Lichtelijke ADHD-symptomen heb ik wel. Als iets in mijn hoofd zit, dan moet het ook. Meteen. Wachten is geen optie. En zo staat er dus binnen een week weer een nieuwe website: Like & Love (it!).

Al een tijdje liep ik met een ‘issue’ in mijn hoofd. Ik had zoveel kleine tips die ik wilde delen. Dat ene webjuweeltje, of het boek dat niet mag ontbreken in je boekenkast. Maar waar deel je dat? Ja, op Twitter of op Facebook, maar dat is visueel toch niet erg sterk en aantrekkelijk. En dit is vooral een blog met persoonlijke verhalen. Dat zou niet passen. Maar hoe dan wel…? Lees verder

Ik hoor Ferry zuchten. Niet weer een nieuw project, niet weer een nieuwe website. Ik kan hem zijn gezucht niet erg kwalijk nemen, wilde ik niet een stop zetten op nieuwe projecten?

Maar opeens heb je het! Lange tijd wilde ik al iets, iets dat niet op mijn blog past. Maar hoe dan wel? Het kwartje viel maar niet, tot een andere website het voor me visualiseerde. Dat was het! Ik ging op (domein)namen jacht, schakelde Irene in voor de technische ondersteuning en huurde weer de creatieve geest in van Cindy voor de huisstijl. Dat was uitgezet.

“Maar Laura, je zit al hele avonden achter de Mac. Hoe denk je dat te gaan doen?”, vroeg Ferry me. Een terechte vraag! Ik legde het idee uit en liet hem de eerste opzet van de site zien (ja, het perfect WordPress-template had ik inmiddels ook gevonden). “Kunnen bezoekers dan ook…?”, “Wat als je…?”, de vragen rolde langzaam uit Ferry’s mond. Ik zag zijn enthousiasme. Ik weet dat hij het leuk vindt als ik zo enthousiast ben. Al mag het af en toe een tandje minder.

Ik nam zijn kopzorgen bij hem weg. “Als jij 24-uursdienst hebt, ga ik er gewoon voor zitten. Eén keer per week. En anders zoek ik mensen die willen instappen. En met een kwartiertje werk kan ik al veel.” Ik liet hem zien hoe snel ik een update op de website kon doen. “Wat ben je aan het doen?”, vroeg hij toen ik 20 minuten met mijn iPad op mijn schoot zat. “Oh, ik heb even drie items geschreven voor (…). Snel he?”

Maar wel weer een hobby erbij. En een domeinnaam. En een website. En een Twitter-account. En straks nog een Facebook-pagina. Houd jij het nog bij?

PS Later natuurlijk meer over de website zelf.

Als ik weer eens bij mijn ouders in Huizen kom, staat er altijd wat nieuws op tafel. Iets groens, iets creatiefs. Niet dat mijn moeder de meest creatieve persoon is, maar ze gaat wel regelmatig naar workshops van de plaatselijke bloemist. “Lau, ga je ook een keer mee?”, vroeg ze op een gegeven moment.

In mijn hoofd speelde het beeld van een standaard, met daarop een waterbakje en een kitscherig vlindertje. Voor de vogels. Een standaard die Ferry ooit na zijn werk in de voortuin aantrof, waarna hij mij vroeg waar dat ding in godsnaam vandaan kwam. Ik moest hem het antwoord schuldig blijven, it wasn’t me. Het was immers niet bepaald onze smaak, zeg maar. Lees verder

Ze wilde heel graag winnen. Ging creatief om met het reageren op mijn afgelopen blogpostings. Plaatste zelfs echte spamberichten, die ik doodleuk weer verwijderde. Maar de aanhouder won, ze liet bericht 3.000 en 3.001 achter. Inzet wordt beloond. Herken je jezelf al? Lees verder

Al sinds de aankoop van het huis (1 september 2009 kwamen we uit de biedingen) wist ik: er moet een zelfgemaakt kleed op de bank. Kleur in de woonkamer. Warmte in de winter. Maar we kwamen de toch wel strenge winter door zonder kleurrijk kleed. Dat zou me niet nog eens gebeuren!

Ik ben een bezig bijtje, met teveel hobby’s. Of teveel banen sinds mijn fotografie toch wel officieel is geworden. Zelden zit ik stil en als ik stil zit, is dat omdat ik eens een warm bad nodig heb of heel graag onderuitgezakt wil zetten met een boek. Of omdat het lichaam van dit bezige bijtje weer eens protesteert. Lees verder