Als tiener was ik niet erg populair op school. Of moet ik zeggen gewoon niet populair. Alleen in december, dan had ik opeens heel heel vriendjes. Door papa de vuurwerkverkoper.

Een jaar of 12 was ik toen mijn vader besloot dat het roer om moest. Van alleen vuurwerk werd hij niet rijk. Het ondernemersbloed (van wie heb ik het toch?) kroop waar het niet gaan kon en waar iedereen mijn vader voor gek verklaarde, waagde hij de sprong in het diepe. Hij ging vuurwerk verkopen. Tussen september (voorbestellingen, prijsbepalingen) en januari was het een en al vuurwerk in Huize V. Broerlief hielp al snel mee in de drukke maanden en mijn moeder en ik keken toe. Lees verder

Zat je nog steeds te wachten op Portugal-foto’s en blogs? Vergeet het maar!

Tijdens onze vakantie werd mijn blog uit de ether gehaald, door fijne Russische maleware. Na terugkomst kon ik daar dus direct mee aan de gang en de lust om te bloggen was me ontnomen. En bloggen met terugwerkende kracht werkt bij mij simpelweg niet.

Om de foto’s hoefde ik het ook niet te doen: ik gaf mezelf onbewust vrij tijdens de vakantie. Mijn drang om mijn camera te pakken was weg, foetsie. Ik zag geen ‘beelden’ als ik over straat liep. Ik bewerkte na afloop een paar portretten van Ferry en mij en een bootje voor aan de muur. De rest moet nog volgen… Lees verder

De stap van het hier en daar freewheelen naar echt ondernemer worden, heb ik lang voor me uitgeschoven. Ik vond het doodeng. En de dag van mijn aanmelding bij de KvK werd ik gegrepen door plankenkoorts.

Maar ik moet bekennen dat het allemaal niet zo eng is, dat ondernemer zijn. En ik vind het ook niet echt moeilijk. Ik vind het vooral leuk en uitdagend en ik geniet er 300% van. En dat is niet in de laatste plaats te danken, en daar ben ik me echt wel bewust van, aan het feit dat ik me in een luxepositie bevind. Wat die luxe positie is? Ik hoef niet te leven van mijn ondernemerschap. Alles wat ik verdien, investeer ik meteen weer, want salaris is voor mij ondergeschikt.

Daardoor was ik het voorjaar in staat om eindelijk die nieuwe camera aan te schaffen. En die twee lenzen. Maar daarbuiten ook leuke dingen bedenken. Dingen die ik gewoon graag doe, ook al kosten ze soms geld en weet ik niet van tevoren of ik dat terug verdien. Lees verder

Jan Dijkgraaf noemde me op Twitter een dankbare lezeres. Dat was, of eigenlijk ben, ik ook. In één figuurlijke adem las ik zijn boek Leve de ZZP-er, dat ik cadeau kreeg van Agaat, deze week uit.

Ik denk niet dat Agaat mij het boek cadeau gaf omdat ze denkt dat ik het slecht doe als ZZP-er. Nee, ze weet net als ik dat ik het verdomd goed doe! Ter illustratie: ik moest voor de Kamer van Koophandel een jaarinschatting maken van wat ik dacht in 2011 te gaan omzetten. Ik zette hoog in, een goede uitdaging ga ik niet uit de weg. Met nog een half jaar te gaan, zit ik al op 7/8e van dit bedrag. Oké, dit komt mede of eigenlijk grotendeels door de Etos-foto, de meer dan geslaagde Moederdag-actie en de brandweercampagne, maar toch… Lees verder

Ik ben niet van de (bijna) woordeloze blogposts, maar vandaag maak ik voor één keer een uitzondering. Na het zien van de foto’s snap je vast dat ik trots ben.

Lees verder