Soms sta je voor keuzes die moeilijk zijn. Niet overkomelijk, maar wel een innerlijke tweestrijd. Begrafenis of persreis IJsland was er zo één.

Toen Ferry’s oma overleed eind juni, op een maandag, rekende ik op een begrafenis op donderdag of vrijdag. Moet je namelijk niet binnen zoveel dagen begraven worden? Nee, niet meer dus. Tegenwoordig zijn de koelcellen van der mate kwaliteit dat je langer geconserveerd kunt worden. En dus hoorden we twee dagen later dat de uitvaart zou plaats vinden als ik in IJsland zou zitten. Lees verder

En dan heb je de boot ingeleverd en is het slecht weer. Je zit bijna aan de grens van je vakantiebudget. Moet je er dan nog een paar dagen achteraan plakken, of lekker naar huis? Waar je ook leuke plannen hebt. Naar huis dus. In één keer.

Hoe dol we ook zijn op vakantie, thuiskomen is minstens net zo fijn. Als je de was, de rotzooi die je moet opruimen en de boodschappen die je moet doen weg denkt dan he? Oorspronkelijk was ons plan om nog een paar dagen te blijven hangen. Maar het vakantiebudget ging hard en we hadden nog heel veel dingen die we tijdens onze laatste vakantieweek wilden doen. Wilden we dat in een paar dagen proppen, of wilden we een relaxte laatste week? Lees verder

En dan is het vrijdag. De laatste echte vaardag. Met de regenachtige donderdag in ons hoofd is het de vraag wat deze dag gaat bieden.

Ik sta op en kijk uit het raam. Grauw, veel wolken, hier en daar een beetje blauw. Begon de dag gisteren ook niet zo? En eindigde dat niet in een regenbui toen ik voor op de punt stond? Op hoop van zege dan maar!

Terwijl Ferry zich nog een keer omdraait, ga ik naar de bakker. Twee croissants, een chocolade- en een koffiebroodje rijker zitten we in onze ‘woonkamer’. Met instantkoffie. Een goede bodem voor een laatste dag in de sluizen.

In de sluizen waar we ons weer zullen irriteren aan weer zo’n stel dat niet weet hoe het werkt. Lees verder

De mevrouw aan de balie verontschuldigt zich bij het inchecken dat het even duurt. “Don’t worry, we are not in à hurry. We’re on holiday!” Ze zegt dat daar bij de meeste vakantiegangers weinig van te merken is. Ik kijk haar verwonderd aan. Maar oh, wat had ze gelijk!

Zo gesjeesd als ik normaal door het leven ga, zo relaxed probeer ik te zijn en te doen als ik op vakantie ben. Stedentrip naar New York? Ik loop niet met de meute New Yorkers mee door rood licht. Ik wacht keurig tot het stoplicht op groen springt. Waarom haasten als je vakantie hebt? Lees verder

“Fer”, fluister ik slaapdronken, “Er lopen mensen op het dek”. Ik spits mijn oren. Hoor ik het nu goed, of is het bij de buren? Nee, de boot beweegt licht. Het is bij ons. “Fer, word eens wakker”, fluister ik met mijn hart in mijn keel.

Vanaf de tweede nacht – de eerste nacht was ik te moe van alle indrukken op de eerste dag – ben ik me er bewust van. Als bootje eenzaam in de kade ben je best kwetsbaar. De boot mag dan op slot kunnen en alle ramen mogen dicht zitten: een kwaadwillend persoon komt er altijd wel in. En dus leg ik alle waardevolle spullen (lees: papieren en cameratas) in de slaapkamer. Welke we bij nood kunnen vergrendelen. Ook de sleutel ligt daar, zodat niemand ons weg zou kunnen varen. Lees verder