Hoe gaat het nu met Agaat?

Hoewel ik mezelf op deze blog natuurlijk prominent in de spotlights zet (I love it!) is er één persoon die in het verleden veel aandacht kreeg op mijn blog: Agaat. Regelmatig en op onverwachte momenten vragen mensen mij hoe het eigenlijk met haar gaat.

Voor de mensen die Agaat niet kennen: lees gerust terug in het archief. Het zijn nog steeds blogartikelen waar ik trots op ben. Omdat ze vanuit mijn hart zijn geschreven. Heb je wat minder tijd? Dan een korte introductie.

Agaat is één van mijn lieve vriendinnetjes, ‘gevonden’ via Twitter. Ze was vanaf dag één de zus zoals ik die uit had willen hebben. Herkenning alom, alsof we hetzelfde DNA hebben. Onwijs fijn, maar ze laat me ook wel flink piekeren. Of liet. Agaat heeft namelijk een bijzondere hersenafwijking, welke ik maar even in lekentaal zal uitleggen. Ze heeft één hersenhelft, of haar twee hersenhelften zijn samengeperst door één. Ze is er niet minder slim om, maar het zorgt wel voor problemen. Haar hersenpan vind die lege ruimte namelijk niet leeg en vult deze met een cyste. Die voor problemen zorgt…

Dusdanig veel problemen dat ze vandaag precies drie jaar geleden een heftige operatie moest ondergaan. En god, wat heb ik me zorgen gemaakt. Ik was zoooo bang dat ze het niet zou redden. Het was ook een verdomd risicovolle operatie. En makkelijk was het de eerste dagen ook zeker niet. Maar Agaat zou Agaat niet zijn: binnen vijf dagen was ze thuis en zat ze ook nog eens stralend voor mijn camera.

Een verhaal dat niet alleen mij totaal niet onberoerd liet, maar ook de mensen om mij (en haar natuurlijk!) heen. En dus is de vraag regelmatig: “Hoe is het nu met Agaat?”. Agaat en ik zijn elkaar het afgelopen jaar een beetje uit het oog verloren (lieve lady, zorg nu eens dat je afspraken blokt in je agenda!). Dat heb je soms in vriendschappen. Maar zoals in goede vriendschappen praat je dat uit, lach je er samen om en ga je gewoon verder. Het kan namelijk niet zooo zijn dat we zoveel hebben gedeeld en het dan klaar is. Dat zit niet in ons DNA. Net zoals dat het niet in DNA’s Agaat zit om haar koppie te laten hangen. En dus gaat het goed met Agaat.

Ja, van drukte krijgt ze sneller hoofdpijn. Ja, ze staat onder controle. En het kan best eens zo zijn dat ze ooit weer geopereerd moet worden, die kans is zelfs vrij groot. Maar dan weet ik: ze redt het. Maar als ik dan zoals vandaag de blogjes uit 2011 doorlees, word ik weer even verdrietig.

Wat een heftige tijd! Maar ook mooi dat je dat kan delen. En je nu kunt beseffen dat alles goed is. Dat mag ook wel eens gedeeld worden, nietwaar?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *