Vroeger had ik een hekel aan mensen die het over vroeger hadden. Want vroeger kende ik geen vroeger. Maar nu ik een vroeger ken betrap ik me er steeds vaker op het woord vroeger te gebruiken.

* vroeg bn, bw 1 tijdig, niet laat: het is nog ~; ~ of laat op de een of andere tijd 2 vóór
de tijd waarop men het verwacht: een ~e zomer
* vroe•ger bw in voorbije tijden; eertijds

Vroeger is voor mij niet voor de oorlog, hell no, ik ben slechts een ’81-er. Vroeger is voor mij toen ik klein was en op de basisschool zat. Soms is vroeger het pre-volwassen-tijdperk. Andere keren is vroeger voordat we ons huis kochten, toen we nog op een flatje leefden. Dat vroeger is nog geen jaar geleden. En toch, toch ga ik het woord vroeger steeds vaker gebruiken. Niet omdat vroeger alles beter was, maar gewoon omdat vroeger ook zo zijn charmes heeft. Lees verder

Juist, dan zit het niet in mijn kont. Want dat zou heel lastig werken zijn, zo zitten op de bank, werkend aan een nieuw project. Een project dat dit weekend, door een zetje van een Tweep, langzaamaan vorm kreeg in mijn hoofd.

En hoewel ik klaar ben voor dat nieuwe project moet er nog het een en ander worden geregeld. Met de nadruk op best wel het een en ander. Oké, een domeinnaam is er, een logo wordt momenteel gemaakt door vriendinnetje Cindy en ik ben alle andere dingen aan het uitzetten die ik nodig heb om dit project tot een succes te maken. Waaronder de website. En dat kan ikzelf, dus dat vordert met rasse schreden, want als Laura wat in haar hoofd heeft… Juist!

Langzaam vallen de puzzelstukjes op zijn plek. Sommige dingen kan ik nu direct doen, andere hebben meer tijd nodig en zullen moeten wachten tot na onze vakantie. Jammer, want ik heb 1001 ideeën en tijdtechnisch zou het fijn zijn eind september klaar te zijn. Maar dat wordt hem niet, helaas pindakaas. Sommige dingen hebben ook gewoon tijd nodig, probeer ik mezelf in te stampen. Het lukt alleen nog niet echt. “Nu, nu, nu”, zegt dat stemmetje in mijn hoofd. Liever vandaag dan gisteren, of eigenlijk eergisteren, lijkt mijn motto te zijn. Het woord ‘geduld’ blijkt nog altijd niet in mijn woordenboek voor te komen. Lees verder

“Zeg Laura, je zet nu wel andermans beest op de foto, maar hoe zit het eigenlijk met Tim?”, vroeg Ferry mij dit weekend. Ik keek hem wat bevreemd aan: “Een nogal wild konijn in een studio, zie jij het voor je?”. Ja, dat zag hij wel. Nou, vooruit dan maar.

Ik had er een hard hoofd in. Tim is zo wild als maar kan en als hij een omgeving niet kent, is hij in alle staten. Ik zag hem zo onder de kast door kruipen richting de cv. Of de draadjes van mijn lampen doorbijten. Of nog erger: van de open trap afvallen. Maar volgens Ferry zou het helemaal goed komen…

En dat kwam het, ik moet klaarblijkelijk wat vaker op die vent van mij vertrouwen. Oké, meneer Tim was niet de rust hemzelf. En af en toe moest je hem echt tegen de grond aan drukken. Ik betwijfel ook of hij er dan ook maar één seconde van heeft genoten. Want als hij zelfs niet naar snoepjes taalt, dan is het wel heel erg met hem gesteld. Ik kan het hem niet echt kwalijk nemen; die flitsers moeten hem echt koppijn hebben opgeleverd. Lees verder

Onze puppyplannen zijn nog even in afwachting zijn van Ferry’s nieuwe rooster. Toch hadden we vandaag een pup over de vloer. Over de studiovloer. Ja, ik had een dier voor de camera. En dat ging makkelijker dan ik had verwacht.

Waar ik mijn modellen toch elke keer vandaan haal?

Via Twitter natuurlijk. Ik deelde mijn puppywens met @ratelriska, die op de wachtlijst stond voor een Entlebucher, een broertje van de Berner Sennen. “Als je de pup eenmaal hebt, vind je het dan leuk als ik foto’s maak?” Dat leek Mariska wel wat. Storm, zoals haar pup heet, was nog geen twee weken bij hen in huis of ze ondernamen een tripje naar Almere. Want hoe jonger, hoe meer slaap en dus rustig in de studio.

Geschrokken konijn en verstoppertje spelende vissen

Rond 14.00 uur waren ze vandaag in Almere. Storm spurtte op Tim af, die het allemaal iets minder vond. Daarna was de vijver aan de beurt. De vissen doken snel onder en moesten toezien hoe Storm hun eten uit de vijver viste. Lees verder

Ik ben een gever, 300%. Ik vind het leuk om wat voor anderen te doen, om een glimlach op iemands gezicht te tevoren. Dat geeft mij een goed gevoel. En dus was de shoot die ik aan Marieke cadeau deed ook een beetje eigenbelang.

Eerder dit jaar liep Marieke’s relatie stuk. Hoewel ze stiekem wel wist dat het niet aan haar lag, liep haar ego toch een klein deukje op. Wat was er verkeerd aan haar? Waarom was ze niet leuk genoeg en kon de relatie niet slagen? Ik deed haar een voorstel: eindelijk – na bijna twee jaar Twitteren – eens meeten en dan kon ze meteen voor de camera als model. Zo kon ze zien dat ze wel degelijk de moeite waard is. Er ging wat tijd over heen: Marieke was nog druk met het volleybalseizoen en wilde even rust voor zichzelf. Maar gisteren was de meeting dan ein-de-lijk daar.

Ik kan je gaan vertellen hoe leuk het was. Ik kan je gaan vertellen dat Marieke in het echt net zo leuk en spontaan is als op Twitter. Ik kan je gaan vertellen dat we honderduit hebben gepraat. Maar eigenlijk wil ik maar één ding: heel trots de foto’s showen die dit dreamteam (ze is echt een fijn model om mee te werken) gisteren maakte. Lees verder