Soms stellen mensen mij de vraag: “Waarom blog je eigenlijk?” Of eerlijk: nog vaker stellen ze de vraag waar ik in godsnaam de tijd vandaan haal met alles dat dit Duracell-konijntje al doet. Nou, zal ik die vragen dan maar eens beantwoorden.

Hoewel mijn energielevel door mijn B12-tekort verre van goed is voor een meisje vrouw van 29 trek ik me daar (en soms stom) weinig van aan. Mijn hoofd zit vol met ideeën en dingen die ik zo graag wil doen. En dus ga ik door en door. Als een soort Duracell-konijntje waarvan de batterij nooit op gaat, zoals collega A. mij onlangs typeerde. She was damn right! Lees verder

“Ik ben benieuwd of je straks bij het Edward- of Jacob-kamp hoort”, zei collega L. tegen collega A. terwijl we onderuitgezakt met junkfood in het Amsterdamse appartement van L. zaten.

Ik had geen idee waar het over ging. Slechte voorbereiding, I guess. Ik wist dat we deel I van de Twilight-films (en naar later bleek ook deel II) zouden gaan kijken. En ik wist dat dat over vampieren ging. Oh, en dat verschillende van mijn bloglezers fan zijn van deze films. En ik wist ook dat ik niet dol ben op vampierenfilms (maar alles voor een girly night. Lees verder

Promotie op het werk. De wereld ontdekken. Zwanger worden. Minister van Financiën worden. In het buitenland wonen. Trouwen met de man van mijn leven. Als ik Viva mag geloven heeft iedereen zo zijn lijst met doelen die hij/zij voor zijn dertigste afgerond wil hebben. Iedereen, behalve ik… Ik zwerf doelloos door het leven!

Over 6 maanden en 29 dagen (als mijn rekenknobbel mij niet in de steek laat) word ik 30. En daar moet je kennelijk doelen voor hebben. Maar ben ik iemand die leeft volgens doelen en deadlines? Lees verder

“Lau, geef me nooit – ik herhaal – nooit rokjes en roze kleding. Ik wil geen meisje-meisje”, waren de woorden van beste vriendin I. toen ze enkele jaren geleden zwanger raakte. Een opmerking die heel erg bij haar paste in mijn ogen: I. was zelf eerder one of the guys dan een meisje-meisje.

Toen ‘ie zwanger raakte, ontpopte ik me – oh nee, ik werd gevraagd – als suikertante. Ik wilde dolgraag weten wat het werd, maar I. en manlief B. hadden besloten dat voor zichzelf te houden. Totdat… we de kinderkamer te zien kregen. Heel neutraal, dus niets aan af te lezen. Tot Laura zo brutaal als ze is )en zonder opzet, ik doe dat gewoon ook altijd, ook bij kledingkasten in slaapkamers) de kastjes opentrok. “Hoera, een dochter!”, las ik op de vlag die daar lag. Lees verder

Ik spam nooit websites, ik ben niet iemand die haar mening aan anderen opdringt. Vandaag maak ik even een uitzondering en vraag ik aandacht voor een nieuwe donorwebsite.

Van kleins af aan

Mijn moeder is jaren bloeddonor geweest. Als klein meisje ging ik mee en ik vond de naalden niet eng. Mijn moeder vertelde waarom ze het deed en ik vond dat niet meer dan normaal. Evenals dat ze een donorcodicil had: waarom zou je anderen niet helpen na je dood? Op mijn 12e haalde ik het toen nog rood/witte papiertje op in de huisartsenpraktijk en vulde hem in. Ik heb deze nog steeds, naast het inmiddels geel/blauwe papiertje, dat ook digitaal geregistreerd staat. Lees verder