Big Four Oh

The Big Four Oh

Ik ben dol op verrassingen én ik pak graag uit. Ik greep Ferry’s 40e verjaardag dan met beide handen aan om eens flink uit te pakken. In de afgelopen maanden regelde ik stukje bij beetje een verrassingsweekend vol dingen die hij leuk vindt.

Oké, als je onderstaande relaas uitleest dan heb ik misschien wel heel erg uitgepakt voor een verjaardag, maar er waren voor mij meer redenen om flink uit te pakken. Sowieso waren we dit jaar nog geen weekend samen weggeweest, geen vakantiedag niets. En dat konden we nu na een best vermoeiende verbouwing (daarover later meer) best gebruiken. En laten we ook niet vergeten dat 2014 niet echt lekker eindigde. Eind november kreeg ik mijn ontslag en vanaf december tot april zat ik thuis. Niet lang met stress: al in januari werd ik aangenomen bij dé VakantieDiscounter, waar ik 1 april ben begonnen. En ook mijn salaris werd tot die tijd doorbetaald. Maar je zit wel opeens constant op elkaars liep en zeker Ferry heeft tijd voor zichzelf nodig. Tel daarbij op dat ik niet echt leuker werd naarmate ik langer thuis zat… Ferry had echter een engelengeduld en ik ben hem daar enorm dankbaar voor. Ik zette dus een deel van mijn ontslagvergoeding in het geheim apart voor dit weekend.

Wat we gingen doen wist Ferry niet. Hij wist alleen dat we met de trein gingen. En dat vindt ‘ie niet leuk. Net als dat hij in de aanloop naar het weekendje weg wel 100x zei dat het stom was dat Boaz er niet bij zou zijn op zijn verjaardag. Tja, soms moet je keuzes maken. Keuzes die hij later wel zo begrijpen.

Afgelopen vrijdagochtend kwam hij op zijn verjaardag uit dienst. Terwijl hij Boaz naar het pension bracht, stond ik een verjaardagsontbijt te verzorgen. Met enorm veel cadeautjes, met hints waar hij niets van snapte. Zo krijg hij een Volkskrant met de tekst: “Leesvoer voor het slapen gaan”. En een sleutelhanger met een foto van Boaz met de tekst: “Ook al is Boaz er niet bij, hij zal je regelmatig verrassen dit weekend dus hou je telefoon in de gaten”. Hij kreeg een nieuw mapje (Secrid) voor al zijn pasjes met de tekst: “Omdat shoppen onze gezamenlijke hobby is, heb je dit weekend een shopbudget. En ik natuurlijk ook. Stop je je pasjes er vast in?”. Ook een boxershort met fietsen behoorde tot de hints. De enige die hij eigenlijk snapte, was het flesje Spa. “We gaan vast naar de sauna, deze snap ik wel”.

02-amsterdamNa het ontbijt liepen we met bagage en al naar het station. Ja, ik had hem niet voor de gek gehouden dat we met de trein gingen. Sterker nog; bij de cadeautjes zat ook een OV-kaart met tegoed. De trein ging naar Amsterdam, maar zegt dat alles…? Eenmaal in de trein kreeg hij een berichtje, er was een Whatsapp-groep met de naam ‘De groeten van vriend’ aangemaakt. Ja, Boaz zou hem tijdens ons weekendje weg regelmatig appen (je ziet de foto’s hier tussendoor), vanaf Sabines telefoon. “Stelletje flikkers dat jullie zijn”, was Ferry’s nuchtere reactie. Maar stiekem vond hij het veels te leuk! Toen hij tien minuten later weer een appje kreeg van Boaz, werd het hem eindelijk duidelijk waar we heen gingen: Amsterdam dus.

In Amsterdam pakten we tram 1 naar de Dam. Gedwee liep hij achter me aan zonder straatnaambordjes te lezen. Eenmaal op de Herengracht aangekomen, pakte ik mijn sleutelbos uit mijn tas. Hij snapte er niets van: “Heb je een fiets geregeld die hier staat?” Nee, we gingen een gebouw in. Mijn werk. Daar was hij nooit geweest en pas toen hij het bordje zag, viel het kwartje. Hij wilde al heel lang mijn werk zien en ik vond het praktisch om daar de bagage te stallen. Na een korte kennismaking gingen we op naar de volgende stap: taart van mijn lievelingsadresje De Drie Graefjes. Ze hebben daar goddelijke red velvetcake. Heel lief: collega A. wist dat we daar heen gingen en op het werk vonden we een waardebon als cadeautje. Ja, ik heb het getroffen met mijn nieuw werk én collega’s.

“Zeg Laura, als we dan toch gaan shoppen, kunnen we dan even naar het Leidseplein gaan? Daar is de Apple Store en dan kan ik de Apple Watch eens in het echt zien”. Al maanden zeurde Ferry over deze gadget en tja, met een dure verbouwing zei ik dat hij maar moest wachten tot na onze vakantie in september. Zouden we dan wel zien hoe toereikend ons budget is. Maar goed, als meneer wil kijken. Het plan was dus om via de Kalverstraat richting het Leidse te lopen. Met tussenstops voor toffe aankopen. Nieuwe schoenen voor Laura bijvoorbeeld. “Hey, wie is er nu jarig?”, was Ferry’s commentaar. Gelukkig volgde er al snel een kekke broek voor hem, en slippers. En omdat decadent doen ook fijn is, kochten we beiden een nieuwe Ralph Lauren zonnebril. En toen was het – voor we naar de Apple Store – zouden gaan tijd voor een drankje op het Leidseplein.

07-iwatchTerwijl Ferry aan de wijn ging en ik aan de Spa blauw, toverde ik nog een cadeau uit mijn tas. Formaat klein wijnfles-doosje. Met een kaart met daarop “Je bent mijn oogappeltje” en achterop de tekst “Kinderen en oude mannen die vragen worden overgeslagen, maar niet als je vriendin Laura heet. Dit is je echte cadeau”. Jij voelt hem vast al aankomen, maar Ferry dus echt niet. En ik zou vooraf hebben gezworen dat hij echt een vermoedde had. Maar pas toen hij het had uitgepakt viel het kwartje: een Apple Watch. “Nee, dit meen je niet”, “Dit is toch veel te duur”, “Dit had ik echt niet verwacht”. Zo’n 20 minuten lang kwamen alleen maar deze zinnen uit zijn mond, samen met een big smile op zijn gezicht. Omdat ik echt echt dacht dat hij het wel wist, was het voor mij extra leuk. Missie geslaagd! Na een borrellunch waren we best moe en via de Negen Straatjes besloten we onze spullen op de te halen op het werk en daarna naar het hotel te gaan. Oké, eerst nog een paar biertjes met mijn lieve collega’s.

Eenmaal bij het hotel snapte hij eindelijk de Volkrant; op advies van ex-collega Anne de Buck had ik twee nachten bij het Volkshotel geboekt. Dit hotel in het oude Volkskrantgebouw in Amsterdam-Oost is helemaal hot & happening, en met dank aan de thema-kamers verbleven we ook nog eens in een wel heel bijzondere kamer. De white bike room, waar we in een bakfiets verbleven. Hoe cool! Met een bad met uitzicht op Amsterdam. Daar gingen we dus even bijkomen van het geslenter en gesleep met aankopen alvorens we te voet naar het restaurant gingen dat ik had gereserveerd.

11-feestmaalOm 20.00 uur (of nee, eigenlijk iets te laat, doordat Ferry druk was met de Apple Watch) kwamen we aan in Julius Bar & Grill. In dit restaurant had ik mijn afscheidsetentje van Sanoma. Ik had deze eind juni al gereserveerd en vorige week zegt Ferry opeens: “Ik zag een chefkok op tv die alleen maar kookt in big green eggs”. Juist Julius dus. We genoten van superlekkere zalm, de beste tournedos en toe ging ik voor S’mores. Goddelijk! Ook Boaz liet nog af en toe van zich horen.

Het zal je niets verbazen dat we na zo’n drukke dag even moesten bijkomen. En dus had ik de volgende avond gereserveerd in Spa Zuiver. Ik kan Ferry geen groter plezier doen dan met een dagje sauna en dat was te lang niet gebeurd. We genoten er van lekker eten, frisse drankjes, de zon, de warmte van de sauna’s & als kers op de taart een heerlijke hamam behandeling. Ik ging naar huis met rode borsten (ondanks factor 30), maar volledig zen. Ik was zelfs in slaap gevallen tijdens de hamam.

Na een drankje op het dakterras van het hotel gingen we naar Smokin’ Barrels, een tip uit het foldertje van het hotel. Wat oogt als een Ierse pub, met een terras met picknicktafel, bleek een culinair hoogstandje. Ik ging voor goddelijk malse lam en Ferry voor hamburger met kreeft. Omdat het nogal lang duurde voordat deze geserveerd werd kregen we een drankje én het nagerecht (red velvet cake, mmmm) cadeau. Het werd dus ook nog eens een meer dan fijne rekening toen we na vier uur het terras verlieten.

17-tot-zoEn toen was het alweer zondag… Na lang uitslapen & een uitgebreid ontbijten, pakten we onze tassen en togen op huis aan. De treinen van Weesp naar Almere-Buiten reden niet, maar dat mocht de pret niet drukken. Hoppa in de bus en op naar huis. Tijd om Boaz te halen, want ja, het is ook wel weer fijn om die na een paar dagen te zien. En te zien dat het, ondanks de diagnose ED en artrose eerder dit jaar, niet te zwaar voor hem is geweest; het rennen met andere hondjes.

Mocht je meer sfeerbeeld willen zien, kijk dan zeker even op Instagram. Dan geniet ik nog even na. Over 6 jaar word ik 40. Zal Ferry dit overtreffen?

  1 comment

  1. sammie   •  

    Heb het op Instagram mee gekregen, zo leuk wat je allemaal geregeld had!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *