Er gaan een hoop telefoontjes aan vooraf en het programma wordt vier keer omgegooid, maar uiteindelijk lukt het. Om 17.30 uur diner in het centrum, daarna voetbal kijken in een Engelse pub en dan de laatste 10 minuten missen om op tijd bij de haven te zijn. Om walvissen te gaan spotten.

We zitten gezellig te eten, als ik op het horloge van begeleidster S. kijk. Het is al 18.30 uur, de wedstrijd is begonnen. De andere drie besluiten nog een kop koffie te nemen en wij rennen naar de Engelse pub, twee straten verderop. Via Twitter vernam ik dat hier wel wat Oranje-fans zouden zijn.

Wat Oranje-fans?

Het café was één en al oranje. Hossende Nederlanders, bierdrinkende mariniers, stagedivers. Klompen, oranje overalls, rood/wit/blauwe schmink. Ik had net zo goed in Nederland kunnen zijn. S. en ik weten nog net een plekje te vinden en zien even later hoe van Bronckhorst – nota bene verdediger – het eerste doelpunt maakt. Niet veel later voegt de rest van het gezelschap zich bij ons.

Rondgegooid bier en handtastelijke mariniers

Terwijl we getuige zijn van de 1-1 en de 2-1 tikt de klok langzaam door en dan is het tijd om naar de haven te gaan. En ach, we zullen vast wel naar de finale gaan, al vind ik het stiekem jammer dat ik de gezelligheid moet verlaten. Alleen het rondgegooide bier na elk doelpunt zal ik niet missen. Ik laat me van de tafel – tja, dat was het enige vrije plekje – tillen door een veels te bolle marinier (walvis?), wiens handen zich eerst om mijn middel bevinden maar later op mijn kont. Maar goed, ik kwam in elk geval heelhuids beneden…

Op walvissentour

In de haven meldden we ons voor de boottocht, settelen ons op het bovendek van de boot en wurmen ons in een warm en zeer welkom Michelin-pak, wat ons later niet alleen tegen de wind zou beschermen, maar ook tegen de regen. De boot vaart uit en binnen twintig minuten komen we aan in het walvissengebied, waar we twee uur zullen verblijven.

Tegenvallend resultaat

Maar ik moet je eerlijk bekennen, zo spectaculair als het klinkt, was het niet. Misschien een verkeerd verwachtingspatroon, misschien op het verkeerde tijdstip, maar die mooie sprongen die ik had verwacht waren er niet. Ik zag ze geen water spuiten en ook de staarten gingen niet de lucht in. Ik zag er wel een aantal vrolijk rondspringen, maar het had bijna net een dolfijn kunnen zijn, gewoon zo’n vin op de rug die boven het water uitsteekt. En ze waren ook nog eens te snel om normaal te fotograferen.

Ongeduldige Laura

En daar sta je dan, doorregend op het dek van een boot, terwijl je nog ruim 1,5 uur hebt voor je in de haven bent. Walvissen zie je slechts af en toe en dan word ik ongeduldig en ben ik er wel klaar mee. Zit nu eenmaal in mijn aard. En ik ben moe, het is inmiddels 22.30 uur en omdat het ’s nachts niet donker wordt, heb ik ook de afgelopen nacht weer slecht geslapen.

Gelukkig worden we aan het einde nog beloond op drie walvissen rond onze boot en sluiten we het geheel toch beter af. Maar zo’n hoogtepunt als de scootertocht op de gletsjer was dit duidelijk niet.