U bent gewaarschuwd: in deze blogpost komen dingen voor die je liever niet wilt weten. En het kan ook maar zo zijn dat je me opeens veel minder sympathiek vindt. Ik waag het erop. En lees vooral niet verder als je niet meer durft.

Imagine: je hebt zwakke darmen en de tijd dat je altijd een toilet in de buurt moest hebben, ligt nog niet zo lang achter je. Hoewel het stukken beter gaat, word je soms overvallen door krampen en helse pijnen. En dan wil je een wc, meteen. Dat had ik vandaag toen ik op station Almere-Buiten stond te wachten. De trein was er nog niet en ik voelde me met de minuut beroerder. En dan te bedenken dat ik nog 15 minuten naar huis moest lopen als ik op station Oostvaarders zou zijn…

Gelukkig redde ik het en met een zucht van opluchting plof ik in de badkamer neer op de wc (Ferry ergert zich dood aan gepoep in de badkamer, maar daar zit ik veel ontspannener dan in dat kleine hokje beneden) terwijl Ferry weer eens de tuin induikt. Terwijl ik totaal leegloop (dat wilde je niet weten hé?), gaat de bel. Ik hoop dat Ferry het hoort vanuit de tuin. Of de beller ziet dat hij in de tuin is. Niet dus! Ik veeg mijn kont snel af, trek mijn broek omhoog (en door de paar kilo’s meer gaat dat best moeizaam) en al knopen dichtmakend ren ik naar beneden. Lees verder

Moet niet gekker worden: @ferryh is met een zieke koi naar de dokter? Heb je daar ook betaalbare zorgverzekeringen voor? #durftevragen

De koi-dokter

Een willekeurige – na ja, niet geheel willekeurige – tweet van mij gistermiddag. @joeleboel lag volgens mij praktisch onder de bank van het lachen, want je gaat toch niet met een vis naar de dokter? Oké, misschien overdreef ik – daar ben ik dol op – een beetje met het woord dokter. Het ging om de man waar wij 4/5 weken geleden de koi’s kochten. Aangezien hij ze kan testen op bacteriën, parasieten en andere enge ziektes, vind ik hem wel een beetje een dokter. Eens? Lees verder

Omdat ik zelf nog niet genoeg op de radio ben en een Twitterend beroemd konijn ook niet genoeg is, sinds vandaag dan ook nog maar een beroemde brandweerman.

Mijn mond valt niet snel open. Maar als hij open valt, valt hij goed open. Zoals vandaag bij de ING bank, waar een zakelijke rekening openen opeens heel moeilijk bleek te zijn vanwege mijn toch wel erg verdachte voornaam.

Na een kort bezoekje aan de KvK – daar weten ze wat snel werken is – verplaatsten we ons naar onze huisbank, de ING. Zij die onze hypotheek nog geen jaar geleden goedkeurden, zeg maar. Daar waar al ons inkomen wordt gestort. Die dus. Zij die vast wel hun band met mij willen uitbreiden. Dacht ik. Maar de meneer die mij hielp, had niet bepaald het licht uitgevonden. Hij pakte het handboek ‘Zakelijke rekening openen’ er bij en ging minutieus stap na stap volgen. En elke stap werd drie keer gecontroleerd. Alles werd gekopieerd en de stapel papieren op zijn desk werd steeds groter. Hij peinsde af en toe, zuchtte eens diep en vertelde dat het systeem zo traag was en alles zo lang duurde. Als hij minder tijd zou besteden aan ons alles uitleggen… Lees verder

“Ik heb last van koudwatervrees”, zei ik vandaag tegen Fer. “Van wat?”, was zijn antwoord. Ik probeerde zo goed als het kon uit te leggen wat het in mijn ogen is: angst voor iets nieuws, angst voor dat het een mislukking wordt.

Maar is het echt iets nieuws? Nee, ik fotografeer al langer freelance. Maar nu wordt het officieel en ben ik dan echt ondernemer. Naast mijn werk, want dat is goed te combineren, zeker met de studio in huis. En daarvoor krijg ik vanaf morgen een getalletje achter mijn naam voor de blauwe-enveloppen-meneren. En dat is spannend! Lees verder