Drie jaar is hij. Ouder zal hij niet worden, hebben de artsen gezegd. Maar hij had nog één wens: dolfijnen aaien. En die wens kwam vanmiddag in vervulling.
Vroeger dacht ik dat als mensen op hun 60e doodgingen, dat dat normaal was. Dat dat oud was. Mijn opa’s gingen beiden op hun 60e dood, en opa’s zijn toch oud? Kinderlogica. Tegenwoordig weet ik dat je met gemak 80 kunt worden. Als het je gegund is… Ook ik ken de verhalen van de mensen bij wie de levenslust in één keer werd afgepakt.
Deze maand nog overleed een oude vuurwerkhulp van mijn vader. Slecht 26 jaar, omgekomen bij zijn grote passie kitesurfen. Ik lees een verhaal op Twitter van een vrouw die net acht weken geleden is bevallen als ze overlijdt aan borstkanker. En wat dacht je van collega Sandra? Of Emilie, die keihard voor haar leven vecht?
Een tv-programma waarbij je heel erg met je neus op de feiten wordt gedrukt, is Over mijn lijk. Het programma dat er ook voor zorgde dat ik vandaag was waar ik was. Op de wensvervulling van dit kleine mannetje. Van het voorjaar keek ik namelijk naar het bewuste programma en zag een vrouw op tv die niet meer lang zou leven. Ze wilde één keer in haar leven een trouwjurk aan. En niet negatief bedoelt, maar daar stonden al haar vriendinnen snapshots gemaakt. Ik dacht: “Waarom hebben ze er niet gewoon een fotograaf bij gevraagd voor een mooi aandenken? Voor nu voor haar, voor later voor haar ouders.” En dat was het moment dat ik me op gaf als vrijwillig fotograaf voor de stichting Doe een wens.
Eerder belde ze al, of ik de volgende dag kon. Hoe leuke wens ook (een trouwerij!) werktechnisch was het gewoon niet mogelijk. Ook nu werd ik kort van tevoren gebeld, maar het paste in mijn planning. En dus ging ik vandaag naar het Dolfinarium. Dit kleine, dappere mannetje had namelijk maar één wens: sinds zijn eerdere bezoek aan het park wilde hij heel graag eens de orka zien (die toen ziek was) en dolfijntjes aaien.
Tja, en daar sta je dan. En zie je zo’n klein mannetje in een buggy, helemaal op. En een papa en mama van je eigen leeftijd die de afgelopen jaren heel wat voor hun kiezen hebben gekregen. Slecht nieuws, goed nieuws, slecht nieuws… En daarmee eindigt het. Vandaag was even niet de dag om daar aan te denken, vandaag was hun dag. Met vooral een genietend jongetje, dat voorrang kreeg bij de orka en met zijn neus tegen het glas mocht (waar anderen achter de afzetting moeten blijven). Dat dicht bij de dolfijnen mocht komen. Ook geaaid? Nee, dat was toch wel eng. Maar een tochtje in een bootje waar de dolfijnen omheen zwemmen, dat durfde hij dan wel.
Ik hoop met heel mijn hart dat zijn ouders deze dag als een dierbare herinnering koesteren en dat mijn foto’s een mooi plekje krijgen. Maar oh, wat doet het pijn om te weten dat zij binnenkort hun dierbaarste bezit gaan verliezen.
P.S. Uit privacyoverwegingen heb ik dit keer geen foto geplaatst. De gemaakte foto’s zijn voor het gezin, alleen voor het gezin. Mede hierom plaats ik ook geen namen en/of andere details.
augustus 27th, 2010 op 18:09
Mooi werk doe je Laura, daar heb ik veel respect voor.
augustus 27th, 2010 op 18:12
Mooi dat je dit doet, hoop dat ze fijne herinneringen koesteren aan de dag door je foto’s.
augustus 27th, 2010 op 18:14
Mooi verhaal en prachtig werk!
augustus 27th, 2010 op 18:14
Ohhh moeilijk en toch zo mooi!! Respect meis!
augustus 27th, 2010 op 18:15
Bah wat is ‘t leven soms oneerlijk
Maar wat mooi dat jij, Doe een wens en Dolfinarium dit mogelijk hebben gemaakt!!
augustus 27th, 2010 op 18:18
@ miesje: zet mij maar achteraan hoor, een andere volgorde is beter en meer terecht!
augustus 27th, 2010 op 19:21
Hemel. Ik zit dit met een brok in mijn keel te lezen. Niet alleen omdat ik zelf kinderen heb en dit mijn grootste angst is, maar ook omdat jij dit zo mooi hebt opgeschreven. En wat schitterend dat je dit doet voor Doe een Wens. Chapeau!
augustus 27th, 2010 op 19:51
Ik snap waarom je ze niet plaatst, ze zijn waarschijnlijk erg mooi, zoals altijd
Wel een rare gedachte inderdaad…
augustus 27th, 2010 op 20:04
Mooi dat je dit hebt kunnen doen.
Ga je dit ook vaker doen?
augustus 27th, 2010 op 20:18
Petje af Laura… Ik weet zeker dat de gemaakte foto’s gekoesterd zullen worden. Je hebt deze mensen een prachtig aandenken gegeven. Een knuf voor jou!!!
augustus 27th, 2010 op 20:44
Zo triest als ik dit lees. Je gunt niemand dat zijn of haar geliefden maar zo kort mogen leven.
En wat een respect voor jou, dat jij je belangeloos inzet om deze laatste(?) wens in mooie beelden vast te leggen. Ik hoop werkelijk dat deze mensen een mooi aandenken aan je foto’s zullen hebben en heel veel steun op het moment dat hun kleine man er niet meer is.
augustus 27th, 2010 op 22:30
Ontroerend geschreven. Dank je…
augustus 27th, 2010 op 22:32
Wat mooi dat je dit doet zeg…respect!
augustus 27th, 2010 op 23:12
Wauw. Wát een geweldig iets. Sprakeloos, in meerdere opzichten…
augustus 28th, 2010 op 10:38
TOPPIE !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
augustus 28th, 2010 op 10:42
Ik bedoel natuurlijk dat het heel goed is wat je gedaan hebt .
Het is voor het gezin heel erg !
augustus 28th, 2010 op 12:44
Vreselijk lijkt me dat om je kind op zo’n jonge leeftijd te moeten verliezen. Fijn dat jij hebt kunnen bijdragen aan zijn droomwens. Mooi dat er stichtingen als Doe een wens zijn. Die doen echt geweldige dingen.
augustus 29th, 2010 op 09:28
Kippevel….
augustus 29th, 2010 op 17:02
Heftig… Ik werk in de gezondheidszorg en ben wel wat gewend. Maar dit soort dingen went nooit
augustus 31st, 2010 op 21:53
Vandaag kreeg ik nog een mailtje van de stichting, dat het kleine manneke onwijs heeft genoten. En ze blij zijn dat zijn ouders de foto’s als blijvende herinnering hebben. Heb gezegd dat ik waar mogelijk met eigen agenda zo weer voor ze klaar sta.
september 27th, 2010 op 14:33
Laura, mooi verwoord wat ook mijn gevoelens waren bij de Wensdag van een 3 jarig jongetje die ik laatst mocht fotograferen, door Stichting Doe een Wens.
Ik weet zeker dat de foto’s enorm waardevol zijn voor de familie! Zulke situaties zijn zo in en in triest, maar ik ben er trots op dat wij er toch iets enorm waardevols van mogen maken.