Hoewel ik, tot groot ongeloof van velen, met heel veel plezier in Almere woon, maakt mijn hart nog steeds een sprongetje zodra ik ‘t Gooi binnenrijdt. Dit is waar ik ben opgegroeid, dit is waar veel herinneringen tot leven komen. En dat kwamen ze vandaag weer even toen ik voor een fotoshoot naar Naarden-Vesting ging.

Waar ik opgroeide

Ik groeide niet op in Naarden-Vesting, hoewel ik – zoals het grootste deel van de Gooische kakkers van mijn leeftijd – wel in Naarden werd geboren, in het Diaconesseziekenhuis. Ik groeide op in Huizen, op de grens met Blaricum. Maar het belangrijkste deel van mijn jeugd, het deel waar ik de meeste herinneringen aan heb, van mijn 15e tot mijn 20e, bracht ik voornamelijk door in Naarden en Bussum.

Fotoshoot in ‘t Gooi met herinneringen

En laat ik daar nu net vandaag een fotoshoot hebben. Met Mariska, die mijn #twactie won. Ik had een beetje haar wensen geïnventariseerd en omdat ze met het openbaar vervoer moest komen (uit Groningen of all places), leek Naarden mij een geschikte plek. Naarden-Vesting wel te verstaan. En dan zou ik haar oppikken op station Naarden-Bussum. En daar begonnen de eerste herinneringen. Want terwijl ik de straat inreed, zag ik me weer als meisje van 17 achterop de fiets van M., mijn eerste vriendje, zitten. Die me trouw van zijn huis in Naarden naar het station bracht. Uiteindelijk liep het niet goed af met dit vriendje (dan zou Ferry Merry heten), maar de herinneringen blijven leuk. Na ja, sommige… Lees verder

“Ze eten daar ook papegaaiduikers”, zei ik het weekend voor vertrek tegen Ferry. “Wattuh?” Ik zoek een plaatje voor hem op internet, van deze lief uitziende vogels met gekleurde bekken. Als ik hem laat zien, zegt hij: “Hoe kun je die nu eten?”. Tja, als hij ze op zijn bord had gekregen, had hij vast niet die lieve bekkies voor zich gezien en het gewoon gegeten.

Terwijl de regen langzaam tegen het ramen van onze stoere jeep/auto/bakbeest tikt, rijden we vanaf de niet-uit-te-spreken-vulkaan langs de zuidkust. Ondertussen hoor ik gids Siggi mompelen dat het weer zo slecht is en hij biedt terstond nog even zijn excuses aan. Alsof hij om die regen heeft gevraagd…

Op zoek naar duikertjes

Zonde is het wel, het programma wordt er danig door in de war geschopt. Op ons verzoek neemt hij ons wel mee naar een plek waar we puffins, ofwel papegaaiduikers, kunnen vinden. Als we mazzel hebben, want de duikertjes verplaatsen zich langzaam van het zuiden naar het oosten. Dit keer hebben we mazzel, als we aankomen bij een klif (met geweldig uizicht!) zitten ze daar met misschien wel 100 tegelijk.

Laura’s wil is wet

Siggi geeft me toestemming om over de afzetting te stappen en de klif te naderen – “Dan ga ik wel de bak in”, is zijn droge commentaar – en langzaam sluip ik op ze af, terwijl ik mijn lens probeer droog te houden. Sommige vliegen weg, anderen blijven geduldig staan/zitten/liggen. Dat ik binnen mum van tijd doorweekt ben en risico loop de klif afgeblazen te worden, interesseert me op dat moment niets: ik wil die beesten mooi op de foto! Lees verder

Toen ik een paar jaar geleden mijn eerste spiegelreflex kocht, was dat voor niemand een verrassing. Ik maakte overal snapshots van. Dat ik ooit echt, echt mooie foto’s zou maken, had men denk ik niet verwacht. Ik in elk geval niet. En dat ik zelfs gevraagd zou worden voor fotoshoots was slechts een droom.

En toch gebeurt het tegenwoordig

De eerste bruiloft heb ik achter de rug, en ik heb al een aantal shoots – met name voor mijn portfolio en ervaring – op mijn naam staan. Maar het kan nog leuker/gekker/mooier. Enkele weken geleden kwam Agaat, mijn DNA-zusje, online op MSN. Aangezien ze ooit MSN voor mij installeerde en ik allicht nog steeds haar enige contact ben – sorry, voel me graag uniek – was het geen wonder dat ze me aansprak: “Laura?” Het klonk onzeker, alsof ze iets ging vragen, maar ze bang was voor het antwoord. Waarom weet ik niet, want natuurlijk zei ik ‘ja’ toen ze vroeg of ik de foto voor haar geboortekaartje wilde maken.

Dubbelop zenuwachtig

Ze wilde graag spruit 1 (Mare) en spruit 2 (Maeve) op de foto voor het kaartje van spruit 3. Met voor hun, of in hun handen, of waar dan ook de letters van de naam van hun broertje. Ja, spruit 3 wordt eindelijk een jongen. Man S. krijgt versterking. Lees verder

Lang had ik me verheugd op deze middag en avond: Dreamnight at Artis. Vol brandweerauto’s, politiewagens, ambulances, zieke kindertjes die genieten en dierentuin. Een avond waarop mijn camera overuren zou maken en ik zou beseffen hoe gelukkig we onszelf eigenlijk mogen prijzen.

Over Dreamnight at the Zoo

Dreamnight at the Zoo is een jaarlijks terugkerend evenement, wereldwijd. Overal ter wereld sluiten dierentuinen hun deuren extra vroeg. Om daarna zieke kindertjes met hun ouders en broertjes en zusjes toegang te geven. Artis is een van deze dierentuinen. En de kinderen worden van heinde en verre gebracht in brandweerauto’s, ambulances en politiewagens. Rond de 1750 kinderen met aanhang wordt de toegang tot Artis verleend die dag en maar liefst 800 vrijwilligers zorgen dat dit feest ieder jaar door kan gaan.

Blije kinderkoppies fotograferen

En daar komt ook Ferry om de hoek kijken. Twee jaar geleden werd hij voor het eerst meegevraagd. Na zijn enthousiaste verhalen in 2008 wilde ik in 2009 heel graag mee. Om foto’s te maken, blije kinderkopjes. Om ouders nog een herinnering achteraf te geven. Maar nee, zei hij: “Alle voertuigen zitten al vol, er is geen plek meer, er moeten kindertjes bij.” Oké, dat begreep ik. Totdat hij die avond thuis kwam en vertelden dat er twee vriendinnen van collega’s mee waren geweest, gewoon voor de gezelligheid. “In 2010 zorg je er maar voor dat ik er bij ben”, zei ik. En dat geschiedde…

Toonzetting

Ik wist het zeker: de sfeer op zo’n dag zou super zijn. Niet alleen vanwege de blije kindertjes, maar ook vanwege de brandweerhumor waar ik zo van hou. Samen met vier brandweermannen (dit keer geen andere vriendinnen aanwezig, ik had ze helemaal voor mezelf) gingen we om 14.30 uur op pad. Van Almere naar Lelystad, naar het Zuiderzee Ziekenhuis. Ferry zou voorop rijden en ging bij het eerste stoplicht maar door rood (wat volgens hem natuurlijk oranje was). “Ja, jij kunt wel een voorsprong gebruiken met die oude bak van je”, riep Olaf door de mobilofoon. Gevolgd door collega Patrick: “Dat wordt klootzakken-gebak maandag.” De toon was gezet. Lees verder

#twactie: stond jouw timeline – als je Twittert – er maandag ook vol mee? Mijne wel en laat dat nu net de bedoeling te zijn geweest. Ik kan met een gerust hart zeggen dat #twactie een succes was. Maar liefst 996 doorklicks naar de acties, 101 retweets en 121 nominaties. Wow!

Voor je beurt spreken

Zondagavond voor het slapen gaan, zette ik met behulp van Bit.ly (dan kon ik alles meten) alvast een berichtje klaar, zo hoefde ik maandagmorgen alleen maar naar beneden te sluipen – ja, mijn slaapkamer is verboden geheim voor mijn Mac – om op een knopje te drukken. Helaas was één van de mensen die de actie onder embargo kende mij al voor geweest. Jammer, je snapt toch wel dat ik het zelf wil lanceren? (deze persoon leest hier overigens niet mee voor zover ik weet)

Niet bij te houden

Maar goed, toen Ferry me om 0.03 uur (ja, hij was drie minuten te laat) feliciteerde, wilde ik niet meer naar beneden sluipen en dus werd het 06.00 uur. Inmiddels had ik trouwens wel al 40 felicitaties binnen en kon ik mijn mention-timeline amper bijhouden. En dat ging eigenlijk de hele dag zo door. Mijn actie werd leuk ontvangen, men was enthousiast en er stroomden steeds meer nominaties binnen. Zoveel dat ik tussen het kokkerellen door echt niet alles kon lezen. Maar wel kon signaleren dat #twactie in de top 5 hashtags van Nederland stond die dag. Lees verder