Ik heb er lang over nagedacht, maar ik snap het nog steeds niet. Hoe deed mijn vader dat vroeger toch? En nog belangrijker: waarom deed hij het in godsnaam? (vast niet voor zijn plezier) Meer dan 1500 km in één auto met vrouw en de twee kinderen die elkaar af en toe wel de hersens in konden slaan.

Ons vaste vakantieland was Spanje. Het land waar mijn vader zijn enige twee echt vrije weken per jaar doorbracht. Waar de kids vermaakt werden door een animatieteam en waar zijn koude cerveza op hem stond te wachten. En als ze er dan ook nog peppersteak hadden was mijn vader een gelukkig mens. En wij ook hoor, want hij was echt niet zo egoïstisch dat hij alleen aan zichzelf dacht.

Hoe we op de vakantiebestemming kwamen?

Per auto. Geen idee meer in wat voor auto we ons propte, maar gelukkig had mijn vader geen voorliefde voor kleine auto’s. Oké, de koelkast kon vaak niet meer in de kofferbak, maar bij mijn voeteinde was prima. Lekker languit met die benen gedurende de lange reis. Want een lange reis dat was het. Mijn vader was namelijk zo gek om dat hele stuk in één keer te rijden (!). Niets geen overnachting. Gewoon rond 21.00 uur vertrekken (na bij oma een laatste Hollandse maaltijd te hebben gegeten), ’s nachts doorrijden en dan de volgende dag aankomen. Er kwam geen hotel aan te pas.

1500 km lang gezeur

Ondertussen moet hij vast gek zijn geworden van mijn gezeur. Zou trouwens zweren dat mijn broer ook kon zeuren, maar laat ik even voor mezelf spreken. Ik kon tijdens de eerste minuut al vragen of we al voorbij Utrecht waren en de grens al naderden. Als we eenmaal de grens over waren, was ik alle besef van omgeving kwijt en werd het: “Zijn we er al bijna?”. En dat hield ik stug, en vooral heel vaak, gedurende de rit vol. Het grootste deel van de reis speelde zich af op de Franse snelweg en ik weet niet hoe het daar nu gesteld is met de Franse toiletten… toen was het een ramp. Staande toiletten. Waar je moest hurken als je een grote boodschap moest doen. Gruwel! En dezelfde ‘gruwel’-gedachte zal mijn moeder ongetwijfeld hebben gehad als Patrick en ik elkaar weer eens uit verveling de hersens insloegen. Al waren we ook goed in het tellen van rode auto’s.

Opkomst van het vliegtuig

Mijn vader deed het vast om zichzelf te ontlasten en niet om mij een plezier te doen. Maar wat was ik blij toen we vanaf mijn 12e met het vliegtuig gingen. Ook wel zo praktisch, want vanaf die tijd bezochten we de Spaanse eilanden. Het woord vliegangst kwam toen nog niet voor in mijn vocabulaire en ik vond Schiphol nog machtig. Nu werd reizen pas echt leuk. En je hield nog meer vakantietijd over ook, geen 2 dagen verloren aan reizen. Sindsdien zijn autovakanties voor mij eigenlijk uit den boze. Ik huur hooguit een auto op de plek van bestemming om rond te reizen, zoals vorig jaar in de Verenigde Staten.

Met de auto naar de boot

En toch, toch ga ik er deed jaar weer aan geloven. We gaan met de auto naar Frankrijk. Niet omdat ik per se weer een autovakantie wilde. Maar omdat het praktischer én goedkoper was. Voor diegenen die de vakantieplannen hebben gemist: we gaan een week varen op Canal du Midi (Zuid-Frankrijk) op een geweldige boot. Een boot die groot genoeg is om zes mensen op te kunnen laten slapen. Dus als de heenreis een drama is en we krijgen ruzie, dan kunnen we apart slapen.

Simpel rekensommetje

Maar goed, onze aanlegplaats is Homps. En ja, je hebt daar in de buurt (lees: op minder dan 200 km afstand) echt wel wat luchthavens. Waar niet rechtstreeks op werd gevlogen, of de ticketprijzen zijn meteen best hoog. En dan heb je nog een dure transfer nodig om de resterende kilometers te overbruggen. Laura sloeg aan het rekenen. Aantal kilometers : gemiddeld verbruik (1/12) x brandstofprijs (1,50) = minder dan de tickets en transfers bij elkaar. En de keus was gemaakt. Wij zouden dit jaar met de auto op vakantie gaan. Bibber!

Voorpret

Over zeven weken is het al pas zo ver, maar stiekem begin ik me er op te verheugen. Ja, ook op de reis er naartoe (en terug logischerwijze). We vertrekken 2 dagen van tevoren en stoppen ergens onderweg om een hotel op te zoeken. Binnenkort maar eens kijken wat voor fotogenieke plaatsjes we onderweg tegenkomen.

Handig is ook dat wij niet twee zeurende kinderen achterin hebben en ruimte genoeg hebben. Voor lekkers. Of een massa boeken voor aan boord. Voor Ferry’s hengel als we eenmaal weten hoe het daar met de visvergunning zit. En voor alle leuke zomerjurkjes. Met de auto gaan heeft toch zo zijn voordelen…