Laten we wel wezen: het mag dan als romantisch in de boeken staan, het is verdomd onpraktisch. Sneeuw. Ik heb er een haat-liefde-verhouding mee.

Kinderpret

Ik snap dat een gemiddeld kinderhart sneller gaat kloppen als de eerste sneeuwvlokken uit de lucht komen vallen. Glimmende oogjes, lachende kinderen. Glibberend op weg naar school, stoer is het dan nog om net niet uit te glijden. Na schooltijd is het tijd voor sneeuwbalgevechten. En kinderbotjes kunnen een stuk meer hebben dan die van volwassenen.

Volwassenenleed

In het volwassen leven is het net iets anders gesteld. Bij mij wel althans. Mijn werk is niet op loopafstand en ik ben afhankelijk van de NS. U weet wel, dat bedrijf dat meer dan regelmatig last heeft bij extreem weer. Lees verder

Soms vraag ik me af wat we vroeger met dat geld deden. Dat geld dat niet op ging aan de huur, maar nu wel aan de hypotheek. Een flink verschil en we spaarden het nooit weg. Waar gaven we het dan aan uit?

Als ik naar mijn boekenkast kijk dan heb ik een deel van het antwoord. Ik had voorheen sterk de neiging om elke nieuwe chicklit te kopen die uitkwam. Dat ze gemiddeld voor € 20,- over de toonbank gingen en ik ze maar één keer las, interesseerde me niet. In sommige maanden kocht ik zo tien boeken. Tegenwoordig koop ik amper boeken meer. Buiten het feit dat ik gewoon geen € 20,- meer over heb voor een veredeld liefdesromannetje, heb ik hier nog een maand met minstens 50 tijdschriften liggen die ik nog moet uitlezen. Nee, ook daar betaal ik niet voor, dat is de luxe van mijn werk. Lees verder

“He mevrouw V.”, hoorde ik een mannenstem aan de andere kant van de lijn. Hoewel de stem bekend voorkwam, wist ik niet wie het was én het was al helemaal niet wie ik verwachtte. Ik keek op het scherm van mijn iPhone. Mijn moeders naam stond er toch echt.

Hij moet mijn verwarring hebben opgemerkt. “Met wie spreek ik?”, vroeg ik onzeker. Want stel je nu voor dat het iemand is die je eigenlijk zou moeten herkennen. “Je goede vriend van vroeger”, was het antwoord.  Het kwartje viel. Het was S. en mijn moeder stond naast hem in de supermarkt toen ik belde. “Neem jij maar op”, zei ze tegen hem toen ze zag dat ik belde.

Hoewel het een jaar of 16 geleden moet zijn dat S. en ik bevriend waren, zie ik hem nog regelmatig. Korte praatjes in de plaatselijke supermarkt, waar ik mijn boodschappen doe als ik naar de tandarts ga (ai, morgen weer). En ik vind het leuk. Ik vind het leuk om te horen hoe het gaat met de jongen met wie ik ooit zo close was. Lees verder

Er was eens een meisje dat graag (en vaak) zoetsappige kaartjes schreef naar haar vriendje. Het meisje is er nog steeds en ook het vriendje is nog in haar leven. Maar de kaartjes en briefjes? Die zijn verstoten door het digitale tijdperk.

De kaartjes en briefjes zijn bewaard, in een doos in de schuur. Af en toe komen ze boven en moeten meisje en vriendje lachen om wat ze elkaar ooit schreven. Oké, toegegeven: met name wat meisje ooit aan vriendje schreef. Hij is de nuchtere, zij de romantische. Zij schreef 90% van de kaarten vol liefdevolle zinnen en af en toe zelfs een gedicht vanuit het diepst van haar hart.  Lees verder

Hoe ga ik in woord en geschrift – bewegend beeld is me echt een stap te ver, zet me al dansend echt niet op het net – jullie uitleggen hoe vermakelijk (want dat is het zeker!) Xbox Kinect is? Een hele opgave, maar ik ga het toch proberen.

Vol verwachting

Toen de bestelling eenmaal was geplaatst, was het vol spanning wachten op het moment dat Bol.com mijn pakketje zou bezorgen. Het voelde een beetje als Pakjesavond toen ik wist dat het pakketje zaterdag bezorgd zou worden. Hoe laat zou de Sint TNT-bezorger voor de deur staan? Laat dus! Pas na 15.30 uur en omdat om 16.30 collega-vriendin Annemiek voor de deur zou staan, had ik maar heel even tijd om dit inventieve apparaat te installeren én te testen.

Mijn eerste stapjes

Installeren ging vlekkeloos, een kind kan de was doen. Na installatie is het tijd om eigen worden met het systeem. Hoe werkt zo’n menu als je geen controller in je hand hebt? Ik was er licht sceptisch over, want niet alle recensies over de Kinect waren even goed. Niet dat ik me daardoor had laten tegenhouden in de aankoop… Al vrij snel bleek echter dat dit systeem verdomd goed werkt, daar kan de Wii nog een puntje aan zuigen. Ik startte Dance Central op en koos voor Pokerface van Lady Gaga. Ik drukte willekeurig wat knopjes in, hoewel je niet meer van drukken op knopjes kunt spreken, en stond opeens te dansen. Het voelde een beetje aperig, dat wel. Lees verder