Hoewel ik, tot groot ongeloof van velen, met heel veel plezier in Almere woon, maakt mijn hart nog steeds een sprongetje zodra ik ‘t Gooi binnenrijdt. Dit is waar ik ben opgegroeid, dit is waar veel herinneringen tot leven komen. En dat kwamen ze vandaag weer even toen ik voor een fotoshoot naar Naarden-Vesting ging.

Waar ik opgroeide

Ik groeide niet op in Naarden-Vesting, hoewel ik – zoals het grootste deel van de Gooische kakkers van mijn leeftijd – wel in Naarden werd geboren, in het Diaconesseziekenhuis. Ik groeide op in Huizen, op de grens met Blaricum. Maar het belangrijkste deel van mijn jeugd, het deel waar ik de meeste herinneringen aan heb, van mijn 15e tot mijn 20e, bracht ik voornamelijk door in Naarden en Bussum.

Fotoshoot in ‘t Gooi met herinneringen

En laat ik daar nu net vandaag een fotoshoot hebben. Met Mariska, die mijn #twactie won. Ik had een beetje haar wensen geïnventariseerd en omdat ze met het openbaar vervoer moest komen (uit Groningen of all places), leek Naarden mij een geschikte plek. Naarden-Vesting wel te verstaan. En dan zou ik haar oppikken op station Naarden-Bussum. En daar begonnen de eerste herinneringen. Want terwijl ik de straat inreed, zag ik me weer als meisje van 17 achterop de fiets van M., mijn eerste vriendje, zitten. Die me trouw van zijn huis in Naarden naar het station bracht. Uiteindelijk liep het niet goed af met dit vriendje (dan zou Ferry Merry heten), maar de herinneringen blijven leuk. Na ja, sommige…

Herinneringen aan Chris

Nadat ik kennis had gemaakt met Mariska en ze bij me was ingestapt, vertrokken we naar Naarden-Vesting. Onderweg passeerden we de plek waar ooit Chris’ Saloon zat. Een bar-dancing waar ik minimaal een jaar van mijn leven sleet. Waar ik standvast op zaterdag jongens versierde of klef aan het doen was met het vriendje wat op dat moment bij me hoorde. Waar ik een stomp in mijn buik kreeg van vrienden van ex-vriend B. die eigenlijk voor een goede vriend van me bedoeld was. Waar ik serieuze gesprekken hield met de barkeeper. En waar ik vooral probeerde het nieuwe vriendinnetje van M. jaloers te maken nadat het uit was. En met succes natuurlijk! Die herinneringen stopten abrupt toen de bar-dancing dicht moest wegens klagende buurtbewoners overigens.

Blunders tijdens rijexamen

We rijden Naarden-Vesting binnen en ik parkeer de auto op de Vesting-parkeerplaats. De plek waar het CBR en de rijinstructeurs standaard de hellingproef met je doen. Die tijdens mijn examen twee keer mis ging. Omdat… omdat ik de handrem vergat! Ik blufte en zei: “Ik heb ze allemaal zoveel geoefend de laatste tijd, behalve deze.” Ik kreeg een herkansing en mocht fileparkeren. Dat kon ik goed, toen nog wel. Nu ben ik een verwende op-eigen-oprit-parkeerder.

Gevaarlijke Laura

Op zoek naar de leukste plekjes kom ik op de plek waar ik van mijn (kleine gok) 15e tot 19e elke maandagavond doorbracht. De schietvereniging. Yes, watch out, ik heb aan geweerschieten gedaan. Ik geloof niet omdat ik het een machtig mooie sport vond (al was die rust die je er voor op moet brengen wel goed voor iemand zoals ik), maar omdat er enkel jongens waren, waaronder een paar erg leuke. B. met zijn schaterlach en natuurlijk de olijke broers R. en S. Al waren die geen vriendje meer nadat ik samen met een vriendinnetje R. voor de gek had gehouden. En ja terecht, ik was gemeen…

Carnaval, kerken en vreemdgaan

We lopen de winkelstraat in, de enige winkelstraat in Naarden-Vesting. We komen langs Café de Doelen, de plek waar ik die ene keer in mijn hele leven carnaval vierde. Waar ik met mijn spijkerbroek maat 25 vol hartjes (hé, het was Valentijn) op de tafel stond te dansen. En ik kan niet eens dansen! Maar ook de plek waar ik ruzie maakte met vriendje M., omdat M. af en toe een lul was zijn maatje J.W. tussen ons stookte. En dan komen we langs de kerk. Een kerk die best heel mooi is, maar die ik sinds november 2000 verafschuw. Dat was de plek waar vriendje M. mijn voor de derde keer dumpte. En ik dacht nog wel dat het de derde keer aan zou blijven. Netjes kwam hij op bezoek bij mijn ouders om duidelijk te maken dat hij het echt meende. De week daarna maakte hij het op deze plek uit, nadat hij had verteld dat hij de avond voor het bezoek aan mijn ouders was vreemd gegaan. Hij trapte op mijn hart…

Cheer me up!

Het was datzelfde weekend dat vriendinnetje I. mij samen met vriend B. wilde opvrolijken en afleiding wilde geven. We gingen een stuk wandelen en sloten af met een lunch bij Sans Doute. Hetzelfde Sans Doute als waar Mariska mij vandaag trakteerde op een drankje en een tosti, terwijl we gezellig kletsten. Hoewel vriendinnetje I. en ik uit elkaar groeiden (maar sindskort weer contact hebben en volgende maand uit eten gaan), typeert deze actie wel de manier waarop ze altijd voor me klaar stond.

Jonge fratsen

Na ongeveer 2,5 uur zet ik Mariska weer af op het station. Ik heb me erg vermaakt tijdens de shoot en was met name gecharmeerd van haar ogen. Buiten dat is het gewoon een lieve meid, met een leuke babbel. Blij dat zij de #twactie had gewonnen en niet een of andere hork. Ik ga op huis aan en rijd over de Keverdijk. Rechts van mij zie ik de volkstuintjes. Daar waar de vader van een vriend een tuinhuisje omgebouwd had tot kroeg. Waar de jongens tot diep in de nacht kopstootjes dronken en dan mijn nieuwe kleding onderkotsten. Ach, je bent maar één keer jong toch?

Met een glimlach denk ik terug aan deze jaren. Maar als ik voor ons huis parkeer en Ferry een kus geef, ben ik blij dat M. het daar bij die kerk uitmaakte en dat mijn leven zo is gelopen zoals het liep. Alles heeft een reden, is het niet?

P.S. 1 Ik ben normaal niet van de Engelse titels van mijn blogposts, maar als je het vertaalt staat er ‘Een ritje terug naar herinneringenlaan’. Afschuwelijk!

P.S. 2 Buiten de foto bij deze blog van Mariska vind je er meer op Flickr uiteraard.