Daar lig ik dan, alleen op mijn hotelkamer in Reykjavik. Met aan mijn voeteneinde mijn oranje koffer die al twee jaar trouwe dienst doet. En naast me een nieuw notitieblokje dat ik bij elke reis aanschaf. Het droombeeld van veel mensen.

Vogezen, Israël, Malta, Cyprus, Finland, Zweden, Suriname, Thailand, Cambodja en nu IJsland. Allen bestemmingen die ik door mijn werk mocht ontdekken. De koffer is overal meegeweest, van hotel naar hotel, want meestal blijf je niet langer dan één nacht op dezelfde plek. Op die momenten leef je echt uit je koffer. Een soort mini-Floortje Dessing. Alleen dan zonder Chris Zegers aan je zij.

Maar ook zonder hem voel ik me gezegend. Wie kan er nu zeggen dat ze door haar baas heeft leren skiën? Dat ze in de Dode Zee heeft gedreven en met dolfijnen heeft gezwommen in Eilat? Of een overtocht per watervliegtuig i.p.v. per pont heeft gemaakt van Malta naar Gozo? Wie kan nu, uit eigen ervaring, zeggen dat beren spotten in Finland echt te cool is? Of dat ze voor haar werk met partner naar Zweden kon en dat als vakantie voelde? Wie kan er zeggen de jungle van Suriname vanuit een hangmat gade te hebben geslagen? En tussen de piranha’s te hebben gezwommen? Wie heeft er wilde olifanten gespot in Thailand? En wie liet er nu haar voeten door visjes masseren in Cambodja? Ja, ik dus, in de afgelopen twee jaar.

Ik overwon angsten, zelfs mijn vliegangst. Ik deed dingen waarvan ik dacht dat ik ze nooit zou doen. Ik zag plekken waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden! En ik weet dat er mensen zijn die met afgunst (en gelukkig ook velen met gezonde jaloezie) toekijken. En gezien de waslijst hierboven snap ik dat wel. Het klinkt als de ideale baan.

Maar ik vertel niet vaak over alle onrust op het werk, de stress die het me soms – zo ook de laatste tijd – geeft. Dat reizen niet altijd maar alles goed maakt wat negatief is. Want dat is niet zo namelijk. Ik heb momenten gehad dat het reizen mij op de been hield, zakelijk gezien dan, en dat is niet goed. Maar dat ziet niemand… En soms is dat lastig, als ik weer eens hoor de ideale baan te hebben. De ideale baan bestaat niet, zelfs als je mag reizen. Op vakantiedagen overigens, want ik word liever op kantoor gezien. Het is dat ik veel van de wereld wil zien…

En toch ondanks dat koester ik al deze momenten met heel mijn hart. Of misschien juist doordat… Al zou ik over vijf jaar heel ander werk doen, dit pakt niemand me meer af. En Ik kan als een van de weinige over 20 jaar zeggen: “Weet je nog, die vulkaanuitbarsting in 2010? Iedereen baalde er van, maar ik maakte daardoor de reis van mijn leven.”