“Er zijn ergere dingen”, “Het is maar een spelletje”. Allemaal dooddoeners waar de gemiddelde Nederlander gisteren niets mee kon. En toch he, het is wel de waarheid. Er is namelijk geen ramp gebeurd en we zijn wel mooi tweede geworden.

Gisteravond zat Nederland er klaar voor: de WK-finale waarin Nederland voor het eerst van mijn leven wereldkampioen kon worden. De straten waren uitgestorven. Hopend op de finale die we zouden gaan winnen. Met de nadruk op we. Viel dat even in duigen! Jammer vond ik het, zeker jammer.

Gefrustreerd volk

Maar nog ‘jammerder’ vond ik de leuzen die kort daarna via Hyves en Twitter werden verspreidt. De scheidsrechter moest bijvoorbeeld dood. Ja, hij had een corner moeten geven, en ja, die actie vóór het doelpunt was buitenspel, maar dat had de man aan de zijlijn moeten zien. De man floot snel, maar verdiende de Jong niet gewoon rood? En was Nederland ook niet erg fel in zijn overtredingen? De Spanjaarden speelden naar mijn idee meer fair, en dat ondanks hun Zuid-Europese temperament. En Robben was natuurlijk ook de boosdoener. Die lul had hem er in moeten schieten. Sorry, die lul? Die ‘lul’ zorgde wel voor goede voorzetten en scores in eerdere wedstrijden. Zonder hem hadden we allicht niet eens in de finale gestaan. En we was opeens ze geworden. Ze verdienden geen huldigingstocht, want dat is alleen voor winnaars. Ze hadden het verpest. Zeg, waar is dat wij-gevoel opeens? Frustratie ten top! Om, en ik durf het bijna niet te zeggen, slechts een spelletje.

Leed dichtbij

Nee, dan zijn er ergere dingen vind ik. Bijvoorbeeld het noodweer. Kerktorens die naar beneden vallen, mensen die gewond raken, huizen die gehalveerd worden door grote bomen. En om het even dicht bij te halen: mijn vader die er door geraakt wordt. Ja, niet hijzelf, maar wel zijn zaak, waar zaterdagnacht de bliksem insloeg. Alle apparatuur kapot, elektriciteit naar de knoppen. Daar sta je dan als hardwerkende eigenaar. Zuur!

Persoonlijk leed

Terwijl iedereen vanmorgen nog bezig was met de verliezende match, lag ik in de stoel bij de kaakchirurg. Voor een apexresectie. Mocht je ooit zo’n behandeling ondergaan, wees niet bang: het doet geen pijn. Niet tijdens de behandeling althans. Doe alleen wel je ogen dicht, want zo’n slangetje voor je neus waar je eigen bloed door stroomt is niet fijn. Evenals bloedspetters in je gezicht. En ‘verheug’ je vast op de pijn achteraf. De verdoving is nog niet uitgewerkt en ik word nu al gek. Ondanks ook nog eens de ibuprofen 600 die ik voorgeschreven krijg.

Tot slot alles valt te relativeren: we (ja, we!) zijn wel mooi tweede geworden. Ik heb het niet eerder meegemaakt. Mijn vader heeft straks een gloednieuwe pc staan waar hij vast heel blij van gaat worden in de toekomst, hij heeft een goede verzekering en er is in elk geval geen brand ontstaan. En ik? Ik val lekker af omdat ik vandaag welgeteld 1 droge boterham heb gegeten. En nu ga ik even gebruik maken van mijn zielig zijn en tegen Ferry aanhangen… Later!