‘Vrouwen besteden gemiddeld vijf jaar aan hun uiterlijk’, las ik vrijdag in de krant. Vijf jaar? Wat doen die vrouwen allemaal wel niet? Ik wil er best oké uit zien, maar ’s morgens is het toch echt genoeg om me te wassen/douchen, mijn tanden te poetsen, een beetje mascara op te doen en mijn lenzen in te knallen. In willekeurige volgorde.

Terwijl ik weer mijn stoel op kruip, waar ik van schrik half ben afgevallen, lees ik de tweede zin van het onderzoek, uitgevoerd door Marie Claire: ‘Wat neer komt op een half uur per dag.’ Kijk dat valt best mee. Al weet ik natuurlijk niet wat zij meerekenen. Kennelijk niet wassen en tanden poetsen, dat zal dan wel gewoon verzorging zijn. Rekenen ze het ook mee als je ’s ochtends 10 minuten voor de kast staat te drentelen om te kiezen wat je vandaag eens zal aan doen?

Lees verder

Dat had ik vanmorgen gehoord als Ferry’s wekker niet om 5.00 uur (een uur voor de mijne) was gegaan. Als ik eerst uit bed was gegaan en hem in de slaapkamer gedag had gezegd. Als hij  had gezien dat ik mijn nieuwe jurk aan had. Want ja, nieuwe kleren doe je direct aan. Zo hoort het toch?

Geknoei-aan-het-einde-van-de-maand

Als een echte vrouw word ik blij van kleding kopen. Soms depri, als blijkt dat ik begin van de maand toch teveel geld heb uitgegeven en aan het eind van de maand in de knoei kom. En dat geknoei-aan-het-eind-van-de-maand is nu al begonnen. Brussel was, ondanks de hitte, namelijk te leuk om te shoppen. Slippers voor Ferry, sandalen voor mij, de Rituals leeg gekocht. En dan ook nog een hoge creditcard door de theaterkaartjes van komend seizoen (4x twee).

Op de ‘bonnenfooi’

Toch belde ik Ferry vanmiddag: “Zin om vanavond te shoppen?”. “Waarvan?”, was zijn nuchtere reactie. Immers, controlfreak herself was al een week aan het zeuren dat geld uitgeven er even niet in zat tot het volgende salaris. Maar we hoefden geen geld uit te geven. We konden primawinkelen van de Bijenkorf-bonnen die ik kreeg van een collega (lees: ex-manager) nadat ik een website voor haar overleden zus maakte. Lees verder

Ze kloppen, zonder twijfel: voordelen over ambtenaren. Ze vervelen zich de hele dag, MSN-en de halve tijd en koffie is hun grootste hobby. Het is nogal zwart/wit, maar je snapt mijn punt. Ambtenaren zijn lui en ze schrijven voor elk uurtje. En het erge is, ik heb er één in huis.

Presteren bij deadlines

De commerciële wereld, waar ik zelf in zit, hangt aan elkaar van deadlines, omzetten halen en nog eens deadlines. Druk van omzetten kan ik niet altijd aan, maar met harde deadlines in het vooruitzicht, presteer ik het best. Vier dingen tegelijk doen, vind ik leuk. Al kom ik soms einde van de dag totaal gesloopt thuis en ben ik me er af en toe teveel van bewust wat het keerpunt is van omzetten niet halen. Einde baan is een veelvoorkomende uitslag in de commerciële wereld. Lees verder

“Er zijn ergere dingen”, “Het is maar een spelletje”. Allemaal dooddoeners waar de gemiddelde Nederlander gisteren niets mee kon. En toch he, het is wel de waarheid. Er is namelijk geen ramp gebeurd en we zijn wel mooi tweede geworden.

Gisteravond zat Nederland er klaar voor: de WK-finale waarin Nederland voor het eerst van mijn leven wereldkampioen kon worden. De straten waren uitgestorven. Hopend op de finale die we zouden gaan winnen. Met de nadruk op we. Viel dat even in duigen! Jammer vond ik het, zeker jammer.

Gefrustreerd volk

Maar nog ‘jammerder’ vond ik de leuzen die kort daarna via Hyves en Twitter werden verspreidt. De scheidsrechter moest bijvoorbeeld dood. Ja, hij had een corner moeten geven, en ja, die actie vóór het doelpunt was buitenspel, maar dat had de man aan de zijlijn moeten zien. De man floot snel, maar verdiende de Jong niet gewoon rood? En was Nederland ook niet erg fel in zijn overtredingen? De Spanjaarden speelden naar mijn idee meer fair, en dat ondanks hun Zuid-Europese temperament. En Robben was natuurlijk ook de boosdoener. Die lul had hem er in moeten schieten. Sorry, die lul? Lees verder

Hoewel ik, tot groot ongeloof van velen, met heel veel plezier in Almere woon, maakt mijn hart nog steeds een sprongetje zodra ik ‘t Gooi binnenrijdt. Dit is waar ik ben opgegroeid, dit is waar veel herinneringen tot leven komen. En dat kwamen ze vandaag weer even toen ik voor een fotoshoot naar Naarden-Vesting ging.

Waar ik opgroeide

Ik groeide niet op in Naarden-Vesting, hoewel ik – zoals het grootste deel van de Gooische kakkers van mijn leeftijd – wel in Naarden werd geboren, in het Diaconesseziekenhuis. Ik groeide op in Huizen, op de grens met Blaricum. Maar het belangrijkste deel van mijn jeugd, het deel waar ik de meeste herinneringen aan heb, van mijn 15e tot mijn 20e, bracht ik voornamelijk door in Naarden en Bussum.

Fotoshoot in ‘t Gooi met herinneringen

En laat ik daar nu net vandaag een fotoshoot hebben. Met Mariska, die mijn #twactie won. Ik had een beetje haar wensen geïnventariseerd en omdat ze met het openbaar vervoer moest komen (uit Groningen of all places), leek Naarden mij een geschikte plek. Naarden-Vesting wel te verstaan. En dan zou ik haar oppikken op station Naarden-Bussum. En daar begonnen de eerste herinneringen. Want terwijl ik de straat inreed, zag ik me weer als meisje van 17 achterop de fiets van M., mijn eerste vriendje, zitten. Die me trouw van zijn huis in Naarden naar het station bracht. Uiteindelijk liep het niet goed af met dit vriendje (dan zou Ferry Merry heten), maar de herinneringen blijven leuk. Na ja, sommige… Lees verder