Als Laura iets een verrassing organiseert, dan wil ze dat deze perfect is. En in tegenstelling to mijn nieuwsgierigheid heb ik deze eigenschap dan weer van mijn vader. Kerstavond moest perfect zijn en dat had wat voeten in aarde bleek.

Het begon al met het feit dat mijn ouders beiden roet in het eten gooiden: ze hoefden opeens niet te werken op de middag voorafgaand aan Kerstavond. Ferry en ik konden dus niet rustig hapjes maken in hun keuken zonder dat ze het door hadden. Broerlief schakelde de onderbuurman in, die hen uitnodigde voor een borrel op de bewuste middag. Mijn moeder weigerde. Wij zouden door omstandigheden al in Huizen zijn en dan ging ze niet elders op visite. Hoe vaak ik ook zei: “Mam, we zitten de hele avond nog met elkaar opgescheept, ik ben toch niet op visite, ik neem wel een boek mee.” Uiteindelijk zei de onderbuurman maar dat het heel belangrijk was en dat het moest. Mijn moeder ging overstag. Lees verder

Als Ferry mij weer eens beschuldigd van nieuwsgierig zijn, gooi ik het op beroepsdeformatie. Van oorsprong ben ik natuurlijk redacteur en als redacteur wil je altijd alle informatie inwinnen. Toch?

Eerlijk is eerlijk: ik moet bekennen dat het vaak niets, maar dan ook niets, met beroepsdeformatie te maken heeft. Ik kan er gewoon niet tegen als mensen in mijn omgeving geheimzinnig doen. Zou het over mij gaan? Wat zouden ze zeggen? Nog zo’n treffend voorbeeld is een collega die onlangs zei: “Ik bel je morgen wel even, ik moet je wat vertellen.” Dat werkt dus niet. Dan sleep ik je mee naar de koffiecorner en dram ik net zolang totdat ik het verhaal te horen krijg.
Lees verder

Eerst scande hij al mijn jeugdfoto’s in. Vervolgens zette hij alle video’s op dvd. Je zou haast denken dat mijn vader tijd teveel heeft.

Tijd teveel of niet: ik ben er zo blij mee! Hoewel de dvd’s al enige tijd lagen te slingeren op de hoek van de bank, was ik er – sorry pap – nog niet aan toegekomen om ze te bekijken. Tot afgelopen weekend…

Een van de eerste dvd’s – of dus eigenlijk video’s – die ik in de Mac stopte, dateerde uit 1993. Een aflevering van de Tros over het WK fietscross. Je weet wel, die ergste vakantie ooit met dat gouden randje, waar ik eerder over schreef. Ik wist dat dat gouden randje me toen heel veel kippenvel opleverde. En toen ik deze aflevering terugzag, voelde ik die kippenvel weer. Zo erg was die vakantie toch niet!

Ik kijk vol schaamte naar de opnames uit 1995. Vakantie op Mallorca. Ik, toen 14 en een bonenstaak met een opvallende cup C, deed mee aan een miss-verkiezing van het animatieteam. What was I thinking? Ik liep als een lompe boer die niet overweg kon met haar te lange benen. En waarom dacht ik te kunnen winnen van de zus van Miss Universe, die ook meedeed? Nog erger schaam ik me echter als ik G. zie. Had ik op hem een oogje? Ben ik voor hem speciaal na de vakantie een MacBurger gaan halen in Arnhem, omdat hij daar werkte (en die dag vrij was). Mijn god! Gelukkig is mijn smaak wat mannen betreft inmiddels een stuk beter. 

Vertederd ben ik bij het zien van een van mijn balletoptredens: I’m singing in the rain. Een tiental kleine meisjes met glimmende regenjassen en ronddraaiende parapluutjes. En bijbehorende kaplaarsjes. Ik moet moeite doen om mezelf te herkennen tussen al die blonde staartjes op dat immens grote podium. Net als ik mezelf spot, maak ik een fout. Ik was toen al een kluns.

En dan komt mijn moeder in beeld. Ik gok anno 1995. Terwijl iemand haar bedankt voor haar inzet voor de fietscross-vereniging dwaal ik af. Niet omdat ik afgeleid ben door haar foeilelijke gouden blouse (dat was toen vast in). Nee, meer door wat daar onder zit. Een paar (of twee) cups groter dan nu. Ja, ik snap opeens heel goed dat ze ze heeft laten verkleinen. Al lag het vroeger wel lekker zacht als ik bij mama ging uithuilen…

Tijd voor mijn meest favoriete video uit mijn kinderjaren: de trouwfilm van oom Bart en tante Carole, die mij overigens van jongs af aan verboden hen oom en tante te noemen. Met mezelf in de rol van bruidsmeisje. Mooie film, hilarisch om mijn vader ‘s avonds te zien rappen (lees: tekst oplezen) en te zien hoe zenuwachtig ik was. Met één teleurstelling: de kus tussen mijn tante en oom na het ja-woord (en in mijn hoofd was alles überromantisch). Die had echt wel wat beter gekund, Bart!

Een middag goed vermaak met veel sentiment dus. En ik zou het graag met jullie delen. Moet alleen nog even uitzoeken hoe dit om te zetten naar YouTube geschikt materiaal. En dan heeeeel selectief te werk gaan.

Snotterend, en tussen 10 verfrommelde zakdoekjes, zit ik op de bank te werken. Een hoofd vol watten, maar ondertussen zicht op een ontroerend tafereel in de tuin.

Ontroerend en een beetje zielig. Ons huis bestaat uit veel glas. Zes meter pui aan de achterzijde, etagehoog. Daarboven grote ramen. En vogels hebben daar nog wel eens moeite mee, zeker als de ramen net gelapt zijn zoals afgelopen week. Kennelijk denken ze dan naar binnen te kunnen vliegen. Lees verder

Ik kan natuurlijk zeggen dat je er zelf om hebt gevraagd door op mijn 30e verjaardag in Vietnam te zitten. Maar feit blijft dat we deze vakantie al daarvoor boekten. De vakantie was ingepland voor ik besefte dat jij dan 60 werd. Terugdraaien was in verband met Ferry’s werk niet meer mogelijk.

En dus zit ik in Portugal terwijl jij in Nederland je verjaardag viert. Na ja, vieren. Net als ik vind jij kennelijk ook dat je een verjaardag niet kan vieren als een van de belangrijkste gezinsleden er niet is. En dus vier je het over een tijdje. Als papa ook bijna 60 wordt en jullie ook nog eens 35 jaar getrouwd zijn. Lees verder