Soms, en het is een valkuil van me, wil ik teveel in een weekend stoppen. Hoe sociaal en gezellig zo’n weekend dan ook is, op maandagochtend word ik compleet geradbraakt wakker. Dit weekend was zo’n weekend.

Na een thuiswerkdag, met een fijne B12-injectie kwamen oom N. en tante E. (tante en oom van Ferry) onze woning bewonderen. De oh’s en ah’s (op een positieve manier) kwamen uit de lucht vallen. ’s Nachts had Ferry dienst en die **!#@!(!@#@(-pieper wekte mij om 02.00 uur en 03.00 uur. Wie verzint het?

Gelukkig mocht ik de volgende dag enigszins uitslapen, alvorens ik naar de kapper ging. Weer een fris kort koppie! Ik besloot nog even de klusvorderingen van mijn zwager te gaan bekijken in hun nieuwe huis. Daarna dook ik op een ligbed bij Ferry in de zon, wel zo liggend dat mijn nieuwe coupe niet verpest zou worden. Ook maakte ik nog ‘even’ dat boxkleed af dat ik ’s avonds als cadeautje aan een van de brandweervrouwen (zwanger en wel) zou geven. Om 14.00 uur was het tijd om me op te dirken voor een feestje. En ja, wat doe je dan aan? Ik legde vier setjes klaar en bij gebrek aan het kunnen maken van een keuze, liet ik dat aan Ferry over. Het werd een korte, zwarte jumpsuit. Stoer en vrouwelijk! Op naar het feestje, bij een andere brandweerman (en tevens een goede vriend van ons). Ferry kroop achter de barbecue, ik aan de wodka-cassis. We aten cake, vis, vlees en veel stokbrood. En we sloten af met een geweldig kampvuur, al voelde ik me toch niet veilig met vijf brandweermannen om me heen. Ze vonden het vuur net even te leuk. Om 1.00 uur waren we thuis. Gelukkig ging Ferry’s pieper niet deze nacht. Wel droomde ik dat mijn moeder op haar 58e hoogzwanger was. Gadverdamme!

Hoewel 01.00 uur een nog best beschaafde tijd is, worden we beiden doodmoe wakker. Ferry kruipt op bed en ploft net zo hard neer op de ligbedden in de tuin. Ik zet een kop koffie voor hem en vertrek naar boven om een kraamcadeautje te pimpen. Als ik hem wil vergezellen in de tuin, gaat het regenen. Binnen bekijk ik de beelden van Love Parade en ik blijf misselijk achter. Daarom heb ik nou zo’n hekel aan grote evenementen. Ik vertel Ferry naar wie we ’s middags toe gaan en hun achtergrond. Leuk, die collega-vriendinnen van mij, maar hij houdt ze echt niet allemaal uit elkaar. Even later sta ik weer twijfelend voor de kast, maar nu maak ik zelf een keuze. Om vervolgens in de auto te stappen, waarmee Ferry ons naar Leiden brengt. Op kraamvisite bij een schattig meisje van vier maanden. En eindelijk dat mooie kleed langs brengen bij de rechtmatige eigenaar. Het wordt een gezellige middag cq avond en het is bijna 21.30 uur als we opstappen. Te laat als je bedenkt dat we nog een uur moeten rijden en de wekker om 05.00 uur gaat voor Ferry. Ik hoop dit keer niet te dromen van zwangere moeders. Dat doe ik niet. Wel droom ik dat iemand het verhaal in de wereld heeft gebracht dat ik vandaag word ontslagen. Heb ik even geluk dat ik vandaag thuis werk en niet op kantoor.

Geradbraakt word ik wakker, ik sleep mezelf naar beneden, typ dit blogje en denk: “Mag het alsjeblieft alweer weekend zijn en mag ik heeeeeeeeel veel slapen?” (wat er komend weekend niet in zit, daarover later meer)