Als je een duur huis koopt, krijg je als het goed is ook waar voor je geld. Een mooie badkamer, een grote tuin, een carport, een gave werkstudio, de perfecte ruimte voor je droomkeuken, een mooie houten vloer en… juist, zeven vissen.

Toen we de eerste keer ons huis bezochten, gaf dat direct een goed gevoel. De sfeer, het licht: het voelde als thuis. De tuin maakte het thuis + een beetje. De druivenrank gaf je het idee dat je op vakantie was en die vijver had toch ook wel toegevoegde waarde. Hoeveel vissen er precies in zwommen, was niet geheel duidelijk: de vijver was nogal zwart. Maar hoeveel vissen het ook waren, ze zaten bij prijs in. Lees verder

Nooit was het bij mij ‘boem is ho’. Ik reed al 10 jaar schadevrij. Altijd om me heen kijken en ja, natuurlijk reed ik soms te hard. Maar daar waar het kon. Vandaag werd boem wel ho, bij het verlaten van een parkeerplaats.

Bij project vijver ontdoen van vissen (daarover later meer) hadden we nog wat materiaal nodig. Ferry ging verder in de tuin, en ik reed langs tuincentrum Ranzijn. Wat ik nodig had, hadden ze niet en dus zou ik me wel even per auto verplaatsen naar een andere winkel. Daar kwam ik echter iets later dan verwacht aan…

Ik reed de parkeerplaats af, goed om me heen kijkend. Niets in de weg. Ik draaide naar rechts en opeens doemde daar een auto op. Die draaide uit vanaf een parkeerplaats aan de overkant. Ik remde zo hard als ik kon, stond stil en verwachtte geen boem. Maar die kwam wel. Met weinig snelheid, maar het was een boem. En ik hoopte heeeeeeeeeel hard dat de boem geen schade had aangericht. Zul je altijd zien: Ferry altijd zo zuinig op zijn auto die bijna een kindje voor hem is en dan neem ik hem eens mee.

Even leek het er op dat er geen schade was. Meneer had een trekhaak met een rubberen bal en die strepen daarvan waren zo weggepoetst. Maar toen voelde ik een glooiing en bleek er een knik in de bumper te zitten. De tegenpartij vond het allemaal maar niets voorstellen, maar dat was het wel. En dus pakte ik – en ik stond inmiddels een beetje te bibberen – de schadeformulieren erbij. Langzaamaan werd de man, die vast gezien had hoe ik was geschrokken, een stukje vriendelijker.

Terwijl hij de papieren tekende, belde ik Ferry: “Ik heb een aanrijding gehad.” Ik vertelde hem kort wat er was gebeurd en hij wees me op de schadepapieren en “Anders bel je maar de politie”, als ik er niet uit zou komen met die man. Lekker handig, dacht ik, geen rijbewijs op zak. Nog een boete ook. Maar de man werkte mee en de papieren werden ingevuld.

Inmiddels zakte mijn adrenaline en werd de schrik kennelijk groter. Ik moest nog naar huis door dat drukke centrum en dan rijden er ook veel auto’s achteruit. En thuis? Thuis zou Ferry ook vast niet heel vrolijk die bumper gaan bekijken. En misschien wel een beetje vloeken.

Gelukkig viel het mee. “Oh ze vervangen die bumper maar, zijn we ook alle lelijke steenslag kwijt.” En de verzekeringsmaatschappij verwacht dat het op de tegenpartij wordt verhaald, die deed immers een speciale verrichting. En toch hé, toch ben ik blij dat Ferry vanavond rijdt.

Drie jaar is hij. Ouder zal hij niet worden, hebben de artsen gezegd. Maar hij had nog één wens: dolfijnen aaien. En die wens kwam vanmiddag in vervulling.

Vroeger dacht ik dat als mensen op hun 60e doodgingen, dat dat normaal was. Dat dat oud was. Mijn opa’s gingen beiden op hun 60e dood, en opa’s zijn toch oud? Kinderlogica. Tegenwoordig weet ik dat je met gemak 80 kunt worden. Als het je gegund is… Ook ik ken de verhalen van de mensen bij wie de levenslust in één keer werd afgepakt.

Deze maand nog overleed een oude vuurwerkhulp van mijn vader. Slecht 26 jaar, omgekomen bij zijn grote passie kitesurfen. Ik lees een verhaal op Twitter van een vrouw die net acht weken geleden is bevallen als ze overlijdt aan borstkanker. En wat dacht je van collega Sandra? Of Emilie, die keihard voor haar leven vecht? Lees verder

Ik deed er een week lang geheimzinnig over. Ik werkte me in de avonduren uit de naad en heb Ferry zwaar verwaarloosd. Maar met een goed resultaat. Vandaag werden (onofficieel) twee van mijn nieuwe kindjes geboren.

Specialiseren

Na mijn fotosessie met Storm wist ik het opeens: ik wilde meer dieren fotograferen in de studio. En omdat ik bang was dat ze ondergesneeuwd zouden raken op mijn al bestaande website besloot ik er een aparte website voor te maken. Ik claimde de domeinnaam www.fotovanjouwhuisdier.nl (wedden dat jullie niet verder lezen, maar direct klikken!) en bouwde binnen no time een website. Vriendinnetje Cindy maakte met spoed de huisstijl, want als Laura iets in haar hoofd heeft… Lees verder

Was ik in juni witheet van woede door toedoen van de buren en hun hond, vandaag was ik niet alleen witheet. Ik stond letterlijk te trillen. Niet eens zozeer omdat de deur voor mijn neus werd dichtgeslagen, maar wel omdat ik voor leugenaar werd uitgemaakt.

Je buren, je moet het er soms helaas maar mee doen. We zijn gezegend met de buren aan de rechterkant en ook de buurman aan de linkerkant is geen onaardige vent. Maar met de buren achter ons is geen communicatie mogelijk. Ondanks de pogingen van onze kant.

Van hun probleem tot ons probleem

Wie de vorige blogpost heeft gelezen, kent het verhaal inmiddels. Wie dat niet heeft gedaan raad ik nu aan dat wel te doen. Dat scheelt mij een hoop herhalen. Na het schrijven van deze blogpost hebben we alles even laten bedaren. We vertikten het om zelf actie te ondernemen om die hond uit onze tuin te houden. ‘We gaan toch niet van hun probleem ons probleem maken?’, zeiden we tegen elkaar. Maar toen Ferry al liggend op zijn ligbedje wakker werd gemaakt door twee grote hondenpoten was de maat vol. We gaven ruim € 50,- uit bij de bouwmarkt zonder naam (anders krijg ik ruzie met mijn vader, reclame maken voor zijn concurrenten is not done) en spanden gaas over 10 meter lengte en een border. Zo hadden wij in elk geval alles gedaan. Lees verder