“Ken je dat verhaal van die man die sigaretten ging halen? De mijne ging naar het benzinestation.” Dat tweette ik gisteren. En de reacties bleven niet uit de lucht. “Echt waar?” Nee, natuurlijk niet echt waar. Zo zit Ferry simpelweg niet in elkaar.

Anderhalf uur ‘tanken’

Wél waar was dat ik hem om 17.00 uur sprak en hij op dat moment zou vertrekken uit het nieuwe huis van zijn broer (waar hij de keukenvloer had gelegd). Even tanken en dan op naar huis. En om 18.30 uur was hij nog niet thuis en nam de telefoon niet op.

(over)Bezorgdheid

Toen verscheen die tweet. Niets meer of minder dan een vorm van bezorgdheid. Dat ben ik namelijk snel. Ik kan me nog een moment herinneren als klein meisje. Mijn vader ging de buren ophalen van Schiphol, en ik vond dat hij wel erg lang weg bleef. In de verte loeiden sirenes. Ik wist het zeker: mijn vader had een ongeluk gehad. Ik sloop in mijn pyjama naar de badkamer en ging op het randje van het bad staan. Zo kon ik precies door de veel te hoge raampjes de oprit zien. Zo wist ik het als papa thuis kwam. Of als er agenten aan de deur zouden komen.

Angst om te verliezen

Uiteraard werd het de eerste optie. Ik kroop net zo stilletjes weer mijn bed in en stopte mijn bezorgdheid weg. Tot hij weer naar Schiphol reed… Die momenten vol negatieve gedachtes overvallen mij vaker. Uit angst om dierbaren te verliezen. Best gek, voor iemand die nooit een dierbare (op oma’s en oma’s na en neef Casper) heeft verloren. Waar komt die angst toch vandaan?

Er is ‘iets’ gebeurd

Ik kan me ook nog een moment herinneren dat ik thuis sieraden aan het maken was. Ferry was op de oefenavond van de toen nog vrijwillige brandweer. Opeens werd mijn keel dichtgeknepen en voelde ik dat er ‘iets’ was gebeurd. Huilend sprak ik Ferry’s voicemail in. Of hij terug wilde bellen als hij het hoorde, omdat ik bang was dat hem wat was overkomen. Wat zal die arme jongen gedacht hebben bij het afluisteren van de bewuste voicemail?

Vandaag hoorde ik geen sirenes. Ferry kwam niet veel later thuis. Hij had nog ‘even’ de sleutel afgegeven bij zijn broer. Weer bezorgd om niets. Leer ik het ooit af?