“Zeg Laura, je zet nu wel andermans beest op de foto, maar hoe zit het eigenlijk met Tim?”, vroeg Ferry mij dit weekend. Ik keek hem wat bevreemd aan: “Een nogal wild konijn in een studio, zie jij het voor je?”. Ja, dat zag hij wel. Nou, vooruit dan maar.

Ik had er een hard hoofd in. Tim is zo wild als maar kan en als hij een omgeving niet kent, is hij in alle staten. Ik zag hem zo onder de kast door kruipen richting de cv. Of de draadjes van mijn lampen doorbijten. Of nog erger: van de open trap afvallen. Maar volgens Ferry zou het helemaal goed komen…

En dat kwam het, ik moet klaarblijkelijk wat vaker op die vent van mij vertrouwen. Oké, meneer Tim was niet de rust hemzelf. En af en toe moest je hem echt tegen de grond aan drukken. Ik betwijfel ook of hij er dan ook maar één seconde van heeft genoten. Want als hij zelfs niet naar snoepjes taalt, dan is het wel heel erg met hem gesteld. Ik kan het hem niet echt kwalijk nemen; die flitsers moeten hem echt koppijn hebben opgeleverd. Lees verder

Onze puppyplannen zijn nog even in afwachting zijn van Ferry’s nieuwe rooster. Toch hadden we vandaag een pup over de vloer. Over de studiovloer. Ja, ik had een dier voor de camera. En dat ging makkelijker dan ik had verwacht.

Waar ik mijn modellen toch elke keer vandaan haal?

Via Twitter natuurlijk. Ik deelde mijn puppywens met @ratelriska, die op de wachtlijst stond voor een Entlebucher, een broertje van de Berner Sennen. “Als je de pup eenmaal hebt, vind je het dan leuk als ik foto’s maak?” Dat leek Mariska wel wat. Storm, zoals haar pup heet, was nog geen twee weken bij hen in huis of ze ondernamen een tripje naar Almere. Want hoe jonger, hoe meer slaap en dus rustig in de studio.

Geschrokken konijn en verstoppertje spelende vissen

Rond 14.00 uur waren ze vandaag in Almere. Storm spurtte op Tim af, die het allemaal iets minder vond. Daarna was de vijver aan de beurt. De vissen doken snel onder en moesten toezien hoe Storm hun eten uit de vijver viste. Lees verder

Ik ben een gever, 300%. Ik vind het leuk om wat voor anderen te doen, om een glimlach op iemands gezicht te tevoren. Dat geeft mij een goed gevoel. En dus was de shoot die ik aan Marieke cadeau deed ook een beetje eigenbelang.

Eerder dit jaar liep Marieke’s relatie stuk. Hoewel ze stiekem wel wist dat het niet aan haar lag, liep haar ego toch een klein deukje op. Wat was er verkeerd aan haar? Waarom was ze niet leuk genoeg en kon de relatie niet slagen? Ik deed haar een voorstel: eindelijk – na bijna twee jaar Twitteren – eens meeten en dan kon ze meteen voor de camera als model. Zo kon ze zien dat ze wel degelijk de moeite waard is. Er ging wat tijd over heen: Marieke was nog druk met het volleybalseizoen en wilde even rust voor zichzelf. Maar gisteren was de meeting dan ein-de-lijk daar.

Ik kan je gaan vertellen hoe leuk het was. Ik kan je gaan vertellen dat Marieke in het echt net zo leuk en spontaan is als op Twitter. Ik kan je gaan vertellen dat we honderduit hebben gepraat. Maar eigenlijk wil ik maar één ding: heel trots de foto’s showen die dit dreamteam (ze is echt een fijn model om mee te werken) gisteren maakte. Lees verder

Hoewel ik, tot groot ongeloof van velen, met heel veel plezier in Almere woon, maakt mijn hart nog steeds een sprongetje zodra ik ‘t Gooi binnenrijdt. Dit is waar ik ben opgegroeid, dit is waar veel herinneringen tot leven komen. En dat kwamen ze vandaag weer even toen ik voor een fotoshoot naar Naarden-Vesting ging.

Waar ik opgroeide

Ik groeide niet op in Naarden-Vesting, hoewel ik – zoals het grootste deel van de Gooische kakkers van mijn leeftijd – wel in Naarden werd geboren, in het Diaconesseziekenhuis. Ik groeide op in Huizen, op de grens met Blaricum. Maar het belangrijkste deel van mijn jeugd, het deel waar ik de meeste herinneringen aan heb, van mijn 15e tot mijn 20e, bracht ik voornamelijk door in Naarden en Bussum.

Fotoshoot in ‘t Gooi met herinneringen

En laat ik daar nu net vandaag een fotoshoot hebben. Met Mariska, die mijn #twactie won. Ik had een beetje haar wensen geïnventariseerd en omdat ze met het openbaar vervoer moest komen (uit Groningen of all places), leek Naarden mij een geschikte plek. Naarden-Vesting wel te verstaan. En dan zou ik haar oppikken op station Naarden-Bussum. En daar begonnen de eerste herinneringen. Want terwijl ik de straat inreed, zag ik me weer als meisje van 17 achterop de fiets van M., mijn eerste vriendje, zitten. Die me trouw van zijn huis in Naarden naar het station bracht. Uiteindelijk liep het niet goed af met dit vriendje (dan zou Ferry Merry heten), maar de herinneringen blijven leuk. Na ja, sommige… Lees verder

“Ze eten daar ook papegaaiduikers”, zei ik het weekend voor vertrek tegen Ferry. “Wattuh?” Ik zoek een plaatje voor hem op internet, van deze lief uitziende vogels met gekleurde bekken. Als ik hem laat zien, zegt hij: “Hoe kun je die nu eten?”. Tja, als hij ze op zijn bord had gekregen, had hij vast niet die lieve bekkies voor zich gezien en het gewoon gegeten.

Terwijl de regen langzaam tegen het ramen van onze stoere jeep/auto/bakbeest tikt, rijden we vanaf de niet-uit-te-spreken-vulkaan langs de zuidkust. Ondertussen hoor ik gids Siggi mompelen dat het weer zo slecht is en hij biedt terstond nog even zijn excuses aan. Alsof hij om die regen heeft gevraagd…

Op zoek naar duikertjes

Zonde is het wel, het programma wordt er danig door in de war geschopt. Op ons verzoek neemt hij ons wel mee naar een plek waar we puffins, ofwel papegaaiduikers, kunnen vinden. Als we mazzel hebben, want de duikertjes verplaatsen zich langzaam van het zuiden naar het oosten. Dit keer hebben we mazzel, als we aankomen bij een klif (met geweldig uizicht!) zitten ze daar met misschien wel 100 tegelijk.

Laura’s wil is wet

Siggi geeft me toestemming om over de afzetting te stappen en de klif te naderen – “Dan ga ik wel de bak in”, is zijn droge commentaar – en langzaam sluip ik op ze af, terwijl ik mijn lens probeer droog te houden. Sommige vliegen weg, anderen blijven geduldig staan/zitten/liggen. Dat ik binnen mum van tijd doorweekt ben en risico loop de klif afgeblazen te worden, interesseert me op dat moment niets: ik wil die beesten mooi op de foto! Lees verder