Het nadeel van het hebben van een 2.0-dochter, is dat je als vader nooit weet hoe je waar te kijk wordt gezet. Dochterlief kan vervelende verhalen publiceren waar ze wil. Of oncharmante foto’s. Van een dagje Thialf bijvoorbeeld.

Met het risico onterft te worden, plaats ik hem toch, deze hilarische foto van mijn vader. Gisteren was het tijd voor onze vader-dochter-dagje naar Thialf. Het cadeau dat hij in oktober vorig jaar voor zijn verjaardag kreeg, en waar hij een paar traantjes bij wegpinkte.

“Ga je ook oranje uitgedost?”, werd mij ’s ochtends op Twitter gevraagd. Oranje, wat is dat? Dat staat dit bleke melkmeisje toch niet? Maar toen we eenmaal in Heerenveen waren en ik een oranje uitgedoste kraam zag, besloot ik met de meute mee te gaan. Lees verder

Eén keer eerder werd ik aangereden op de fiets. Op de avond dat ik mijn 18e verjaardag zou vieren. Terwijl ik hordes vrolijke mensen zou moeten ontvangen, zat ik in het ziekenhuis met mijn ouders.

Hoewel ik een hekel heb aan mensen die te laat komen, kom ik zelf ook nog wel eens te laat. Of eigenlijk: moet ik regelmatig haasten om op tijd te komen. En haastige spoed is zelden… Juistem! Zo ook die dag. ‘s Avonds gaf ik een verjaardagsfeestje, terwijl mijn ouders weg zouden gaan om een avond te klaverjassen. In de middag was ik bij vriendinnetje Heidy, aan de andere kant van Huizen. Ik had beloofd om 17.00 uur thuis te zijn. Om te eten, de boel aan kant te maken etc. Maar om 16.50 uur was ik nog steeds aan de andere kant van Huizen. Dat werd stevig doortrappen, in de zeikende regen. Met mijn fietscross-ervaring zou ik niet heel erg te laat komen. Waar het niet dat ik werd aangereden. Lees verder

“Ah fuck, ik word aangereden!” Woorden van die strekking kreeg mijn moeder te horen terwijl ik haar bijpraatte over de zieke kapster. Twintig minuten lang liet ik haar in onzekerheid, nadat ik tegen de grond knalde.

Afgelopen week was niet mijn week. Druk op het werk, zorgen om de mensen die me lief zijn, last van winterweer. Het weekend waar ik me zo op had verheugd, liep even anders dan gepland en Ferry draaide zondag zijn eerste officiële 24-uursdienst. Zelden had ik zo’n stom weekend. Mijn Blue Sunday, grapte ik al. Die Blue Monday kon nooit erger worden. Dacht ik! Lees verder

Toen Nina en Maxime vorige week in Goede tijden, slechte tijden voet op Surinaamse bodem zetten, zei ik meteen tegen Ferry dat het gesponsord was. Toen wist ik nog niet dat het gesponsord was door de organisaties die mij vorig jaar de persreis aanboden.

Vorig jaar februari vertrok ik naar Suriname. Het land stal mijn hart. Het was verrassend, want – zoals ik vandaag op de Vakantiebeurs nog zei tegen een van de organisatoren – er is weinig te vinden over het binnenland, dus je weet ook niet wat je kunt verwachten. Ik werd verliefd op Awarradam en sloot gids Nootje in mijn hart. Lees verder

er·ge·ren ergerde, h geërgerd 1 tot ontstemming prikkelen 2 zich ~ geprikkeld worden; zich aan (of: over) iets ~

Jezussandalen met witte sportsokken (1). Bonnetjes in je kleding, want die kriebelen (2). Mensen die zeggen dat je spamt op Twitter, ontvolg me dan (3). Plakpanty’s die afzakken (4). Mensen die te laat komen (5). Caissières die geen woord zeggen en geld in je hand terug smijten (6). Jehova getuigen (6). Autocorrectie op de iPhone (7). Mensen die jouw mening wegwuiven zonder tegenargument, vraag er dan niet naar (8). Dat het in Almere altijd veel sneller koud is dan in andere delen van het land (9). Ziek zijn op dagen dat het echt niet uitkomt (10). Lees verder