Vind je het stil hier? Ja, mijn hoofd zit vol met dilemma’s en er is te weinig tijd om te schrijven. Of te weinig inspiratie omdat mijn hoofd vol zit. Met dilemma’s.

Want bijna vakantie betekent dat ik na moet gaan denken over wat ik meeneem. Mijn iPad waar 4.200 en meer boeken op kunnen, of – iets minder risicovol, maar meer ruimte innemend – toch maar old school boeken? En wat doe ik met mijn cameraspullen? Mijn nieuwe, oh zo goede, maar oh zo dure body? Met mijn nieuwe, oh zo goed, maar net zo dure lens? Of toch maar mijn reservecamera omdat het minder erg is als daar wat mee gebeurt. En dan mijn 50mm portretlens, die altijd goed is. En als er wat mee gebeurt, kost het me nog geen € 100,-.

En mijn haar dan. Kort betekent dat je veel vaker naar de kapper moet. Zo ook voor de vakantie. Een kleurtje kan het eigenlijk wel gebruiken, wil ik een beetje florissant op de vakantiefoto’s staan (sinds wanneer sta ik op vakantiefoto’s?). Maar ja, chloor, zon… Misschien niet zo verstandig. Dan alleen maar knippen? Of juist wachten tot daarna, want ja, met die warmte (30 graden op plaats van bestemming momenteel) groeit het extra hard, kan ik daarna weer.

Maar het grootste dilemma dat is toch eigenlijk wel het nieuwe televisieseizoen. Ik wil niet klagen, want ik ben allang blij dat er eindelijk weer eens wat op tv is na een wel heel saaie zomer. Maar hoe kan ik op woensdagavond nu kiezen uit tranentrekkend Hart in Actie (wat ik bij nader inzien maar opneem, dat kijk ik wel zonder Ferry naast me), good old Het Blok en het nu al opzienbarende Wie trouwt mijn zoon? Die laatste heb ik dus overigens vorige keer gemist, maar met je moeder in bad als je de 20 bent gepasseerd: what the beep?

En ook vanavond heb ik weer een dilemma: ga ik voor jeugdsentiment dan kijk ik Fort Boyard, wat ongetwijfeld een deceptie wordt. Maar ik blijf een meisje, dus je hebt ook dikke kans dat het Holland’s Next Top Model wordt. Ik heb nog een uur om er over na te denken. Oh nee, een half uur. Dat andere halve uur stort ik me op een nieuwe aflevering van Goede Tijden, Slechte tijden (waarbij Ferry zich nog steeds afvraagt wanneer het daar nu goede tijden zijn).

Dus… mocht je het hier wat stil vinden: ik ben alle gemiste en opgenomen afleveringen aan het terugkijken. Omdat ik gewoon niet gemaakt ben om te kiezen.

Ik hoor Ferry zuchten. Niet weer een nieuw project, niet weer een nieuwe website. Ik kan hem zijn gezucht niet erg kwalijk nemen, wilde ik niet een stop zetten op nieuwe projecten?

Maar opeens heb je het! Lange tijd wilde ik al iets, iets dat niet op mijn blog past. Maar hoe dan wel? Het kwartje viel maar niet, tot een andere website het voor me visualiseerde. Dat was het! Ik ging op (domein)namen jacht, schakelde Irene in voor de technische ondersteuning en huurde weer de creatieve geest in van Cindy voor de huisstijl. Dat was uitgezet.

“Maar Laura, je zit al hele avonden achter de Mac. Hoe denk je dat te gaan doen?”, vroeg Ferry me. Een terechte vraag! Ik legde het idee uit en liet hem de eerste opzet van de site zien (ja, het perfect WordPress-template had ik inmiddels ook gevonden). “Kunnen bezoekers dan ook…?”, “Wat als je…?”, de vragen rolde langzaam uit Ferry’s mond. Ik zag zijn enthousiasme. Ik weet dat hij het leuk vindt als ik zo enthousiast ben. Al mag het af en toe een tandje minder.

Ik nam zijn kopzorgen bij hem weg. “Als jij 24-uursdienst hebt, ga ik er gewoon voor zitten. Eén keer per week. En anders zoek ik mensen die willen instappen. En met een kwartiertje werk kan ik al veel.” Ik liet hem zien hoe snel ik een update op de website kon doen. “Wat ben je aan het doen?”, vroeg hij toen ik 20 minuten met mijn iPad op mijn schoot zat. “Oh, ik heb even drie items geschreven voor (…). Snel he?”

Maar wel weer een hobby erbij. En een domeinnaam. En een website. En een Twitter-account. En straks nog een Facebook-pagina. Houd jij het nog bij?

PS Later natuurlijk meer over de website zelf.

Bloggen is dood, werd er niet zolang geleden op diverse websites geschreven. Sinds de opkomst van Twitter heerst de vraag of bloggen nog wel zo hip is. Ik vond het altijd flauwekul. Je kunt bloggen toch niet met Twitter of Facebook vergelijken?

Toch merk ook ik dat ik steeds minder ga bloggen. Komt het door mijn Twitter en Facebook gedrag? Omdat ik daar alles al in 140 tekens heb neergezet en het hier dan overbodig lijkt. Ik vertelde al aan 1.500 mensen dat gerechtigheid zege viert. De verzekering van mevrouw T, van de aanrijding in januari, betaalt mij namelijk smartengeld. Hoe vind je die? Lees verder

Terwijl ik vanmiddag in mijn papierenbakjes op zoek was naar enveloppen, stuitte ik op een oude foto. Ooit gemaakt voor Libelle. Een vijf jaar jongere Laura, met iets minder haar. En nu kriebelt het. Schaar erin?

Ik heb in mijn leven al heel wat kapsels gehad. Niet in de laatste plaats omdat mijn schoonzusje kapster, of eigenlijk hairstylist, is. Rood haar, kort haar, lang haar, schuine bob: alles passeerde de revue. Nooit echt extreem. Na ja oké, misschien dat rode haar wel. Maar alles paste bij mij. Althans… alles wat schoonzus bedacht, diegene die daarvoor dat permanent had bedacht, was niet goed wijs. En daarna bleef ik zitten met haar met een ongetemde slag i.p.v. stijl haar. Oké, en dan hadden we nog die look die mij werd aangemeten voor de Coiffure award, waar schoonzus aan meedeed. Nee, daar hebben we het maar niet meer over. Zucht… Lees verder

Ik ben niet bang om rimpels te krijgen. Of om ingeruild te worden voor een jonger exemplaar. De grijzen haren heb ik al sinds ik 26 ben. En toch kijk ik niet bepaald uit naar 24 mei.

Gisteravond besefte ik me ‘opeens’ dat ik deze maand mijn twintigerjaren achter me laat. Der-tig. En niets ten nadele van mensen die (de) 30 zijn (gepasseerd). Ik weet dat het niet stokoud is. Toen Ferry dertig werd vond ik hem ook nog steeds een jonge God. Maar nu ik het zelf ben…

Toen ik twintig werd, lag alles nog voor me open. Ik ging naar school, was derdejaars student aan de HvA. Ik was nog vrijgezel (tot een maand later), carrière was een ver-van-mijn-bed-show. Ik wist niet eens wat ik echt-echt-echt wilde. Nu weet ik dat iets meer. Met de nadruk op iets. Ik wil met name de dingen doen die ik leuk vind en dat lukt me al een aantal jaar erg goed. Maar het voelde nooit als voor het echie. Nu ik dertig word, lijkt het toch opeens heel belangrijk om te weten wat ik echt wil. Waar sta ik over pak-hem-beet vijf jaar? Of tien jaar?

Wat wil ik bereiken in mijn werk? Want als ik denk dat ik ooit iets heel anders wil, dan moet ik er nu maar misschien eens een start mee maken. Maar ik weet niet eens of ik ooit iets heel anders wil. Laat staan wat. En dan die biologische klok. Nooit last gehad van dat ding. Ook geen last van rammelende eierstokken. Maar ja, het is algemeen bekend dat dat zaakje daar wat minder goed gaat werken na ja 30e. Elk jaar een stukje minder. En dus hoor ik regelmatig zo’n stemmetje tussen mijn oren: “Lau, wat wil je? En als je kinderen wilt, wanneer wil je dan kijken of dat je uberhaupt gegeven is?” (alsof Ferry daar niet ook wat over te zeggen heeft ofzo) En dat stemmetje was er voor mijn 29e dus echt niet.

Ik voel de psychologische dertig-drempel dus aardig op mijn schouders drukken. Hoewel ik erg goed ben in over drempels struikelen, zal ik volgende maand er toch echt overheen moeten stappen. Maar dan duik ik wel eerst een paar dagen onder de dekens om het te accepteren. Afgesproken?