Wekenlang domineerde de uitbarsting het nieuws. Duizenden reizigers strandden overal ter wereld op hun vakantieadres of konden niet eens naar de plek van bestemming reizen. Voor wie onder een steen heeft gelegen, ik heb het over de uitbarsting van de Eyjafjallajökul.

Ik heb het geprobeerd uit te spreken, en ik heb het de gids 10 keer voor laten zeggen. Maar inmiddels heb ik het opgegeven en noem ik deze vulkaan – waarvan ik alleen al bang ben dat ik de naam niet goed heb overgetypt – maar de E-vulkaan, zoals mijn Belgische medereizigers heb ook noemden. En diezelfde E-vulkaan stond dus vandaag op de planning.

Het is nog geen twee maanden geleden dat deze vulkaan actief was. Ik zag de meest spectaculaire foto’s op internet. Van de vulkaan én de schade in de omgeving. En ja, daar verwachtte ik wel wat van terug te zien. Viel dat even tegen! Een vulkaan is simpelweg (om te zien dan hé, de theorie erachter is geweldig) gewoon een berg. Althans dat gold voor deze, gezien vanaf de plek waar wij (onderaan de voet) stonden.

Een berg met mooie vormen weliswaar, en met mooie watervallen. Maar de top was in de wolken verstopt en de helft konden we dus niet zien. Wel konden we de boerderij zien die vele malen in het nieuws kwam. Vol as en totaal zwart.

En nu? Niets, maar dan ook niets van te zien. De boerderij is weer zijn oorspronkelijke kleur en het gras groeit harder dan ooit. As is namelijk vruchtbaar. Niet doet je herinneren aan dat wat ooit wereldnieuws was. Hooguit een klein laagje as in de greppel. Is het raar dat ik me dat anders had voorgesteld?