Ik houd er niet zo van: in de spotlights staan. Presentaties vermijd ik met een zo groot mogelijke boog. Interviews naar aanleiding van een persbericht zijn een ander verhaal. Daar kan én wil ik niet omheen.

Oorspronkelijk deed de baas deze (vaak live)interviews. Hij had immers een mediatraining gehad en ik niet. Maar toen was de baas op vakantie en deden wij een Nationale Pretparkentest. En was Laura de klos. Live kwam ik in de uitzending bij RTL4, waarnaar ik mijn Two minutes of fame beleefde. Ik vond het verschrikkelijk en al helemaal de foto die ze er bij afbeeldden, maar hey, we hadden gratis reclame op een grote zender. Dan mag je niet klagen! Lees verder

Aangenaam: chaoot nr. 1, die een hekel heeft aan opruimen en schoonmaken. Samenwonend met ‘neuroot’ nr. 1, die alles wat rondslingert te veel vindt. En ja, dat botst wel eens.

Meisje dat verwend is

Ik ben verwend als klein meisje. Niet alleen qua eten (ik sta bekend als ‘Het meisje dat niets lust’), maar ook qua bijdragen in het huishouden. Waar vriendjes en vriendinnetjes een takenlijst hadden, was mijn lijstje angstvallig leeg.

Tot mijn 13e zat mijn moeder thuis, als een soort bewuste Koos Werkloos. Ze zat nog net niet met een kopje thee te wachten (want dat lust dit meisje niet). Ze was wel druk in het huishouden, of met de buurvrouw aan het babbelen. Maar ze had tijd genoeg om te stoffen/zuigen/soppen/koken etc.

Meisje met één taak

Voor de vorm kregen we nog welgeteld één taak, die wisselde per schooljaar. Het ene jaar dekte ik de tafel en ruimde mijn broer de tafel af. En het jaar daarna draaiden we de taken af. En hoewel we niet de luxe hadden van een vaatwasser, zouden we mijn moeder natuurlijk niet helpen met afwassen. Wat mijn vader niet hoefde.. Lees verder

Soms, en het is een valkuil van me, wil ik teveel in een weekend stoppen. Hoe sociaal en gezellig zo’n weekend dan ook is, op maandagochtend word ik compleet geradbraakt wakker. Dit weekend was zo’n weekend.

Na een thuiswerkdag, met een fijne B12-injectie kwamen oom N. en tante E. (tante en oom van Ferry) onze woning bewonderen. De oh’s en ah’s (op een positieve manier) kwamen uit de lucht vallen. ’s Nachts had Ferry dienst en die **!#@!(!@#@(-pieper wekte mij om 02.00 uur en 03.00 uur. Wie verzint het?

Gelukkig mocht ik de volgende dag enigszins uitslapen, alvorens ik naar de kapper ging. Weer een fris kort koppie! Ik besloot nog even de klusvorderingen van mijn zwager te gaan bekijken in hun nieuwe huis. Daarna dook ik op een ligbed bij Ferry in de zon, wel zo liggend dat mijn nieuwe coupe niet verpest zou worden. Ook maakte ik nog ‘even’ dat boxkleed af dat ik ’s avonds als cadeautje aan een van de brandweervrouwen (zwanger en wel) zou geven. Om 14.00 uur was het tijd om me op te dirken voor een feestje. En ja, wat doe je dan aan? Ik legde vier setjes klaar en bij gebrek aan het kunnen maken van een keuze, liet ik dat aan Ferry over. Lees verder

‘Je eigen uitvaart. Je moet er toch niet aan denken.’ Een reclame van Yarden, die momenteel mijn ochtendrust verstoort op het station. Maar stiekem raakt het wel een gevoelige snaar bij me. Ja, het is belangrijk hier over na te denken…

Zondag 4 juli vertrok in naar IJsland. Laat op de avond, dus ’s middags lagen Ferry en ik vanaf onze riante ligbedden nog te genieten van de zon. Het zal wel te maken hebben met mijn vliegangst, maar opeens vond ik het heel belangrijk om het met hem te hebben over mijn wensen. Wensen voor als ik dood ben, voor mijn afscheid. Of het had te maken met het overlijden van Ferry’s oma. Die netjes alles had gedocumenteerd over haar wensen. Tot aan de muziek aan toe. Lees verder

Een week geleden liep ik de poli van het ziekenhuis uit. Ferry aan mijn zijde, een gaasje in mijn mond. Medicijnen op zak. Ik vond dat ik best even zielig mocht zijn. En dat deed dan ik. Maar hoe is het nu een week later?

Allereerst even wat er dus moest gebeuren. Want nee, helaas, er werd niet even een verstandskies getrokken. Dat heb ik toch tien keer liever eigenlijk. En ik kan het weten, want er zijn maar liefst vier verstandskiezen om en om weggesneden (niet eens getrokken) bij me. Maar goed, nu was het tijd voor een apexresectie. Wat dat is? Gewoon even op Wikipedia kijken, bij voorkeur niet met een lege maag. Klinkt best fijn he?

Ferry ging mee ter ondersteuning, al snappen mannen (na ja, sommige mannen) nog steeds niet waarom dat zo belangrijk is. Week ervoor:
- “Ik heb maandagmorgen een afspraak bij de kapper.”
- “Hoe laat dan?”
- “Negen uur.” ”
- “Maar ik moet naar de kaakchirurg.”
- “Maar ik kan toch met de fiets…”
- “Schat, ik wil je graag mee!”
Was hij even vergeten. En nee, hij hoefde mijn hand niet vast te houden. Hij mocht keurig wachten in de wachtkamer en me daarna opvangen, terwijl mijn mond vol tientallen verdovingen zat. Lees verder