“Ah fuck, ik word aangereden!” Woorden van die strekking kreeg mijn moeder te horen terwijl ik haar bijpraatte over de zieke kapster. Twintig minuten lang liet ik haar in onzekerheid, nadat ik tegen de grond knalde.
Afgelopen week was niet mijn week. Druk op het werk, zorgen om de mensen die me lief zijn, last van winterweer. Het weekend waar ik me zo op had verheugd, liep even anders dan gepland en Ferry draaide zondag zijn eerste officiële 24-uursdienst. Zelden had ik zo’n stom weekend. Mijn Blue Sunday, grapte ik al. Die Blue Monday kon nooit erger worden. Dacht ik!
Na een salesmeeting besloot ik niet meer naar kantoor te gaan, maar naar huis. Scheelde reistijd en daardoor meer effectieve tijd voor die belangrijke presentatie. Eenmaal uit de trein gestapt, belde ik – zoals wel vaker onderweg naar huis – mijn moeder. Met mijn oordopjes in en dus handsfree. Bel nooit met mijn telefoon in mijn hand, stel je voor dat mijn dierbare iPhone valt… We praatten bij over het weekend en de zieke kapster terwijl ik door de regen fietste. Over een voorrangsweg, waar je wel altijd je ogen open moet houden.
Ik registreerde een tegemoetkomende fietser, en een afslaande auto die daar voor stopte. Mooi, dan kon ik meteen door. Ik stak over en toen trok de auto op en volgde bovenstaande zin naar mijn moeder, terwijl ik mijn stuur omgooide en naar links vloog. Twee seconden later hoorde ik krakend kunststof en klapte ik met mijn knieën en handen op de grond.
Naast me stond een vriendelijk jongen – de tegemoetkomende fietser – die vroeg hoe het ging. De bestuurster deed er even over, ik was al lang en breed opgestaan. Later bleek dat ze het belangrijker vond om eerst haar eigen schade op te nemen, in plaats van te kijken hoe het met mij was gesteld. Ze vroeg kort hoe het ging en ik zei dat het wel ging, terwijl ik naar mijn fiets keek en een verwrongen voorwiel zag. “Ik heb alleen wat schade, dus heb wel je gegevens nodig.” Het was immers duidelijk dat zij de ‘dader’ was en dat wist ze zelf ook.
Maar toen veranderde de sfeer in een seconde. Alsof er iemand met haar vingers knipte en er een andere mevrouw voor me stond. Een mevrouw die mij even vertelde dat ik ook niet mijn oordopjes in had moeten hebben en dat ik wettelijk fout zat. What the piep? Zei ze dat nu echt? Ik werd kwaad, pissig. Terwijl ik daar al trillend stond bij te komen van een fikse val, wilde deze mevrouw mij het ongeval verwijten. Terwijl zij niet oplette. Terwijl ik op een voorrangsweg reed. Terwijl ik anticipeerde en zij niet, alsof zij diegene was die aan het bellen was. Ze vond dat ik fel reageerde. “Wat zou u doen als u net bent aangereden?”
Ik kreeg bijstand van de aardige jongen die er direct bij was. Terwijl ik haar nummer noteerde en de discussie verder ging, keek hij me aan of ze soms gek was geworden. Ik gokte er niet op dat het nummer goed was en noteerde haar kenteken. Haar gezicht stond niet heuglijk toen ik dat deed. Ze vroeg niet meer hoe ik me voelde en ging er vandoor. Ik moest de schade maar laten weten. Ondertussen praatte ik verder met de aardige jongen en noteerde ook zijn gegevens. Als het nodig was, zou hij mee aangifte doen. Buurtbewoners kwamen er bij en mopperde over die ‘asociale vrouw’.
Ondertussen belde ik Ferry, die schrok toen ik zei dat ik was aangereden. Ik vroeg hem mij met fiets te komen ophalen, om die dan naar de fietsenmaker te kunnen brengen, om de schade te laten opnemen. En toen dacht ik aan mijn moeder. Die nog steeds niet wist hoe het met me was. Ik belde haar en stelde haar gerust. Ik belde de baas en vertelde dat werken er nog even niet in zat.
Boos, gefrustreerd en doornat kwam ik thuis. Met twee dikke knieën, waar Ferry bevroren kipfilets oplegde. Ik stuurde de mevrouw – van wie ik hoop dat ze zo reageerde van de schrik – een smsje dat de fietsenmaker dicht was, en prijsopgave zou volgen. En toen ging het licht uit! Blue Monday sucks!
Edit: nog geen drie minuten na publiceren van deze blog krijg ik een sms dat ze zelf ook flink wat schade heeft. Tja, ik hoorde kunststof kraken. En dat ze haar verzekering gaat inschakelen. Prima, ben ik helemaal gegarandeerd van uitbetaling.
januari 17th, 2011 op 22:46
Jeetje wat een stom mens! Ik kreeg laatst een klein tikje van een andere auto (zat zelf ook in de auto) dus ik stap uiteraard meteen uit. Het was duidelijk dat de wat oudere meneer hartstikke bang was dat ik boos of agressief zou worden ofzo. Hij keek zo bang! hahaha gelukkig is er met jou niets aan de hand … en heeft ze zelf ook schade! (A)
januari 17th, 2011 op 22:48
Wat een heftige ervaring zo weer op de maandag. Ben je inmiddels een klein beetje bijgekomen? Hoop van wel. Rustig aan doen hoor! En die vrouw… ik hoop dat ze echt alles tot op de laatste cent moet betalen. Achterlijk toch om zo te reageren.
januari 17th, 2011 op 22:56
Aaaaaaasociaal zeg!!
Het eerste wat ik op twitter vroeg was hoe het met je ging. Lijkt me menselijk toch?! Blijkbaar is niet iedereen zo meegaand
Buiten het feit dat jij op een voorrangsweg reed, zij een afslaand voerruig was, was je ook nog eens de kwetsbare. Dikke shit voor die vrouw! Maar eer dat het vaak geregeld is..
Succes met de spierpijn morgen!
En een dikke knuffel voor jou!
Miste je blogjes, maar had toch wel op een leukere gerekend
januari 17th, 2011 op 23:01
Met recht een ‘blue monday’! Vermoeiend dat die vrouw alleen aan zichzelf dacht. Gelukkig heb je een getuige die je kan bijstaan mocht het nodig zijn…
januari 17th, 2011 op 23:03
Hartstikke vervelend allemaal. Belangrijkste is dat je er niets aan overhoudt (het had ook anders kunnen gaan)! Hopelijk gaat het ondertussen weer een beetje met je.
Volgens mij sta je gewoon in je recht, dus laat je niets aanpraten!
En wat staat er morgen op het menu? Ik gok iets met kipfilet
januari 17th, 2011 op 23:04
Oh. Ik bedoel: laat je niets wijsmaken.
januari 17th, 2011 op 23:06
Hopelijk komt het allemaal weer goed, al ben ik bang dat je morgen erg stijf zult zijn.
januari 17th, 2011 op 23:10
Jeetje, dat klinkt als een Black Monday
Hoop dat jij en je fiets snel weer pijn- en schadevrij zijn.
januari 17th, 2011 op 23:21
Jeetje dat is mooi schrikken! Ik krijg alleen hoofdpijn elke keer als ik dat blue monday lees, herinner me daar niet aan, haha!
Ik hoop dat het allemaal meevalt met je lichamelijke schade, want dat is natuurlijk het belangrijkste
januari 17th, 2011 op 23:46
In december heb ik zelf met de auto een ongeluk gehad door onoplettendheid vanuit mijn kant, ik weet nog goed dat ik niet meer kon uitbrengen dan sorry en de vraag of het wel goed ging met de andere partij. Wel een beetje een aparte reactie van die vrouw.
Hoop dat het voor jou niet teveel narigheid met zich meebrengt en je er snel weer bovenop bent!
januari 18th, 2011 op 08:20
Damn arme moeder. Dat lijkt me verschrikkelijk als je je dochter zoiets hoort zeggen en dan idd maar moet afwachten hoe het afgelopen is.
Hopelijk wordt alles snel afgehandeld en zijn jouw lichamelijke klachten ook snel weer genezen (misschien nu een voordeel dat je vroeger zoveel blauw werd?).
januari 18th, 2011 op 15:17
Au. Gaat het nu wel weer? Idiote reactie van die vrouw. Ik maakte iets soortgelijks ooit mee. Man in auto, ik fiets & voorrang. Andere auto stopte, deze trok plotseling op. Ik maakte een spectaculaire salto (hoorde ik later van getuigen). Hij bekommerde zich alleen om zijn autoschade en werd boos toen ik hem om zijn telefoonnummer vroeg. Belachelijk.
januari 18th, 2011 op 19:53
: ( balen. ik werd ook ooit aangereden door een miep die mij ook de schuld wel graag wou geven, wat is dat toch met die mensen?!! daar ben je toch voor verzekerd?!!
hoop dat je niet lang achter je centen aan hoeft en dat je fysiek snel weer joepie bent!
oh en arme, árme moeder van je!!! twintig minuten!!! ik zou al tig keer teruggebeld hebben hahahaha ; )
januari 19th, 2011 op 23:23
Ohhhh, wat moet je moeder geschrokken zijn! Gelukkig ben je er op dikke knieën goed vanaf gekomen, en 1 troost: een autobestuurder is altijd de schuldige. Dus wat er ook gebeurd, en hoe hard die vrouw ook zeikt, het is haar schuld. En je reed nog eens op een voorrangsweg ook nog. Boeie van die auto, het is maar een auto, een leven is veel erger!
januari 19th, 2011 op 23:25
@ ilse: rationeel heb je helemaal gelijk en dat weet ik ook. Alleen ik kan slecht tegen onrechtvaardigheid en dus die houding.
januari 20th, 2011 op 23:32
JEUTJE! Ik heb dit verhaal helemaal gemist zeg!!!
En getverderrie wat een naar mens!! Ik zou me rot schrikken als ik een fietser zou aanrijden, verschrikkelijk! Dan denk je toch niet meteen aan je eigen auto?? PFF! En wat dom dat ze zegt dat ze ook flink wat schade heeft… Ja én? Tis toch haar eigen schuld? Jij bent degen met voorrang geweest, had ze maar op moeten letten.
Bah.
Gaat’t nu wel beter alweer met je?
X
januari 22nd, 2011 op 14:27
Maareehhhhh volgens mij schrijf je dat je bellend aan het fietsen was?
Je weet toch ook dat je niet mag bellen als je fietst en auto rijdt?
Beterschap!
januari 22nd, 2011 op 14:55
@ rolanda: er zijn geen regels voor ongemotoriseerd verkeer + ik had mijn oordopjes in en dus beide handen aan het stuur. Zie ook: http://www.rijksoverheid.nl/documenten-en-publicaties/vragen-en-antwoorden/mag-ik-mobiel-bellen-tijdens-het-besturen-van-een-voertuig.html. En dat gaat dan dus allemaal over handheld bellen. Wat ik niet deed.
januari 22nd, 2011 op 20:36
Dan moet ik mijn excuus aanbieden Laura.
Ik was er van overtuigd dat bellen op de fiets ook niet mocht.