Goedlachs. Gooisch meisje. Onzeker. Blauwe kijkers. Anti-drugs. Zeurkousje. VVD-stemmer. Controlfreak. Met-een-klein-buikje. Liefhebbende vriendin. Attent. Eigenwijs. Twittaholic. Gedreven. Chagrijnig-wanneer-moe. Moraalridder.

Sucker voor romantiek. Zorgzaam. Fotograaf. Hart op de juiste plek. Twee linkerhanden. Boekenwurm. Water bij de wijn. Reislustig. Blogger. Zoetekauw. Betweter. Rokjes & jurkjes. Apple-freak. Harde werker. Geen discipline. Creatief. Emotioneel. Bezige bij. Open boek. Cijfergeil. Cup C. Koppig. Extravert. Mag wakker gemaakt worden voor een broodje paling. Vergevingsgezind. Liever lui dan moe. Naaktloperij. Mutsje. Perfectionistisch. Wodka-cassis. Brandweervrouw. Onrust in mijn kop. Dankbaar. Ongeduldig. Lente-lover. Dierenvriend. Verdedigend. Doorzetter. Teer poppetje. Huisje-boompje-beestje. Behulpzaam. Verwend kreng. Zachte huid. Wil graag iedereen te vriend houden. Enthousiast. Online chick. Wijsneus. Onsportief. Vlug van begrip. Rituals-fetisj. Trotse huizenbezitter. Licht ontvlambaar. Papa’s kindje. Lees verder

Geen overbodige dingen meer kopen, was mijn motto vanaf het moment dat we – nu precies zes maanden – geleden in ons droompaleis kwamen wonen. Tijd om de balans eens op te maken.

Scheefwonen en haar voordelen

We woonden jarenlang scheef. Kent u dat, scheefwonen? Ik niet, tot aan de politieke debatten. Scheefwonen betekent dat je inkomen hoog is en je huur laag. Dat je goedkoop blijft wonen en de startersmaakt schaadt. Wist ik veel. Ik vond het wel handig: 10x zoveel inkomen als huur. Is goed voor de economie toch? Want ons geld dat rolde wel. Vakanties, cameratoebehoren, middagje kleding shoppen a € 500,-. Het kon allemaal!

Nadenken over je aankopen

Nu rolt datzelfde geldt elke maand heel hard naar onze bank. Want dat hypotheekbedrag is toch wel even andere koek. Maar ja, je leeft dan wel in je droomhuis. Nu leven we eigenlijk als een normaal mens: bijna 1/3 van de inkomsten gaat op aan woonlasten en dat betekent minder (dus niet weinig) vrij geld te besteden en oppassen op je uitgaven. Tien keer nadenken voor je wat koopt. Lees verder

‘Je eigen uitvaart. Je moet er toch niet aan denken.’ Een reclame van Yarden, die momenteel mijn ochtendrust verstoort op het station. Maar stiekem raakt het wel een gevoelige snaar bij me. Ja, het is belangrijk hier over na te denken…

Zondag 4 juli vertrok in naar IJsland. Laat op de avond, dus ’s middags lagen Ferry en ik vanaf onze riante ligbedden nog te genieten van de zon. Het zal wel te maken hebben met mijn vliegangst, maar opeens vond ik het heel belangrijk om het met hem te hebben over mijn wensen. Wensen voor als ik dood ben, voor mijn afscheid. Of het had te maken met het overlijden van Ferry’s oma. Die netjes alles had gedocumenteerd over haar wensen. Tot aan de muziek aan toe. Lees verder

Ik heb er lang over nagedacht, maar ik snap het nog steeds niet. Hoe deed mijn vader dat vroeger toch? En nog belangrijker: waarom deed hij het in godsnaam? (vast niet voor zijn plezier) Meer dan 1500 km in één auto met vrouw en de twee kinderen die elkaar af en toe wel de hersens in konden slaan.

Ons vaste vakantieland was Spanje. Het land waar mijn vader zijn enige twee echt vrije weken per jaar doorbracht. Waar de kids vermaakt werden door een animatieteam en waar zijn koude cerveza op hem stond te wachten. En als ze er dan ook nog peppersteak hadden was mijn vader een gelukkig mens. En wij ook hoor, want hij was echt niet zo egoïstisch dat hij alleen aan zichzelf dacht.

Hoe we op de vakantiebestemming kwamen?

Per auto. Geen idee meer in wat voor auto we ons propte, maar gelukkig had mijn vader geen voorliefde voor kleine auto’s. Oké, de koelkast kon vaak niet meer in de kofferbak, maar bij mijn voeteinde was prima. Lekker languit met die benen gedurende de lange reis. Want een lange reis dat was het. Mijn vader was namelijk zo gek om dat hele stuk in één keer te rijden (!). Lees verder

Een week geleden liep ik de poli van het ziekenhuis uit. Ferry aan mijn zijde, een gaasje in mijn mond. Medicijnen op zak. Ik vond dat ik best even zielig mocht zijn. En dat deed dan ik. Maar hoe is het nu een week later?

Allereerst even wat er dus moest gebeuren. Want nee, helaas, er werd niet even een verstandskies getrokken. Dat heb ik toch tien keer liever eigenlijk. En ik kan het weten, want er zijn maar liefst vier verstandskiezen om en om weggesneden (niet eens getrokken) bij me. Maar goed, nu was het tijd voor een apexresectie. Wat dat is? Gewoon even op Wikipedia kijken, bij voorkeur niet met een lege maag. Klinkt best fijn he?

Ferry ging mee ter ondersteuning, al snappen mannen (na ja, sommige mannen) nog steeds niet waarom dat zo belangrijk is. Week ervoor:
- “Ik heb maandagmorgen een afspraak bij de kapper.”
- “Hoe laat dan?”
- “Negen uur.” ”
- “Maar ik moet naar de kaakchirurg.”
- “Maar ik kan toch met de fiets…”
- “Schat, ik wil je graag mee!”
Was hij even vergeten. En nee, hij hoefde mijn hand niet vast te houden. Hij mocht keurig wachten in de wachtkamer en me daarna opvangen, terwijl mijn mond vol tientallen verdovingen zat. Lees verder