Of ik even op zijn rug wilde gaan zitten. Het klinkt als kinky, maar het was eerder lachwekkend. In het eerste geval had ik het namelijk no way op mijn blog gezet.

“Weet je wat helpt?”, zei de masseur gisteren tegen Ferry, “Als je vriendin even op je onderrug gaat zitten.” Sinds een week of twee heeft ‘ie met vlagen last van zijn rug en vermoedelijk is het een wervel die niet op zijn plek zit. Op zijn rug gaan zitten, zou kunnen werken… Lees verder

Traditiegetrouw keken we thuis op kerstavond All you need is love. Mijn vader en broer zaten er een beetje bij en mijn moeder en ik zaten vooral met zakdoekjes onze tranen te deppen en onze neus te snuiten.

Die traditie heb ik – tot Ferry’s grote ergernis – niet afgeschaft nadat ik uit huis ging. Of we nu kerstavond met of zonder mijn ouders vierden, Robert ten B. mocht niet ontbreken. Deze sucker for romance zat altijd klaar met haar zakdoeken. En dus ook gisteravond, na het kerstdiner met mijn ouders. Lees verder

Ik wilde echt niet uitpakken dit jaar. Wilde niet uren in de keuken staan, om vervolgens aan het diner in te kakken. Maar ik tuinde er weer in. Ja, net zoals dat ik weer aan kerstcadeaus ben begonnen. Ik zal het ook nooit leren!

De kerstplannen kwamen laat dit jaar. Puur omdat we niet altijd zin hebben om het voortouw te nemen. Laat een ander maar een keer wat voorstellen! Maar ja, wachten duurt lang en dan willen we – na ja, met name ik – toch wel eens weten waar we aan toe zijn. Dus maakten we een eigen planning.

Zo hadden mijn ouders nog steeds een etentje tegoed in ons nieuwe huis. Voor de keuken die ze ons meer dan een jaar geleden cadeau gaven. En kerstavond vond ik daar toch echt wel een geschikt moment voor. Een leuk driegangen-diner. En dan daarna lekkerouderwets All you need is love kijken met mijn mams. Terwijl er twee mannen op de bank zich zitten te ergeren aan ons gejank. Lees verder

Als ik weer eens bij mijn ouders in Huizen kom, staat er altijd wat nieuws op tafel. Iets groens, iets creatiefs. Niet dat mijn moeder de meest creatieve persoon is, maar ze gaat wel regelmatig naar workshops van de plaatselijke bloemist. “Lau, ga je ook een keer mee?”, vroeg ze op een gegeven moment.

In mijn hoofd speelde het beeld van een standaard, met daarop een waterbakje en een kitscherig vlindertje. Voor de vogels. Een standaard die Ferry ooit na zijn werk in de voortuin aantrof, waarna hij mij vroeg waar dat ding in godsnaam vandaan kwam. Ik moest hem het antwoord schuldig blijven, it wasn’t me. Het was immers niet bepaald onze smaak, zeg maar. Lees verder

Een paar jaar geleden probeerde iemand me te hersenspoelen: “Laura, ga nou eens aan de MacBook”. Ik kwam met 1001 ‘maren’, en wilde me er niet aan wagen. Tot we in 2007 naar Amerika gingen. En terugkwamen met een paar iPhones.

Uniek was het toen nog. Sterker nog: tijdens mijn vakantie nam ik ontslag en stuurde ik de Libelle-redactie een e-mail. Omdat ik het niet leuk vond als ze het in de wandelgangen zouden horen. Na de vakantie verwachtte ik tal van vragen en reacties. Of zelfs sippe gezichten. Niet dus. Mijn iPhone was het gesprek van de dag in plaats van mijn ontslag. Lees verder