertelde natuurlijk nog even wat ze tussen de middag mocht eten en drinken, dat ik vooral vaak moet vragen of ze moet plassen – ze is sinds kort zindelijk – en hoe laat ze moest slapen. Mijn nichtje vond het allemaal prima, als ze maar K3 mocht kijken. En dus moest ik om 8.30 uur meezingen met Afrika, Amerika, regenboog en al die andere teksten die ik nu gelukkig al weer ben vergeten. Tussendoor tekende ze in haar prinsessenboek, waarbij ik haar het liefst had geleerd hoe ze binnen de lijntjes moest tekenen, want dat gekras dat vind ik maar niets. Maar, hield ik me voor, ze is nog maar 2,5. Ze kan nog niet alles.

Joy slaapt

Mijn moeder zou vandaag voetbal komen kijken, al gepland voor de oppasafspraak. Maar, bedacht ik me, ik heb niets voor de lunch in huis. “Loubna, zullen we een stukje gaan lopen, boodschapjes doen?”. Ze rende naar de gang om haar Jip en Janneke-laarsjes te pakken en “Laura, mijn jas!” te roepen, want die hing hoog aan de kapstok. Lees verder

Na de leuke collectant kwam er vandaag een vriendelijke, nieuwe tandarts in mijn leven. Al heb je aan vriendelijkheid natuurlijk niet genoeg. De vraag is of tandarts Martijn zijn vak goed uitoefent. Het feit dat ik nu aan de pijnstillers zit, doet me echter twijfelen.

Tandartsen verdienen goed aan mij: ik heb een dramagebit. Makkelijk maak ik ze het echter niet: mijn mondopening is inimini-klein. Geen tandarts die daar mee om kan gaan, behalve tandarts Willem, bij wie ik al mijn hele leven loop. Ooit heb ik een keer een andere tandarts gehad. Ik ging weg met gescheurde mondhoeken. Toen ik ging verhuizen van Huizen naar Almere was er dan ook één ding zeker: tandarts Willem zou ik niet echter laten. Lees verder