Toen we de eerste keer ons huis bezochten, gaf dat direct een goed gevoel. De sfeer, het licht: het voelde als thuis. De tuin maakte het thuis + een beetje. De druivenrank gaf je het idee dat je op vakantie was en die vijver had toch ook wel toegevoegde waarde. Hoeveel vissen er precies in zwommen, was niet geheel duidelijk: de vijver was nogal zwart. Maar hoeveel vissen het ook waren, ze zaten bij prijs in.

Optelsommetje

Bob 1, Bob 2, Bob 3, Bob 4, Bob 5, Bob 6 en Bob 7 moeten de schrik van hun leven hebben gehad toen we besloten de vijver te voorzien van een vijver-eco-systeem. Een rib uit ons lijf voor een paar vissen, maar als je dan toch een vijver hebt, dan wil je die vissen ook zien. Plus: het zorgde voor minder onderhoud aan de vijver, en ik ben wel van de luie modus. Zeven vissen telden we dus toen de vijver schoon was. Zeven nogal schrikkerige vissen, want dat is de slechte gewoonte van goudwindes, wat onze vissen bleken te zijn.

Schrikkerige vis of uit-je-hand-eet-vis?

Maar we hadden één twijfelwens, we vonden koi’s altijd zo gaaf. Want die zijn niet schrikkerig. Als ze eenmaal aan je gewend zijn kunnen ze zelfs uit je hand eten. En die bekkies die ze openen aan de oppervlakte zijn zo gaaf. Ze zwemmen ook niet meteen angstig weg als je aankomt lopen. Veel leuker en veel meer een huistuindier. Er zaten alleen twee nadelen aan waar we niet zomaar over heen konden stappen. Twee nadelen waardoor we twijfelden. 1. Koi’s en goudwindes zijn niet elkaars beste vriendjes, de stress van de goudwindes zijn funest voor de altijd rustige koi’s. We kennen verhalen dat het wel samen gaat, maar dat is sporadisch. 2. Koi’s en planten gaan niet samen. Ze gaan wroeten in de aarde en eten aan de wortels. Wat voor ons zou betekenen dat de waterlelies er uit zouden moeten.

Winnende koi’s

Vooral dat laatste had ik moeite mee. Dat eerst een stuk minder. Ja, ik wilde een nieuw ‘baasje’ voor de goudwindes, want die krengen zijn te groot om door de wc te spoelen. Maar verder was ik verliefd op de koi’s. En op de lelies. Uiteindelijk wonnen de koi’s het afgelopen weekend van de goudwindes en dus gingen we de vijver even van vis ontdoen. Want ja, inmiddels hadden we een nieuw baasje gevonden voor Bob 1 t/m 7.

Dat even werd geen even

De vissen waren het er zeker niet mee eens en de lelies zaten in de weg, want daar gingen ze onder schuilen. We trokken dus eerst maar alle planten weg en toen was het water troebel en zagen we niet meer waar ze zwommen. De stand van zaken in de emmer die klaar stond: 1 van de 7 grote goudwindes en een stuk of 5 kleintjes. Want ja, die beesten waren zo blij met de kraakheldere vijver dat ze dit jaar meteen zijn gaan paren. Resultaat: 40 ukkie-goudwindes. Ook die moesten we dus nog vangen. Maar zou dat ooit lukken?

Got you!

Terwijl ik zondag weer eens aan het fotograferen was, ging Ferry met het schepnet aan de gang. En ja hoor, zeven goudwindes lieten zich pakken. Plus een stuk of 10 ukkie-goudwindes (de rest volgt later wel). In een grote bak brachten we ze, nadat ik terug was, naar Ferry’s collega in Dronten om ze daar in haar vijver te dumpen. De vissen waren het er niet mee eens en sprongen op en neer in de bak (die gelukkig met plastic was afgedekt). Inmiddels liep de halve auto onder water, en jullie weten inmiddels hoe gevoelig dat ligt bij Ferry… Maar goed, visjes weg. Tijd voor nieuwe visjes. Nu het nog kan, want het seizoen loopt bijna af en dan is het te koud om ze in een nieuwe vijver te laten wennen.

En dus toog Ferry vandaag naar de koi-boer. Met een verlanglijstje, want ik had natuurlijk wel precies opgeschreven welke ik wilde hebben. Nu alleen nog even namen verzinnen voor die mooie beestjes die hun eerste dag in onze vijver doorbrengen.

Bij project vijver ontdoen van vissen (daarover later meer) hadden we nog wat materiaal nodig. Ferry ging verder in de tuin, en ik reed langs tuincentrum Ranzijn. Wat ik nodig had, hadden ze niet en dus zou ik me wel even per auto verplaatsen naar een andere winkel. Daar kwam ik echter iets later dan verwacht aan…

Ik reed de parkeerplaats af, goed om me heen kijkend. Niets in de weg. Ik draaide naar rechts en opeens doemde daar een auto op. Die draaide uit vanaf een parkeerplaats aan de overkant. Ik remde zo hard als ik kon, stond stil en verwachtte geen boem. Maar die kwam wel. Met weinig snelheid, maar het was een boem. En ik hoopte heeeeeeeeeel hard dat de boem geen schade had aangericht. Zul je altijd zien: Ferry altijd zo zuinig op zijn auto die bijna een kindje voor hem is en dan neem ik hem eens mee.

Even leek het er op dat er geen schade was. Meneer had een trekhaak met een rubberen bal en die strepen daarvan waren zo weggepoetst. Maar toen voelde ik een glooiing en bleek er een knik in de bumper te zitten. De tegenpartij vond het allemaal maar niets voorstellen, maar dat was het wel. En dus pakte ik – en ik stond inmiddels een beetje te bibberen – de schadeformulieren erbij. Langzaamaan werd de man, die vast gezien had hoe ik was geschrokken, een stukje vriendelijker.

Terwijl hij de papieren tekende, belde ik Ferry: “Ik heb een aanrijding gehad.” Ik vertelde hem kort wat er was gebeurd en hij wees me op de schadepapieren en “Anders bel je maar de politie”, als ik er niet uit zou komen met die man. Lekker handig, dacht ik, geen rijbewijs op zak. Nog een boete ook. Maar de man werkte mee en de papieren werden ingevuld.

Inmiddels zakte mijn adrenaline en werd de schrik kennelijk groter. Ik moest nog naar huis door dat drukke centrum en dan rijden er ook veel auto’s achteruit. En thuis? Thuis zou Ferry ook vast niet heel vrolijk die bumper gaan bekijken. En misschien wel een beetje vloeken.

Gelukkig viel het mee. “Oh ze vervangen die bumper maar, zijn we ook alle lelijke steenslag kwijt.” En de verzekeringsmaatschappij verwacht dat het op de tegenpartij wordt verhaald, die deed immers een speciale verrichting. En toch hé, toch ben ik blij dat Ferry vanavond rijdt.

Vroeger dacht ik dat als mensen op hun 60e doodgingen, dat dat normaal was. Dat dat oud was. Mijn opa’s gingen beiden op hun 60e dood, en opa’s zijn toch oud? Kinderlogica. Tegenwoordig weet ik dat je met gemak 80 kunt worden. Als het je gegund is… Ook ik ken de verhalen van de mensen bij wie de levenslust in één keer werd afgepakt.

Deze maand nog overleed een oude vuurwerkhulp van mijn vader. Slecht 26 jaar, omgekomen bij zijn grote passie kitesurfen. Ik lees een verhaal op Twitter van een vrouw die net acht weken geleden is bevallen als ze overlijdt aan borstkanker. En wat dacht je van collega Sandra? Of Emilie, die keihard voor haar leven vecht?

Een tv-programma waarbij je heel erg met je neus op de feiten wordt gedrukt, is Over mijn lijk. Het programma dat er ook voor zorgde dat ik vandaag was waar ik was. Op de wensvervulling van dit kleine mannetje. Van het voorjaar keek ik namelijk naar het bewuste programma en zag een vrouw op tv die niet meer lang zou leven. Ze wilde één keer in haar leven een trouwjurk aan. En niet negatief bedoelt, maar daar stonden al haar vriendinnen snapshots gemaakt. Ik dacht: “Waarom hebben ze er niet gewoon een fotograaf bij gevraagd voor een mooi aandenken? Voor nu voor haar, voor later voor haar ouders.” En dat was het moment dat ik me op gaf als vrijwillig fotograaf voor de stichting Doe een wens.

Eerder belde ze al, of ik de volgende dag kon. Hoe leuke wens ook (een trouwerij!) werktechnisch was het gewoon niet mogelijk. Ook nu werd ik kort van tevoren gebeld, maar het paste in mijn planning. En dus ging ik vandaag naar het Dolfinarium. Dit kleine, dappere mannetje had namelijk maar één wens: sinds zijn eerdere bezoek aan het park wilde hij heel graag eens de orka zien (die toen ziek was) en dolfijntjes aaien.

Tja, en daar sta je dan. En zie je zo’n klein mannetje in een buggy dat helemaal op is. En een papa en mama van je eigen leeftijd die de afgelopen jaren heel wat voor hun kiezen hebben gekregen. Slecht nieuws, goed nieuws, slecht nieuws… En daarmee eindigt het. Vandaag was even niet de dag om daar aan te denken, vandaag was hun dag. Met vooral een genietend jongetje, dat voorrang kreeg bij de orka en met zijn neus tegen het glas mocht (waar anderen achter de afzetting moeten blijven). Dat dicht bij de dolfijnen mocht komen. Ook geaaid? Nee, dat was toch wel eng. Maar een tochtje in een bootje waar de dolfijnen omheen zwemmen, dat durfde hij dan wel.

Ik hoop met heel mijn hart dat zijn ouders deze dag als een dierbare herinnering koesteren en dat mijn foto’s een mooi plekje krijgen. Maar oh, wat doet het pijn om te weten dat zij binnenkort hun dierbaarste bezit gaan verliezen.

P.S. Uit privacyoverwegingen heb ik dit keer geen foto geplaatst. De gemaakte foto’s zijn voor het gezin, alleen voor het gezin. Mede hierom plaats ik ook geen namen en/of andere details.

Afgelopen vrijdag hadden we een bruiloft. Of eigenlijk, had ik een bruiloft. Als fotograaf. Maar omdat we het bruidspaar kennen, mocht Ferry ook mee. En omdat we het bruidspaar kennen en weten hoe gek ze op elkaar zijn, voel je op zo’n dag enorm mee. Althans, ik wel. Ik schoot vol zodra bruid T. de eerste noten van Adele zong voor haar bruidegom in de trouwzaal. Gedurende de hele ceremonie bleef ik (heel zacht) sniffen. Dat was voor mij gewoon het toppunt van romantiek!

Romantiek ten top

En dan nog het ja-woord, dé kus, het bruidsmeisje die de ringen kwam brengen (ik zie nichtje Loubna bij wijze van spreken al lopen) en de eerste dans. Een trouwdag is in mijn ogen een aaneenschakeling van romantische hoogtepunten. Een hoogtepunt dat ik met alle liefde zelf eens zou beleven.

Emotionele meerwaarde

Maar helaas, Ferry ziet de meerwaarde niet van het trouwen en weigert het principieel. Heel nuchter snap ik de redenering: natuurlijk is je relatie niet ‘meer’ als je het woord ‘ja’ zegt, een ring om elkaars vinger schuift en een handtekening zegt. Emotioneel vind ik het echter wel meerwaarde hebben. En dat gevoel heb ik al sinds ik op mijn 8e bruidsmeisje was bij oom Bart en tante Carole. Een gevoel dat ik overigens niet eens goed onder woorden kan brengen.

Jurk zonder trouwdag

Mijn moeder zag het vroeger helemaal voor zich: haar knappe (ja, dat wist u niet he?) dochter in zo’n mooie jurk, weggegeven door haar vader. Helaas, het zit er niet in. En dat bleek dit weekend maar des te meer. Toen we zaterdagavond in de sauna waren, voerde ik weer hele ‘overhaal’-gesprekken met Ferry, maar hij is niet te vermurwen. “Wil je mij dan niet in zo’n mooie trouwjurk zien?”. Het nuchtere antwoord: “Die kun je toch ook kopen zonder te trouwen.” Zucht…

Weg droom

Ik kan vragen wat ik wil, de meerwaarde ziet deze nuchtere vent niet in. Welke tactiek ik ook toepas. En Najib, waarvan we op een saaie tv-avond gisteren een oude dvd keken, hielp ook niet echt mee. In zijn ogen is een trouwerij een veredelde kleedpartij. Ferry zei niets, maar ik zag zijn blik: “Kijk dat bedoel ik nou.” Weg droom. Geen trouwjurk, geen ringen, geen romantische foto’s, geen Ferry die eens een traantje laat omdat ik zo mooi ben…

Ik moet het voorlopig doen met bruiloften fotograferen. Maar dat levert dan wel weer geld op i.p.v. dat het minimaal € 10.000,- kost. Want als ik dan toch ooit gevraagd zou worden, dan wordt onze trouwdag wel een knalfeest met alles erop en eraan!

Je buren, je moet het er soms helaas maar mee doen. We zijn gezegend met de buren aan de rechterkant en ook de buurman aan de linkerkant is geen onaardige vent. Maar met de buren achter ons is geen communicatie mogelijk. Ondanks de pogingen van onze kant.

Van hun probleem tot ons probleem

Wie de vorige blogpost heeft gelezen, kent het verhaal inmiddels. Wie dat niet heeft gedaan raad ik nu aan dat wel te doen. Dat scheelt mij een hoop herhalen. Na het schrijven van deze blogpost hebben we alles even laten bedaren. We vertikten het om zelf actie te ondernemen om die hond uit onze tuin te houden. ‘We gaan toch niet van hun probleem ons probleem maken?’, zeiden we tegen elkaar. Maar toen Ferry al liggend op zijn ligbedje wakker werd gemaakt door twee grote hondenpoten was de maat vol. We gaven ruim € 50,- uit bij de bouwmarkt zonder naam (anders krijg ik ruzie met mijn vader, reclame maken voor zijn concurrenten is not done) en spanden gaas over 10 meter lengte en een border. Zo hadden wij in elk geval alles gedaan.

Even leek het te helpen

Een tijd was het stil. Oké, ze waren twee keer op vakantie, dat speelde mee. Af en toe zagen we dat het grind van de grindpaden niet meer alleen op de paden lag, maar ook er naast. We hadden dus het vermoeden dat hond D. inmiddels de weg naar onze tuin weer wist te vinden. Dat ons vermoeden leek te kloppen, bleek afgelopen maandag. Moe van het werk plofte ik thuis op de bank. Even later hoorde ik een hond lebberen. Even dacht ik dat hij achter de haag een bak water had gekregen van zijn baasjes (hé, eindelijk zorgzaam?), maar nee… Wij hebben natuurlijk een heel fijne vijver. Met heel veel water. Inmiddels hadden zijn baasjes het door en riepen heel hard dat hij terug moest komen. Ik was inmiddels ook in de tuin, en riep dat hij toch even naar zijn huis moest gaan. Maar dan iets minder lief natuurlijk. Uiteindelijk kroop hij weer tussen de heg door, al klimmend over het door Ferry gespannen gaas. Zijn baasjes zeiden ‘foei’ en gingen over tot de orde van de dag. Een excuus naar onze kant was kennelijk al teveel gevraagd. Normen en waarden zijn hun kennelijk onbekend, ofzo…

Buurtbemiddeling?

Omdat we de bui al zagen hangen (want zeker weten dat hij deze week meerdere keren in de tuin is geweest, gezien de staat van de grindpaden) besloot Ferry eens de wijkagent te bellen en te vragen om advies en wat hij eventueel kon betekenen. We werden doorverwezen naar buurtbemiddeling Almere, zolang ze geen wetten zouden verbreken, kon de politie niets. Nee, dat snap ik. Maar goed, buurtbemiddeling… ook weer zoiets. Dus lieten we het weer even betijen. Tot vandaag.

Hond met lampenkap

De hele middag zat ik op de bank, met open schuifpui, foto’s te bewerken. In de achtertuin van de buren was het verdacht stil. Mooi! Totdat ik opeens uit mijn ooghoek die hond zag. Met zo’n lampenkap, waarschijnlijk geholpen bij de dierenarts. Mij een raadsel hoe hij daarmee door de haag is gekomen. Maar hij stond er echt! En baasjes in geen velden of wegen bekennen. Ik overwoog hem bij zijn halsband te pakken en via de straatkant naar zijn baasjes te slepen. Maar hij rende richting de struik en deed er wel geteld twee minuten en tien pogingen over om zich met lampenkap en al door de bosjes te werken. Het ging met zoveel geweld dat je bijna medelijden zou krijgen met dat beest…

Ik besloot het er nog eenmaal op te wagen

In de hoop dat de achterbuurvrouw open deed en haar man lekker boven/in de tuin/in de badkamer zou laten. Helaas, deze niet erg aardig ogende man deed open. Met mijn hart in mijn keel zei ik heel rustig: “We hebben er alles aan gedaan van onze kant, maar uw hond komt nog steeds in onze tuin, deze week al meerdere keren.” Hij onderbrak me meteen, want “De hond is maar één keer in jullie tuin geweest.” Adrem zei ik: “Jullie hebben het inderdaad één keer gezien.” Want u moet weten, de buren zitten graag in de keuken. Een keuken die geen zicht heeft op de tuin, waar hond (en kind van twee/drie jaar) vrolijk ronddartelen.

Leugenaar?

Veel meer woorden heb ik niet gezegd, want de buurman trok zijn hond met lampenkap naar de deur. “Je denkt toch niet dat hij hiermee door de haag kan komen?” en gooide de deur dicht. Ik was kwaad dat hij de deur dichtgooide, maar nog kwader dat hij me op deze manier voor leugenaar uitmaakte. Ik stond letterlijk te trillen en liep verdrietig naar huis. Waarom kunnen mensen niet normaal communiceren? En waarom zou ik verzinnen dat die hond in de tuin was geweest? Wat is het nut daarvan?

Voor jullie het straks aanvullen: ja, ik had een foto moeten maken. Zoals Ferry eerder had gezegd. Maar dat deed ik dus niet. Helaas! Wel kroop ik de schuur in en haalde nog meer gaas tevoorschijn. Ondanks dat de buren inmiddels in de tuin zaten (opeens hond D. heel erg corrigerend), kroop ik op mijn knieën tussen de struiken door om onze tuin nog meer veilig te stellen. Ik hoorde ze zacht praten, over mij. Ik kon niet alles letterlijk verstaan, maar het kwam er op neer dat wat ik deed toch geen zin had. Zegt dat nu meer over mij dan over hen?

De stap is genomen. Maandag bellen we buurtbemiddeling. En ik ga Google-en, heel veel Google-en. Valt dit onder loslopende honden? Zijn daar geen boetes voor? Wat zijn je plichten als hondeneigenaar? En ondertussen zal ik het hele verhaal uitschrijven in chronologische volgorde. Met alle details. Kijken hoever de vrijwilligers van de buurtbemiddeling komen.

Slechter dan middenmoters

Even voor de duidelijkheid: verwar fanatiek niet met goed zijn, want dat waren we niet. We waren niet eens middenmoters. Ik was een angsthaas en sloot dus meestal de rij. Ik blijf nog steeds roepen dat dat netjes naar de adverteerders van onze clubkleding toe was. Zo hadden de omstanders tenminste de tijd om de advertenties ook te bekijken. En kon ik minder hard vallen…

In het weekend op pad

Oké, geen topsporters dus. Maar we trainden in het begin wel drie keer per week, en later twee keer per week (trainingsdagen wijzigden) én op zondag hadden we vaak een wedstrijd. Soms waren we een heel weekend weg, omdat de wedstrijd ver weg was. Dan gingen we samen met de familie W. (die tot op de dag van vandaag de beste vrienden van mijn ouders zijn) kamperen. Met de vouwwagen en twee tentjes gingen we dan op pad.

Ponypark Slagharen

Warme herinneringen koester ik aan die tijd – ik werd lid in 1985 en stopte in 1999. En sommige herinneringen springen eruit. Bijv. de bijna jaarlijkse wedstrijd in Ponypark Slagharen. Een bloedlinke betonnen baan. De fun zat hem ook eigenlijk niet in de baan, maar in het plezier dat we met het team hadden in het park. ’s Avonds of als je al uitgeschakeld was. Dat laatste gebeurde bij mij altijd al op de eerst dag. En natuurlijk alleen om de adverteerders te pleasen he? Struinend trok ik dan met mede-afvallers door het park, om gezamenlijk te gaan zwemmen, misselijk te worden in de Octopus of films te kijken in de bioscoop.

Kleddernat WK

Ook een uniek moment was het WK in Schijndel in 1993. Ja, ik heb meegedaan aan een wereldkampioenschap. Of ik dan toch stiekem een beetje goed was? Nee! De eerste twaalf van elke leeftijdscategorie op het NK mochten door. En er waren er maar tien in mijn klasse… Twee weken lang verbleven we op een terrein vlakbij de crossbaan. Het was een weiland omgebouwd tot camping. En het regende en regende en regende. Pa en ma gingen tussendoor naar huis voor schone kleding, alles zat onder de modder. Een drama-vakantie! Maar Michiel (Wientjes) maakte het goed. Op de laatste dag werd hij wereldkampioen en was het feest! Maar het blijft mijn ergste vakantie ooit.

Afscheid

Toch nam ik afscheid van fietscross en de daarmee gepaarde mooie momenten. Ik werd ouder, de tegenstanders nog zwaarder en bij de 18+ categorie was er voor mij echt geen lol meer aan. Daarbij; ik kwam op de leeftijd dat ik wilde stappen, en dat mocht niet van mijn ouders als ik op zondag een wedstrijd had. Ja, dan vervloek je die wedstrijden op den duur. Dus langzaam nam ik afstand van meer en meer wedstrijden, tot ik op mijn 18e de handdoek helemaal in de ring gooide.

Natuurlijk ging ik nog af en toe kijken; meer voor de gezelligheid dan om de sport trouwens. Oude vrienden spreken was het leukste! Maar ook die haakten langzaam af. En nu kan ik gaan kijken, maar wie ken ik dan eigenlijk nog? De laatste keer dat ik naar een wedstrijd ging kijken, viel het dan ook tegen. Tegenwoordig houd ik het daarom liever bij de vele mooie herinneringen…

Gevaarlijke sport

Als klein meisje van 4 werd ik door mijn broer aangestoken met het BMX-virus. Een sport die er soms hard aan toe gaat en waarbij ik mensen flink onderuit heb zien gaan. Met talloze verwondingen als gevolg. En dan heb ik het niet alleen over schaafwonden en botbreuken, maar ook over interne bloedingen (ja, een baan van asfalt komt hard aan). Gelukkig bleef bij mij de schade altijd beperkt. Dat krijg je als je langzaam rijdt. Tot die ene training…

Pontificaal onderuit

Even uit mijn hoofd was het begin juni 1993. Voor de mensen die snel kunnen rekenen, juist, ik was toen 12. Op een normale dinsdagavond besloten we de warming up niet op de crossbaan te houden, maar bij de asfaltweggetjes even verderop. En dan hoef je natuurlijk geen helm op. En omdat het warm is, doe je ook je beschermende shirt nog niet aan. Die paar sprintjes. Tja… Die sprintjes waren overigens niet het probleem. Pas bij het terugrijden naar de crossbaan ging het mis. Ik bleef met mijn korte mouwen achter iemands shirt hangen en daar ging ik. Pontificaal over mijn stuur, recht op mijn gezicht!

Check-up bij de dokter

Hoewel het een harde klap was, was ik nog redelijk rustig. Mijn broer daarentegen kan niet tegen bloed en pijn en was helemaal van slag. De arme stakker ging uit pure wanhoop maar het vleugeltje van mijn bril zoeken. Ik besefte alleen maar dat ik een lucky bastard was. Mijn bril was kapot, maar ik had geen glas in mijn oog. En ook al mijn tanden waren nog heel. Oké, mijn hoofd deed een beetje pijn, om nog maar niet te spreken over ontelbare schaafwonden. Mijn hand, elleboog, schouder, borst… (een geschaafde tepel doet pijn, ik kan het niemand aanraden) Voor de zekerheid brachten mijn ouders me toch maar even naar de dokter, want mijn nagel van mij ringvinger lag er nogal raar van af, en die wond op mijn hand klopte toch niet helemaal. Maar niets aan het handje, aldus de dokter.

Second opinion

Totdat ik ‘s avonds laat bibberend wakker werd en naar beneden ging, waar mijn ouders nog op de bank televisie aan het kijken waren. Ze moeten zich rot geschrokken zijn. Normaal zakt een blauwe plek naar beneden, bij mij was hij vanaf mijn wang verschoven naar mijn oog. Mijn oog zat dicht, mijn jukbeen was blauw en dik en bij nadere inspectie bleek ook mijn oogwit een rode bloedbonk. Een paar uur later zat ik in het ziekenhuis. Uit nader onderzoek bleek dat mijn jukbeen zwaar gekneusd was, maar met mijn oog was gelukkig niets mis.

Zielig?

Nee, zielig was ik zeker niet. Ja, het deed wel pijn, maar het zag er erger uit dan het was. En ik kreeg wel cadeautjes en aandacht. En als Laura ergens dol op is… Ik kon mensen in de maling nemen, dat was nog het leukste. “Mam, ik word gek van iedereen die me vraagt wat er is gebeurd.” “Oh”, zei ze, “Dan zeg je toch dat je vader je geslagen heet.” Tja, zeg dat niet tegen Laura, want toen de eerstvolgende vroeg wat er gebeurd was, gaf ik dus dat antwoord. Oké, wel snel gevolg door geintje, maar leuk was de geschrokken blik wel. Sorry pap, dat ik je voor even boeman heb gemaakt. Overigens heb ik wel meer van dit soort quotes, maar dat zijn typisch van die gevallen ‘Je had er bij moeten wezen.’

Klein rampje

Twee weken na mijn valpartij had ik wel een klein rampje; ik moest kennismaken met mijn nieuwe klas op de middelbare school. Weer dat verhaal uitleggen! Maar dat kon gelukkig bij het voorstelrondje. Wat ik minder leuk vond, was dat er die dag een foto werd gemaakt, die drie jaar lang in het klassenboek heeft gezeten. Drie jaar lang was ik ‘dat meisje met het blauwe oog’. Fijn!

Of ik er, buiten een klap van de molenwiek, nog iets aan heb overgehouden? Ja, mijn wang is nog steeds dik. Van de binnenkant wel te verstaan. En als mijn gezicht gloeit, kun je als je goed kijkt de littekens nog zien. Maar al met al ben ik een lucky bastard. Het had veel erger kunnen aflopen. Maar ja, wie gaat er dan ook fietscrossen.

Veel contact is er met oom K. niet. Ooit ‘iets’ in de familie geweest, lang voor dat ik me bewust werd van familieproblematiek, en sindsdien is het contact beperkt. Geen ruzie, dus dat is wel fijn voor oma. Ik wist als klein meisje hierdoor echter  weinig van oom K. Ja, ik wist dat getrouwd was met tante R, en twee zoons had, waar ik ook nog de namen van wist. Ik wist waar hij woonde en dat hij uitzendbureau X in Huizen leidde.

Op een goede middag ging ik met mijn moeder winkelen in een nabijgelegen stad. We liepen langs een ander filiaal van uitzendbureau X, die tot mijn grote verwondering ook van oom K. bleek te zijn. En wij zijn al niets tekort gekomen met mijn vader met ‘slechts’ één zaak, dus ja, bij twee zaken ben je rijk. Kinderlogica! En dus gooide ik bovenstaande anekdote eruit.

Uiterlijk vertoon?

Zijn rijkdom was toen, zoals hij gisteren zelf zei, nog niet echt te merken. Hij woonde in een relatief grote woning in Huizen. Maar geen villa, of 2-onder-1-kap. De eerste dure aankoop was zijn overmatig luxe auto. Toen hij enkele jaren geleden een groot huis kocht, werd het de omgeving wel duidelijk hoe rijk hij was. Een huis met te veel nullen, dat hij enkel kocht voor de grond. Het nullen-huis ging plat en er werd een huis gebouwd van net zoveel nullen. Met een flinke garage voor zijn inmiddels uitgebreide auto-arsenaal.

Dat laatste heeft Ferry altijd mateloos gefascineerd. Het idee dat die oom van mij meerdere Porsches onder zijn huis heeft staan… “Zeg Lau, waarom is er zo weinig contact met oom K.?”, zei hij wel eens. Uiteraard als geintje, maar met stiekem de droom eens in die Porsches (mee te) rijden. Droom rustig verder, ik zie die goede man één keer per jaar. Als oma jarig is.

Gefascineerd

En oma werd gisteren 81. Oom K. kwam ook. En hoewel hij in de familie niet altijd even lekker ligt, vind ik hem mateloos interessant. En niet om het feit dat hij veel geld heeft, maar omdat hij een leven heeft dat ik me niet kan voorstellen. En dat fascineert me. En hij vertelt er graag over. En ik vind dat hij leuk vertelt, dus… Aan het gezicht van mijn ouders te zien, moet ik het af en toe met een korreltje zout nemen. Maar hey, denk je dat ik dingen hier niet soms ook wat mooier/leuker neerzet dan het eigenlijk is? En dat houd ik braaf in mijn achterhoofd, om ondertussen verder te smullen van zijn verhalen. Tegelijkertijd heeft oom K. veel dezelfde trekjes als mijn vader – laat het mijn vader maar niet lezen – en aangezien ik dol ben op mijn vader…

Vijvers, vijvers en auto’s

Enige tijd geleden hoorde ik van mijn vader dat mijn oom ook (tja, wat heeft ‘ie niet, behalve een vrouw) een vijver vol dure koi-karpers heeft. Waar wij nog steeds over twijfelen, toch die goudwindes eruit en koi’s erin? Want ze eten zo lief uit je hand… En dus praatte ik gisteren lang met mijn oom. Over ons nieuwe huis, over de vijver, over koi’s en uiteindelijk – toen alleen mijn ouders, oma en wij nog over waren – gooide Ferry het gesprek op zijn auto’s. Intussen had ik al een uitnodiging om eens te komen kijken bij zijn vijver.

Binnenkort bel ik hem dus op. Om een afspraak te maken. Dan gaan we koi-karpers kijken. Of auto’s, want daar verheugt Ferry zich nog het meeste op. En ik? Ik kan dan eindelijk zijn nullen-huis met zwembad en extra huis, sorry gastenverblijf, in de tuin eens bewonderen. Het blijft tenslotte toch je oom…

Niet dat ik wat tegen Kirsten heb, maar wel tegen de puber die ze nu is. Dertien (of veertien) jaar was ik toen Kirsten werd geboren. Als tweede kind in een gezin. Opgroeiend bij haar ouders (mijn jongste en meest favoriete tante en oom) en broer Nick. Een geweldig gezin waar ik graag kwam. En die graag bij ons kwamen. Dus ik miste geen maand in Kirstens leven. Ik zie haar nog op een verjaardag komen in haar Mickey Mouse-jurk en zeggen: “Laura, mag ik ook die make-up op?” En dus nam ik haar mee naar boven en kreeg ze mijn oogschaduw en mijn lipgloss. Toen was ze nog lief en klein…

Later werd ze bijdehand

Leuk bijdehand: “Ans, die grote borsten, kan je die er ’s nachts ook afschroeven?”, vroeg ze aan mijn moeder voordat deze een borstverkleining had ondergaan. “Laura, wie vind jij liever: Marco, Bas of Ferry?”, vroeg ze toen ik net met Ferry samen was (en hij er ook bij was). Ja, Marco en Bas waren ex 1 en ex 2. Gênant, maar wel de eerlijkheid van een kind.

Naief en volgzaam

Nog steeds is Kirsten eerlijk, in de zin van dat ze me veel vertelt. Maar de vraag is: welk verhaal is echt, welke is aangedikt en welke vertelt ze omdat dat stoer is? Regelmatig vertel ik haar dat hoe ze zich gedraagt – en ik zal omwille van haar geen voorbeelden noemen – niet normaal is voor een 15-jarige. “Ja, maar dat doen ze bij ons allemaal.” Stellig zeg ik dan: “Maar als ze in een sloot springen, spring jij er dan achteraan?” Het is stil en eigenlijk wee ik het antwoord al: het zal me niets verbazen als ze dat wel doet… En dat vind ik dus zorgwekkend. Maar ik heb er geen invloed op. Ik bekijk het van een afstand en kan alleen hopen dat ze af en toe niet dat naïeve, volgzame meisje is. Dat ze heel af en toe haar hersens eens gebruikt. Of luistert naar de mensen die van haar houden.

Ik vind het moeilijk

Zo moeilijk dat ik even afstand neem en de logeerpartijtjes nu even mogen wachten. Later als ze groot is, als ze puber-af is. Nu heb ik er moeite mee. Ik heb het gevoel dat ik tussen haar en haar ouders insta. Ik weet dingen die zij niet weten (en nee, geen enkele tiener vertelt alles aan zijn ouders, dat weet ik), maar wil haar vertrouwen niet beschamen. Dan maar de achtergrond en hopen dat ze snel haar wilde haren verlies. En niet omdat ik niet van haar houd. Het is juist omdat ik van haar hou dat ik me zorgen maken. Maar zolang zij die zorgen niet snapt…

En ik besef me wederom dat ik nog even niet aan kinderen moet denken. Want kinderen worden tieners. En ik heb even mijn buik vol van tieners. Sorry mam, nog geen kleinkind. Sorry Ismahan, nog geen nichtje of neefje. Sorry Deb, nog geen speelkameraadje voor Joy. Ik ga eerst dit weekend even verwerken.

Oorspronkelijk deed de baas deze (vaak live)interviews. Hij had immers een mediatraining gehad en ik niet. Maar toen was de baas op vakantie en deden wij een Nationale Pretparkentest. En was Laura de klos. Live kwam ik in de uitzending bij RTL4, waarnaar ik mijn Two minutes of fame beleefde. Ik vond het verschrikkelijk en al helemaal de foto die ze er bij afbeeldden, maar hey, we hadden gratis reclame op een grote zender. Dan mag je niet klagen!

In de tijd die volgde werd ik vaker geïnterviewd. En soms voor het blok gezet. Zo deden we een kerstenquête, met als uitslag dat 50% van de Nederlanders graag met Kerst op vakantie wilde. Om de sociale verplichtingen te ontvluchten. En ik ben er één van, sttt! De radiopresentator zei: “Ja, maar jullie stellen de vraag aan mensen die op jullie website komen, die houden sowieso al van vakanties.” Tja, wat zeg je dan? Of wat geef je als antwoord als je een radio-interview heel goed voorbereid hebt en er opeens een vraag wordt gesteld die niets met het onderwerp te maken heeft. Gelukkig was het een kleine zender.

Gisteren werd ik door onze interne communicatie-afdeling gebeld. BNR wilde ons interviewen voor hun programma BNR Travel. “Nu J. er niet meer is, doe jij dat zeker?” Ja, stuur maar door. Gelukkig was het dit keer niet live en kon deze lieve meneer nog wat knippen en plakken. Zo kon ik dus ook nog even wat resultaten op zoeken van een ander onderzoek, die opeens heel erg van toepassing bleken te zijn.

Na afloop gaf hij me een compliment: “Je gaf kort, maar helder antwoord. Dat gebeurt niet altijd.” En: “Wil je een keer te gast zijn in de studio?”. Ergens baart oefening dus kunst. Kom maar op met jullie interviews, zet me maar in de spotlights!

Luister hier het radio-fragment >>

Meisje dat verwend is

Ik ben verwend als klein meisje. Niet alleen qua eten (ik sta bekend als ‘Het meisje dat niets lust’), maar ook qua bijdragen in het huishouden. Waar vriendjes en vriendinnetjes een takenlijst hadden, was mijn lijstje angstvallig leeg.

Tot mijn 13e zat mijn moeder thuis, als een soort bewuste Koos Werkloos. Ze zat nog net niet met een kopje thee te wachten (want dat lust dit meisje niet). Ze was wel druk in het huishouden, of met de buurvrouw aan het babbelen. Maar ze had tijd genoeg om te stoffen/zuigen/soppen/koken etc.

Meisje met één taak

Voor de vorm kregen we nog welgeteld één taak, die wisselde per schooljaar. Het ene jaar dekte ik de tafel en ruimde mijn broer de tafel af. En het jaar daarna draaiden we de taken af. En hoewel we niet de luxe hadden van een vaatwasser, zouden we mijn moeder natuurlijk niet helpen met afwassen. Wat mijn vader niet hoefde..

Eens in de zoveel tijd kwam mijn moeder naar boven en zei: “Ruim je kamer op” (waarna ik meteen dat Kinderen voor Kinderen-nummer in mijn hoofd had). Ik pakte alle losslingerende spullen bij elkaar, gooide het onderin de klerenkast en gooide er een laken overheen. Vervolgens gaf ik mijn moeder de ruimte mijn bed op te maken. (schreef zij beschamend op)

Onzelfstandig meisje gaat samenwonen

Toen ik op mijn 21e ging samenwonen met mijn ‘neurootje’, was ik zo onzelfstandig als maar kan. Wat huishouden betreft dan. Moet dat 1x per week? Waarom? Het is toch niet vies? Menig keer verweet hij mij dat ik teveel liet slingeren. En menig keer verweet ik hem dat hij geobsedeerd was. Tot zijn broer op een dag zei: “Hebben jullie nu relatieproblemen door het huishouden?”. Toen vriendlief ‘ja’ antwoordde, besefte hij zich hoe stom dat klonk.

Meisje negen jaar later

Inmiddels zijn we negen jaar verder. We hebben onze draai gevonden. Ik ben netter geworden. Hij kan heel af en toe de rommel door de vingers zien en als we druk zijn kan hij (heel sporadisch denken): “Laat het huis maar even zitten.” Maar net zoals dat hij nooit zo chaotisch zal worden als ik, zal ik nooit de perfecte huisvrouw zijn.

Stiekem wil ik al jaren een huishoudster inhuren. Zo eentje die ook je strijkwerk doet. Maar dat kost te veel sinds we een koopwoning hebben (en in de postzegel-flat was het wel heel erg decadent). Van dat geld kan ik toch echt weer een paar (of misschien wel twee, wat kost een schoonmaakster tegenwoordig) schoenen kopen.

En dus is het kiezen of delen: wil je shoppen, dan ook schoonmaken. Wil je niet schoonmaken, dan ook niet shoppen. En dus maakt deze shopaholic schoon. Met frisse tegenzin.

Deze blog schreef ik voor de Club van Slechte Huisvrouwen, een Twitter-initiatief. Neem het niet te serieus, maar kijk vooral eens op deze hilarische website.

Na een thuiswerkdag, met een fijne B12-injectie kwamen oom N. en tante E. (tante en oom van Ferry) onze woning bewonderen. De oh’s en ah’s (op een positieve manier) kwamen uit de lucht vallen. ’s Nachts had Ferry dienst en die **!#@!(!@#@(-pieper wekte mij om 02.00 uur en 03.00 uur. Wie verzint het?

Gelukkig mocht ik de volgende dag enigszins uitslapen, alvorens ik naar de kapper ging. Weer een fris kort koppie! Ik besloot nog even de klusvorderingen van mijn zwager te gaan bekijken in hun nieuwe huis. Daarna dook ik op een ligbed bij Ferry in de zon, wel zo liggend dat mijn nieuwe coupe niet verpest zou worden. Ook maakte ik nog ‘even’ dat boxkleed af dat ik ’s avonds als cadeautje aan een van de brandweervrouwen (zwanger en wel) zou geven. Om 14.00 uur was het tijd om me op te dirken voor een feestje. En ja, wat doe je dan aan? Ik legde vier setjes klaar en bij gebrek aan het kunnen maken van een keuze, liet ik dat aan Ferry over. Het werd een korte, zwarte jumpsuit. Stoer en vrouwelijk! Op naar het feestje, bij een andere brandweerman (en tevens een goede vriend van ons). Ferry kroop achter de barbecue, ik aan de wodka-cassis. We aten cake, vis, vlees en veel stokbrood. En we sloten af met een geweldig kampvuur, al voelde ik me toch niet veilig met vijf brandweermannen om me heen. Ze vonden het vuur net even te leuk. Om 1.00 uur waren we thuis. Gelukkig ging Ferry’s pieper niet deze nacht. Wel droomde ik dat mijn moeder op haar 58e hoogzwanger was. Gadverdamme!

Hoewel 01.00 uur een nog best beschaafde tijd is, worden we beiden doodmoe wakker. Ferry kruipt op bed en ploft net zo hard neer op de ligbedden in de tuin. Ik zet een kop koffie voor hem en vertrek naar boven om een kraamcadeautje te pimpen. Als ik hem wil vergezellen in de tuin, gaat het regenen. Binnen bekijk ik de beelden van Love Parade en ik blijf misselijk achter. Daarom heb ik nou zo’n hekel aan grote evenementen. Ik vertel Ferry naar wie we ’s middags toe gaan en hun achtergrond. Leuk, die collega-vriendinnen van mij, maar hij houdt ze echt niet allemaal uit elkaar. Even later sta ik weer twijfelend voor de kast, maar nu maak ik zelf een keuze. Om vervolgens in de auto te stappen, waarmee Ferry ons naar Leiden brengt. Op kraamvisite bij een schattig meisje van vier maanden. En eindelijk dat mooie kleed langs brengen bij de rechtmatige eigenaar. Het wordt een gezellige middag cq avond en het is bijna 21.30 uur als we opstappen. Te laat als je bedenkt dat we nog een uur moeten rijden en de wekker om 05.00 uur gaat voor Ferry. Ik hoop dit keer niet te dromen van zwangere moeders. Dat doe ik niet. Wel droom ik dat iemand het verhaal in de wereld heeft gebracht dat ik vandaag word ontslagen. Heb ik even geluk dat ik vandaag thuis werk en niet op kantoor.

Geradbraakt word ik wakker, ik sleep mezelf naar beneden, typ dit blogje en denk: “Mag het alsjeblieft alweer weekend zijn en mag ik heeeeeeeeel veel slapen?” (wat er komend weekend niet in zit, daarover later meer)

Zondag 4 juli vertrok in naar IJsland. Laat op de avond, dus ’s middags lagen Ferry en ik vanaf onze riante ligbedden nog te genieten van de zon. Het zal wel te maken hebben met mijn vliegangst, maar opeens vond ik het heel belangrijk om het met hem te hebben over mijn wensen. Wensen voor als ik dood ben, voor mijn afscheid. Of het had te maken met het overlijden van Ferry’s oma. Die netjes alles had gedocumenteerd over haar wensen. Tot aan de muziek aan toe.

Beter kun je het als nabestaanden toch niet hebben?

Dat je niet naast je verdriet ook nog eens je hoofd moet breken over de keuze tussen crematie of begrafenis, wel/geen kerkdienst, cake of toch bitterballen… En dat zijn nog maar de simpele keuzes. Tegenwoordig kun je je hele uitvaart regisseren en is alles mogelijk. Wat feitelijk natuurlijk een groot goed is! Maar makkelijk is het niet als je eens kijkt naar wat een uitvaartmaatschappij tegenwoordig biedt. Had je vroeger een standaard lijkenauto, tegenwoordig kun je zelfs voor een Hummer (€ 700,-) kiezen, of een tractor (€ 200,-). En kijk je bij de catering dan valt je mond open. Alles is mogelijk: van ranja tot sjieke cocktails en van tapas tot een boterham met vlokken. Keuzes, keuzes en nog eens keuzes, die soms wel erg ver gaan.

Begraven of cremeren?

Het zijn wel enorm veel keuzes waar ik mijn nabestaanden niet mee op wil zadelen. En die ik ook niet voor mijn ouders wil maken als hen onverwacht wat overkomt. Dan wil ik verdriet kunnen hebben en kunnen huilen, en me niet over deze zaken buigen. Al weet ik stiekem wel dat ze wijn en bier willen en geen kopje koffie. En volgens mij willen ze allebei gecremeerd worden. Iets waar ik dan absoluut niets mee heb. Ik wil niet de fik in. En ja, ik weet het, als ik begraven word zal ik door 100.000 maden worden opgegeten. Klinkt me nog steeds beter in de oren dan vlammen. De kist moet dan ergens onder de groene zoden komen te liggen waar het rustig is, ik wil alleen maar de vogeltjes horen fluiten… Ferry weet trouwens nog niet wat hij wil, als ik nu zou moeten kiezen (en nee, dat wil ik niet!) dan zou ik gaan voor cremeren. De vlam erin is bij hem dan wel weer van toepassing, vind je niet?

Welke muziek?

Dit is nu een vraag waar ik geen antwoord op weet. Mijn moeder zou zeggen When I die van No Mercy en ik zal even uit een eerdere blogpost quoten waarom:

“Sinds mijn 12e draag ik een donorcodocil op zak. Vanaf jongs af aan ben ik opgegroeid met een moeder die altijd bloed gaf. Ik wilde ook wat goeds doen, en wat had ik aan mijn lichaam als ik dood zou zijn. En dus haalde mijn moeder een rood kaartje, dat ik invulde en in mijn portemonnee stopte. Hij zit er nog steeds in, met aantekeningen. Op mijn vijftiende bedacht ik me namelijk dat ik When I die van No Mercy op mijn begrafenis wilde. “Nou,” zei mijn moeder, “Dan zet je dat toch op je donorcodicil.” Zo gezegd, zo gedaan! Mam nam me serieus, en kocht de single voor me. Want “Je wilt toch niet dat ik doodga, en dat je het nummer dan nergens kan krijgen”. Slim gedaan van Laura he? Het nummer vind ik inmiddels een zeiknummer, maar als het nummer wordt gedraaid verschijnt er op mijn gezicht een dikke glimlach.”

Mam, deze hoeft dus niet meer gedraaid te worden! Maar welke dan wel? Ik heb geen flauw idee. Ik heb geen nummers die totaal bij mij passen. Zoals een ex-vriendje altijd zei: “Lau, als ik doodga dan moet er November Rain van Guns ‘n Roses worden gedraaid.” Die nummers heb ik dus simpelweg niet. Ik denk dat Ferry zou zeggen: “Ze hield van Saai-radio, dus zet dat maar op.” Dat betekent dat als ik NU begraven zou worden, je deze nummers om je oren geslingerd krijgt:

• Eagles – Hotel California
• Lisa Lois – Promises Promises
• Robbie Williams – Come Undone
• Sixpence Non The Richer – Kiss Me
• Ginger Ninja – Sunshine
• Colbie Caillat – Bubbly

Misschien moet ik er toch nog eens over nadenken, want dit kan ik mijn nabestaanden echt niet aandoen. To be continued! (en suggesties zijn welkom)

Hapjes & drankjes

Ik wil pertinent geen cake met koffie. Na ja, naturel cake met slagroom zou nog mogen, maar van koffie ga ik over mijn nek. Doe maar gewoon in Laura-stijl: een broodje paling. Wat dan weer niet echt lekker is met mijn lievelingsdrankje (wodka-cassis). Maar die afschuwelijke combinatie doen jullie vast wel als laatste daad naar mij toe, toch?

En verder…?

Natuurlijk wil ik mijn lievelingsoutfit aan in de kist. Enige probleem is dat mijn lievelingsoutfit met de maand wisselt. Denk dat ik Ferry maar de richtlijn moet meegeven dat het het kledingstuk is dat hij de laatste tijd het vaak heeft gewassen (ja, hij doet de was, geëmancipeerd he?). Geen zwarte kleding, dat dan weer niet. Dat is ouderwets. Maar omdat ik er wel als een sexy chick bij wil liggen in een open kist, moeten jullie mijn schoonzusje (lees: kapster) maar even zo ver krijgen dat ze het haar van een dode gaat stylen. Oh en misschien wil vriendinnetje Cindy wel de kist beschilderen, zoals ze ook zo mooi ons verhuiskaartje heeft  ontworpen. Oh ja, en laat Ferry dan voor eens een sentimentele toespraak houden, zodat ik kan genieten vanaf een wolkje vanuit mijn kist. En ik wil rozen, heel veel rozen (roze en wit!). Want van mijn a-romantische vriendje hoef ik het wat dat betreft al negen jaar niet te hebben. Kan ik de schade in halen na mijn dood.

Maar alle gekheid op een stokje uit de laatste alinea vergetend: eigenlijk is er maar één ding dat ik echt echt wil. En dat is dat al mijn dierbaren er zijn. En dat ze een drankje nemen op de vele goede momenten die ze met me hebben gedeeld. Dat ze weten hoeveel ik om hen gaf en dat dood niet betekent dat ik weg ben uit hun hart. Zei ze melodramatisch op deze vroege donderdagmorgen…

Allereerst even wat er dus moest gebeuren. Want nee, helaas, er werd niet even een verstandskies getrokken. Dat heb ik toch tien keer liever eigenlijk. En ik kan het weten, want er zijn maar liefst vier verstandskiezen om en om weggesneden (niet eens getrokken) bij me. Maar goed, nu was het tijd voor een apexresectie. Wat dat is? Gewoon even op Wikipedia kijken, bij voorkeur niet met een lege maag. Klinkt best fijn he?

Ferry ging mee ter ondersteuning, al snappen mannen (na ja, sommige mannen) nog steeds niet waarom dat zo belangrijk is. Week ervoor:
- “Ik heb maandagmorgen een afspraak bij de kapper.”
- “Hoe laat dan?”
- “Negen uur.” ”
- “Maar ik moet naar de kaakchirurg.”
- “Maar ik kan toch met de fiets…”
- “Schat, ik wil je graag mee!”
Was hij even vergeten. En nee, hij hoefde mijn hand niet vast te houden. Hij mocht keurig wachten in de wachtkamer en me daarna opvangen, terwijl mijn mond vol tientallen verdovingen zat.

Riedeltje van de assistente

Verdovingen die heel fijn zijn, omdat je dan de behandeling niet voelt, maar ik kan je vertellen dat als ze die naald net naast je kies je bot in boren, dat je dan het liefst even zou gillen. Of op de vingers van de assistent wil bijten. Maar goed, ik blijf een degelijk meisje en dus beet ik mijn kiezen even op elkaar zakte ik innerlijk door de grond en liet niets merken. Ondertussen ratelde ze haar vaste lijstje af van wat na de behandeling. Eerste dag niet spoelen, want… na ja, iets met bloedpropjes. Niet eten zolang de verdoving nog werkt, want dan gaat je wang eraan (heb ik gemerkt nadat ik laatst een croissant at, toen ik net was geboord bij de tandarts). Niet in de zon zitten. Vanaf dag 2 twee keer daags spoelen met mondwater. Vast vies, dacht ik nog. Driemaal daags een ibuprofen, want die werkt pijnstillend en ontstekingsremmend. Ja, ontstekingsremmend, en aan antibiotica doen ze niet preventief. Wat een opluchting vergeleken bij mijn vorige kaakchirurg. De assistente vrolijkte mijn dag haast op toen ze dat zei.

Terwijl ze haar riedeltje afrondde, kwam de kaakchirurg binnen. Een rustige, oude man, die vroeg of ik er klaar voor was. Tja, ik was zo’n beetje ingepakt en vroeg me af waarom. Het gaat toch om mijn mond? Daar zou ik spoedig achterkomen… Voor de rest: klaar? Psychisch niet. Maar wat moet dat moet, dus begin maar.
- “Ik ga boren en dat hoor je niet te voelen, anders moet je het even aangeven.
- “Hoe doe ik dat met die boor in mijn mond? Dan kan ik toch niet gillen.”
Hij zou het wel aan mijn gezicht zien, of ik moest maar mijn hand op steken. Maar ik zou het toch niet voelen. Zeg dan niets… Maar goed, klaar voor de start, AF! En de boor ging aan.

Oogjes toe

Even had ik mijn ogen nog open. Tot ik mijn eigen bloed door dat fijne slangetje zag lopen dat binnen mijn gezichtsveld lag. En dat op een nuchtere maag. Die ogen gingen snel dicht en gelukkig maar. Even later voelde ik spetters in mijn gezicht. En nee, dat was geen regen. Daarvoor werd ik dus helemaal ingepakt.
- “Doet het pijn?”
- “Nee.”
- “Je bent zo gespannen, ontspan eens.”
Ja, duh, ik zet me vast schrap voor de pijn die eventueel kan komen. Als hij nooit komt, had die arts er namelijk niets van gezegd. Maar de pijn kwam niet. Al is het nog steeds geen fijn gevoel als iemand een gat in je kaak boord en vervolgens de ontsteking er uit schraapt. Geen idee of het schrapen was, maar zo voelde het wel. En dat schrapen ging niet met weinig kracht zeg maar.

Mensenkennis

Binnen tien minuten was het klaar. Tien minuten die overigens veel langer leken. Oké, misschien vijftien, want er moest nog gehecht worden. Ik wenste hem succes, want mijn mond is nogal klein. “En jij had willen gillen als het boren pijn doet?” Tja, volume en grootte van mijn mond kloppen niet echt helemaal in verhouding. Maar het lukte hem en ik was klaar om te gaan. Ik bedankte hem.
- “Nu kan ik het nog opbrengen, nu doet het nog geen pijn.”
- “Maar hierna zie ik je toch niet meer, als het goed is.”
- “Dat kan u wel zeggen, maar op Twitter waren er allemaal drama-verhalen.”
- “Dat is om jou de kast op te krijgen.”
Verstand van tanden en ook nog eens mensenkennis. Wat een kaakchirurg!

Toen kon ik nog enigszins lachen

En natuurlijk blijft dit zondagskind lachen, maar na de ingreep is het toch echt niet meteen gedaan. Vijf dagen lang leefde ik op drie ibuprofen’s 600. En normaal doe ik dat nooit, want ibuprofen is slecht voor je maag. Maar het moest, het deed gewoon pijn. Ondertussen bleef ik keurig spoelen met het mondwater wat helemaal niet zo vies bleef te zijn. Af en toe ging het nog bloeden en damn, wat kun je misselijk worden van die bloedsmaak in je mond. Ik belde vrijdag voor de zekerheid nog even de kaakchirurg, klopte dat bloeden wel? Ja, dat klopte, kan geen kwaad. Mooi! Mijn kaak kreeg inmiddels alle kleuren: was hij dinsdag/woensdag voornamelijk dik, daarna werd hij blauw/geel/groen. En niemand vragen wat er aan de hand is he? Allemaal dachten ze stiekem dat ik werd mishandeld. En omdat het ook nog eens zonnebrillenweer was, zag ik ze gewoon denken: “Wat zit daarachter? Blauwe ogen?”

Inmiddels is mijn kaak lichtgeel, de zwelling is weg en het nabloeden is gestopt. Gisteren heb ik een dag niet op ibuprofen geleefd. Helaas, ik kan niet langer zielig doen.

Waar ik opgroeide

Ik groeide niet op in Naarden-Vesting, hoewel ik – zoals het grootste deel van de Gooische kakkers van mijn leeftijd – wel in Naarden werd geboren, in het Diaconesseziekenhuis. Ik groeide op in Huizen, op de grens met Blaricum. Maar het belangrijkste deel van mijn jeugd, het deel waar ik de meeste herinneringen aan heb, van mijn 15e tot mijn 20e, bracht ik voornamelijk door in Naarden en Bussum.

Fotoshoot in ‘t Gooi met herinneringen

En laat ik daar nu net vandaag een fotoshoot hebben. Met Mariska, die mijn #twactie won. Ik had een beetje haar wensen geïnventariseerd en omdat ze met het openbaar vervoer moest komen (uit Groningen of all places), leek Naarden mij een geschikte plek. Naarden-Vesting wel te verstaan. En dan zou ik haar oppikken op station Naarden-Bussum. En daar begonnen de eerste herinneringen. Want terwijl ik de straat inreed, zag ik me weer als meisje van 17 achterop de fiets van M., mijn eerste vriendje, zitten. Die me trouw van zijn huis in Naarden naar het station bracht. Uiteindelijk liep het niet goed af met dit vriendje (dan zou Ferry Merry heten), maar de herinneringen blijven leuk. Na ja, sommige…

Herinneringen aan Chris

Nadat ik kennis had gemaakt met Mariska en ze bij me was ingestapt, vertrokken we naar Naarden-Vesting. Onderweg passeerden we de plek waar ooit Chris’ Saloon zat. Een bar-dancing waar ik minimaal een jaar van mijn leven sleet. Waar ik standvast op zaterdag jongens versierde of klef aan het doen was met het vriendje wat op dat moment bij me hoorde. Waar ik een stomp in mijn buik kreeg van vrienden van ex-vriend B. die eigenlijk voor een goede vriend van me bedoeld was. Waar ik serieuze gesprekken hield met de barkeeper. En waar ik vooral probeerde het nieuwe vriendinnetje van M. jaloers te maken nadat het uit was. En met succes natuurlijk! Die herinneringen stopten abrupt toen de bar-dancing dicht moest wegens klagende buurtbewoners overigens.

Blunders tijdens rijexamen

We rijden Naarden-Vesting binnen en ik parkeer de auto op de Vesting-parkeerplaats. De plek waar het CBR en de rijinstructeurs standaard de hellingproef met je doen. Die tijdens mijn examen twee keer mis ging. Omdat… omdat ik de handrem vergat! Ik blufte en zei: “Ik heb ze allemaal zoveel geoefend de laatste tijd, behalve deze.” Ik kreeg een herkansing en mocht fileparkeren. Dat kon ik goed, toen nog wel. Nu ben ik een verwende op-eigen-oprit-parkeerder.

Gevaarlijke Laura

Op zoek naar de leukste plekjes kom ik op de plek waar ik van mijn (kleine gok) 15e tot 19e elke maandagavond doorbracht. De schietvereniging. Yes, watch out, ik heb aan geweerschieten gedaan. Ik geloof niet omdat ik het een machtig mooie sport vond (al was die rust die je er voor op moet brengen wel goed voor iemand zoals ik), maar omdat er enkel jongens waren, waaronder een paar erg leuke. B. met zijn schaterlach en natuurlijk de olijke broers R. en S. Al waren die geen vriendje meer nadat ik samen met een vriendinnetje R. voor de gek had gehouden. En ja terecht, ik was gemeen…

Carnaval, kerken en vreemdgaan

We lopen de winkelstraat in, de enige winkelstraat in Naarden-Vesting. We komen langs Café de Doelen, de plek waar ik die ene keer in mijn hele leven carnaval vierde. Waar ik met mijn spijkerbroek maat 25 vol hartjes (hé, het was Valentijn) op de tafel stond te dansen. En ik kan niet eens dansen! Maar ook de plek waar ik ruzie maakte met vriendje M., omdat M. af en toe een lul was zijn maatje J.W. tussen ons stookte. En dan komen we langs de kerk. Een kerk die best heel mooi is, maar die ik sinds november 2000 verafschuw. Dat was de plek waar vriendje M. mijn voor de derde keer dumpte. En ik dacht nog wel dat het de derde keer aan zou blijven. Netjes kwam hij op bezoek bij mijn ouders om duidelijk te maken dat hij het echt meende. De week daarna maakte hij het op deze plek uit, nadat hij had verteld dat hij de avond voor het bezoek aan mijn ouders was vreemd gegaan. Hij trapte op mijn hart…

Cheer me up!

Het was datzelfde weekend dat vriendinnetje I. mij samen met vriend B. wilde opvrolijken en afleiding wilde geven. We gingen een stuk wandelen en sloten af met een lunch bij Sans Doute. Hetzelfde Sans Doute als waar Mariska mij vandaag trakteerde op een drankje en een tosti, terwijl we gezellig kletsten. Hoewel vriendinnetje I. en ik uit elkaar groeiden (maar sindskort weer contact hebben en volgende maand uit eten gaan), typeert deze actie wel de manier waarop ze altijd voor me klaar stond.

Jonge fratsen

Na ongeveer 2,5 uur zet ik Mariska weer af op het station. Ik heb me erg vermaakt tijdens de shoot en was met name gecharmeerd van haar ogen. Buiten dat is het gewoon een lieve meid, met een leuke babbel. Blij dat zij de #twactie had gewonnen en niet een of andere hork. Ik ga op huis aan en rijd over de Keverdijk. Rechts van mij zie ik de volkstuintjes. Daar waar de vader van een vriend een tuinhuisje omgebouwd had tot kroeg. Waar de jongens tot diep in de nacht kopstootjes dronken en dan mijn nieuwe kleding onderkotsten. Ach, je bent maar één keer jong toch?

Met een glimlach denk ik terug aan deze jaren. Maar als ik voor ons huis parkeer en Ferry een kus geef, ben ik blij dat M. het daar bij die kerk uitmaakte en dat mijn leven zo is gelopen zoals het liep. Alles heeft een reden, is het niet?

P.S. 1 Ik ben normaal niet van de Engelse titels van mijn blogposts, maar als je het vertaalt staat er ‘Een ritje terug naar herinneringenlaan’. Afschuwelijk!

P.S. 2 Buiten de foto bij deze blog van Mariska vind je er meer op Flickr uiteraard.

Ik hoor je zuchten: “Je gaat zeker weer op reis he?”. Ja, ik ga weer op reis en de vaste bezoeker weet inmiddels dat er dan altijd lichamelijk iets mis met mij is. Twee simpele voorbeelden? Toen we naar de Verenigde Staten gingen, was ik behoorlijk ziek en dacht zelfs aan de Mexicaanse griep. Gevolg: Laura was bang niet toegelaten te worden tot het land. En angst komt bij mij zelden uit, dus ik werd gewoon toegelaten. Toen ik naar Suriname ging (of was het nu Thailand?) had ik een oogontsteking (viraal) en dat kon nog wel erger worden in de loop van de week. Vochtige weer hielp mij echter en binnen no-time was het weg. En nu, nu ik naar IJsland ga? Nu heb ik dus iets aan mijn gebit.

“Wat zie je er lekker zomers uit”

Dat waren de woorden van de leuke tandarts toen ik binnenkom en hem netjes – ik ben toch nog enigszins opgevoed – een hand gaf. Nee, ik had me niet speciaal aangekleed voor de tandarts. Als de mussen bijna van het dak vallen, kun je alleen maar kledingstukken aan die zo weinig mogelijk bedekken toch? “Tja”, zeg ik, “Als het om 10.00 uur al 30 graden is, dan moet je iets”. In zijn praktijk was de temperatuur ook gauw zo’n 25 graden (lang leve lichtkoepels) en ik lag nog maar even op de stoel of ik voelde het zweet al plakken. Mijn zweet, of dat van de voorganger? Ik wilde hem aanraden de stoel na elke patiënt schoon te maken met alcohol. Maar dan moest ik toegeven dat ik me kapot lag te zweten en dat is nu niet bepaald vrouwelijk. Ik besloot wijselijk mijn mond te houden. Welgemeend sorry voor de patiënt die na mij kwam.

Antibiotica, mijn grote angst

Nadat ik mijn klachten, die al weken fluctueren met als hoogtepunt gisteren, uit de doeken heb gedaan, besloot hij een foto te maken. Zoals ik voorspelde. Met de assistente kijkt hij er naar, om vervolgens te zeggen: “Ik ga je doorsturen naar de kaakchirurg.” Oké, tandarts neemt duidelijk af in leukheid. Wie wil er nu naar de kaakchirurg? “En voor nu geef ik je een antibiotica-kuur mee.” De leukheid, of wat er nog van over was, verdween opslag. Dit was mijn grote angst. Zijn mijn darmklachten niet allemaal ontstaan door antibiotica? En is het niet zo dat ik door het slikken van antibiotica zeven dagen (zolang de kuur duurt in ieder geval) helemaal leeg loop? Wat natuurlijk helemaal niet kan als ik op persreis ga. En dan nog even niet gehad over wat mijn lichaam weer voor gevecht aan moet met die antibiotica om in balans te blijven en dat ik daar dus langer last van heb. Terwijl mijn lichaam op het moment al een beetje op is. Bijna smekend kijk ik de niet-meer-leuke tandarts aan: “Nee, geen antibiotica.”

In overleg

Ik barst nog net niet in tranen uit, maar hij ziet dat ik het verschrikkelijk vindt. In overleg schrijft hij wel een receptje uit. Geen antibiotica die onder de penicilline-groep valt, maar eentje die iets minder agressief is, waar meer mensen tegen kunnen. Maar die ik nog nooit heb gehad, dus de vraag blijft of ik er tegen kan. Ik spreek met hem af dat ik de klachten aan kijk de komende dagen en op reis. Als ik continue pijn heb, mijn kaak amper open kan krijgen, ik moeilijk kan slikken, dan kom ik er niet onderuit. Als ik één dag zeurderige pijn heb als gisteren, dan neem ik ibuprofen, die ook ontstekingsremmend werkt. En pijnverlagend. Maar niet de hele tijd, want dan weet ik niet meer wat ik voel en hoe erg mijn klachten zijn.

Etende beestjes

Nieuwsgierig als ik ben wil ik nog wel even de foto’s zien. En ik zie niets, waar zit hij een ontsteking dan? Hij wijst een zwart plekje aan, net iets donkerder dan de rest. “Kijk daar, hij heeft ook al een stukje bot weggevreten.” Ik word opslag misselijk en haal diep adem. En ik weet dat ik vanaf dat moment bij elk beetje pijn zal denken dat er beestjes in mijn kaak zitten.

Elk nadeel heb zijn voordeel

Ik probeer het van de zonnige kant te kijken en zeg met een big smile tegen meneer L. (ja, hij heeft een achternaam): “Bij de kaakchirurg wordt wel alles vergoed.” Hij kijkt me aan of ik gek ben geworden. Nee hoor, alleen ik heb een drama-gebit en als het dan toch moet, doe het dan maar in het ziekenhuis i.p.v. dat ik bij moet betalen en ik later in het jaar tekort kom op mijn max. tandartsbedrag. Onderweg naar huis probeer ik nog meer voordelen te verzinnen. Zo mag ik bijvoorbeeld best een paar dagen zielig doen en Ferry voor me laten rennen. En ik kan vast weinig eten, wat weer bijdraagt aan mijn minder-buik-plan.

Je zou haast zeggen: “Laat die kaakchirurg maar komen.” Maar nee. Maandag 12 juli ben ik aan de beurt en ik zie er nu al tegenop. Hoewel het nog van latere zorg is. Ik hoop IJsland zonder al teveel klachten door te komen. Duim je mee?

De opleiding tot instructeur stond al enige tijd op zijn lijstje. Hij vindt het leuk om mensen te sturen, is goed in enthousiasmeren en hij was niet voor niets in de horeca al leermeester. In 2009 deed hij de vooropleiding, sociale vaardigheden en begin dit jaar deed hij de aftrap van de cursus die door zovelen als zeer zwaar wordt bestempeld.

Zeer zwaar?

Ja, Ferry heeft er een hoop tijd ingestopt – en ik stiekem ook: foto’s maken, taal- en spelfouten checken, presentaties in elkaar knallen – en deed de voorbereidingen van zijn lessen altijd meer dan nauwkeurig. Maar zwaar? Geen één keer gingen zijn lessen verkeerd, complimentjes kwamen bijna aanwaaien. Na een van de eerste lessen zei zijn leraar: “Je vindt dit echt leuk he?” Ja, dat vindt hij en dat straalt hij uit en dat ziet men. Zijn lesplannen werden rijkelijk verdeeld onder medecursisten, alsof ze wat van hem moesten leren i.p.v. van hun leraar. Bij de laatste les die hij gaf, zei de leraar: “Het is dat ik opbouwende punten op moet schrijven, maar eigenlijk is het gemiereneuk.”

Je weet het niet

Met dat idee ging hij dus vrij relaxed zijn examen in. Ook omdat hij in de twee weken die hij had om het voor te bereiden (een theorieles incl. presentatie en een praktijkles) er ook echt alles aan had gedaan. Maar je weet het niet he? Het zou maar net vandaag misgaan. Hij zou maar net zijn dag niet hebben, een blackout krijgen of een examinator hebben die met zijn verkeerde been uit bed is gestapt.

Niets van dit alles bleek

Meneer slaagde met een 8. De ins en outs weet ik nog niet. Wel dat zijn theorie echt supergoed ging en dat de examinator hem dringend aanraadde daar mee verder te gaan. En dat hij trots klonk. Net zo trots als dat ik op hem ben. En weet je wat het leukste is… vanmiddag gaat er een mailtje uit naar een opleidingsinstituut, omdat hij al gevraagd is om in september cursus te gaan geven in Almere. Trots in het kwadraat dus!

Maar… ik ben blij dat ik de komende week niet elke avond meer brandweeruitdrukkingen om mijn hoofd geslingerd krijg, van Ferry die weer even wat aan me voor wil houden voor mijn meningen. Ben benieuwd welke verhalen het vanavond worden onder ons feestmaal.

Natuurlijk was ik me er van bewust – ook al toen ik 12 was – dat mijn vader meer deed dan schroefjes en zagen verkopen. Hij voorzag bedrijven van machines, adviseerde mensen over het beveiligen van woningen (of was dat pas later, pap?) en als de letterlijke klap op de vuurpijl verkocht hij vuurwerk. In december was mijn vader opeens wel heel stoer en had ik een stuk meer vriendjes. Vriendjes waar je logischerwijze niets mee kan, stomme profiteurtjes. Maar dat terzijde.

De zakelijke papa

In de jaren die volgde werd ik me er ook steeds meer bewust van dat mijn vader geen sullige schroefjesverkoper was, mijn vader was meer. Of is meer eigenlijk. Hij is een geweldige zakenman, die kansen in de markt op het goede moment aanvoelt. Die snapt dat je het in bepaalde tijden niet meer moet hebben van de traditionele spijkers, want daar heb je tegenwoordig toch (sorry pap, dat ik vloek) de Praxis en de Gamma voor? Nee, je moet jezelf specialiteiten toe-eigenen en met je tijd meegaan. Dat deed mijn vader en altijd een stap harder dan een gemiddeld mens. Het is dan ook meteen duidelijk van wie ik mijn werkinstelling heb.

De papa die altijd klaar staat

Ik deed zelf niet vaak een beroep op mijn vader. Wanneer heb ik nu een boormachine in mijn hand? Er viel weinig te verbouwen aan het appartement waar we negen (Ferry) respectievelijk zeven (Laura) jaar woonden. Maar toen we dit huis ruim een half jaar geleden kochten, kwam daar opeens mijn vader om de hoek. Nieuwe sloten werden een dag na oplevering in een uur geplaatst. Deuren werden opgemeten om vervolgens mooie, nieuwe deuren te bestellen. En natuurlijk betaal je daar allemaal voor, maar je kijkt je vader natuurlijk wel even lief aan. Gevolg van mijn liefkijkerij: er werd nog even een gratis klusjesman bijgeleverd om glas te zetten en deuren goed in te hangen. Had ik een dilemma over iets dat al dan niet lekkage was, dan belde ik mijn vader. Miste Ferry het juiste gereedschap dan kwam hij het brengen. Zonder pardon en nee, niet pas morgen.

De papa die waardering verdient

Ik ben me er van bewust dat ik inmiddels net zo klink als de december-vriendjes die zo dol waren op vuurwerk. Maar nee, ik profiteer niet van mijn vader. Ja, ik vind het handig, maar als hij een keer een week later kon dan was dat geen probleem. Punt is dat dat nooit gebeurde, dat mijn lieve papa altijd direct klaar stond. En dan opeens groeit de waardering die je toch al had nog meer.

De papa die komt eten bij zijn dochter

De afgelopen weken viel ons huis langzaam uit elkaar vertoonde het huis zo nu en dan wat kuren. Het deurbeslag bij de voordeur zat opeens heel veel speling in. En eigenlijk hadden we altijd al wat moeite om dat slot dicht te draaien. De deur op zolder naar het dakterras was juist weer amper open te krijgen. Hoe vaak dacht ik dat ik elk moment met een afgebroken sleutel in mijn hand zou staan? “En pap, kun je ook een offerte uit brengen voor een hor voor het slaapkamerraam?” “Ja hoor, is dinsdagavond goed?” Ik telde één en één bij elkaar op (twee toch?): mama is op vakantie en Ferry heeft late dienst en eet dus op het werk. “Kom je ook bij me eten?” En daar zaten we dan vanavond. Gebraden kippetje van de poelier, patat en mayonaise. Jeugdsentiment. En ik genoot. Want het gebeurt zelden dat ik mijn vader alleen zie. Of mijn moeder is erbij. Of Ferry. Of beiden. En dat is niet erg, want die vind ik ook best wel lief. En met mijn moeder doe ik regelmatig dingen alleen, al is het maar gezellig shoppen. Maar ik blijf een papa’s kindje. Ik moet het vaker doen, even alleen met die lieve papa van me.

Eenmaal uitgegeten, kwam ook Ferry thuis. Samen liepen ze alle mankementen af. Samen fixten ze de voordeur, die ik nu weer gewoon op slot kon krijgen. Samen keken ze naar de mogelijkheid voor een hor. En ik? Ik zag en genoot van de twee belangrijkste mannen die in volledige harmonie met elkaar samen werkten. Wat wil je als dochter én vriendin nog meer?

Toch voel ik me raar als we er heen rijden. Oma is op en het is goed, ze mag gaan. Maar hoe neem je afscheid van iemand? Ik weet het niet. Ik heb het namelijk nog nooit gedaan. Toen ik vijf was overleed opa R. Opa R. was al heel lang ziek en lag er slecht bij. Hij wilde niet dat zijn nog jonge kleinkinderen daarmee geconfronteerd werden en we mochten niet meer bij hem op bezoek komen. Opa T. overleed toen ik zeven was. Vrij onverwachts! Ik was nog bij hem langs geweest, maar dat was een vrolijk bezoek. Het hartinfarct had hem er niet ondergekregen en na het weekend zou hij naar huis mogen. Tot hij instortte die vrijdag… Oma R. werd iets ouder en ’stopte’ er mee toen ik 18 was. Ze zoop zichzelf op gepaste wijze in coma, kreeg een hersenbloeding en de laatste keer dat ik haar zag was ze nog steeds in comateuze toestand om niet veel later te overlijden. Naar haar ging ik wel toe om afscheid te nemen, maar een woord werd er niet gewisseld… Hoe zou het nu gaan?

Daar lag ze dan…

In een kamertje voor haarzelf. Met een oranje beessie aan haar voeteneinde en tekeningen van haar achterkleinkinderen aan de muur. Het geluid van de pompen wisselt zich af met het geluid van haar diepe, onregelmatige ademhaling. Om haar nek zat een sjaaltje, zoals altijd. Door de dunne deken zag je hoe klein ze eigenlijk is. Ze opende haar ogen, zag ons en je zag een blik van herkenning. Van waardering dat we er waren. Haar hand gleed naar de onze en pakte deze vast. Ze kneep er in. Met haar inmiddels bijna zwarte vingers, die koud aanvoelden. Praten deed ze niet. Om de paar minuten kwam ze bij. Met veel pijn, dat was duidelijk. Bij elke zucht denk ik dat het haar laatste is, maar oma’s wil is sterk. Voor hetzelfde geldt zucht ze nog een week verder…

Met een gemengd gevoel namen we na 45 minuten afscheid. Het is goed, ondanks dat we geen woord met haar konden wisselen. Ze was zich bewust van onze aanwezigheid. Maar wat is het raar om te weten dat dit naar alle waarschijnlijkheid de laatste keer is dat je haar een kus op haar voorhoofd hebt gegeven.

Edit: oma is op maandagmorgen overleden.

Hoewel dit moment vandaag precies negen jaar geleden is, staat het me nog helder voor de geest. Zijn grijze afritsbroek, zijn witte shirt en zijn ‘duikschoentjes’. Zijn haar langer dan dat het nu is, maar wel net zo zongebruind als nu, waardoor zijn lichte ogen des te meer opvielen. Zijn afritsbroek heeft die negen jaar niet overleefd – zijn shirt en duikschoentjes overigens ook niet – maar verder is hij uiterlijk gezien eigenlijk dezelfde jongen gebleven. Nog steeds net zo lekker!

Negen jaar, het is niet niets

Van de week las in een Chinees gezegde: Seeing eachother may be good, living together can be difficult. Zoals in elke relatie hebben wij ook onze slechte momenten gekend, samenwonen was niet altijd koek en ei. Ook wij hebben tegen elkaar getierd, tranen hebben er zeker gevloeid (met name van mijn kant, want ik ben goed in janken), deuren zijn met forse kracht dichtgegooid en ik heb regelmatig de handdoek in de ring willen gooien. Met servies gooien deden we echter niet. En altijd vonden we elkaar weer, want een leven zonder elkaar was toch niet wat we wilden. Hij droogde mijn tranen, ik maakte hem aan het lachen. We deukten het deukje uit en gingen er weer fris tegenaan. Om samen te genieten van het leven. Van de grootse momenten (de vele reizen, aankoop van ons huis) tot de kleine momenten (samen in de tuin liggen en een vakantiegevoel hebben).

Liefde is…

Samen lachen om dingen die een ander niet snapt. Even zijn kriebelende vingers op mijn hoofd die me ontspannen maken als ik gestresst ben. Ik die hem help met zijn presentaties voor zijn opleiding. Samen een afterworkbath om het werk van ons af te laten glijden. Hij die mij met beide benen op de grond zet als mijn emo-kant weer een loopje met me neemt. Ik die elke avond zijn kopje koffie zet (en als ik te laat vraag “Heb je zin in koffie?” het standaartantwoord krijg: “Goh, dat werd tijd”). Hij die op zijn vrije dag voor mij dat ene speciale stofje gaat halen bij de stoffenwinkel. En die mij een drankje komt brengen als ik lig te ontspannen in bad. Hij die nooit hoeft te vragen hoe het met me gaat, dat ziet hij meteen. Hij die me op staat te wachten op Schiphol als ik terugkom van een persreis. Hij die elke avond een arm om me heen slaat, omdat ik dan makkelijker in slaap val (en hij niet, hij ligt liever los).

Maar bovenal: hij die ondanks al mijn nukken en alle dalen al negen jaar naast me ligt. Dat is liefde. Dat is Ferry en ik. Mop, ik hou van je!

Oma’s wilskracht

Het is een mooie leeftijd: 92. En ik teken ervoor. Mits ik niet hoef te lijden en nog wel normaal kan leven. Ferry’s oma heeft geleefd, hoewel ze ook heel wat slechte tijden heeft gehad. De laatste jaren bracht ze heel wat bezoekjes aan het ziekenhuis. Regelmatig vroeg je je af: “Hoe lang houdt ze het vol?” Maar haar wilskracht en het feit dat ze nog zo pienter – soms té pienter – was, maakte dat ze er altijd weer bovenop kwam.

Meer dan een gebroken heup

Afgelopen week zakte ze door haar benen en viel. Onfortuinlijk. Een gebroken heup. En als je dan alleen bent en je alarmknop niet om hebt… Ferry’s oma is niet graag mensen tot last en nadat ze ooit per ongeluk in haar slaap de alarmdienst had opgepiept door het knopje in te drukken, droeg ze hem niet graag bij zich. Maar nu was ze gevallen en kon geen kant meer op. Ze werd bijna twee dagen later gevonden. Haar heup werd tijdens een operatie hersteld, maar haar hele lichaam (waaronder haar nieren) hadden eronder geleden. En daar lag ze dan nu, een klein lichaam in een groot ziekenhuisbed.

Schril contrast

Zaterdag bezochten we haar. Zoon N. was op visite, Ferry’s oom dus. Terwijl oma elke keer wegzakte, vertelde hij (zelf werkzaam in de zorg en dat merk je aan hoe hij er mee omgaat) dat hij donderdag een gesprek met haar had gehad. Een gesprek wat voor hem het afscheid was. Het was goed zo. Terwijl ze af en toe ontwaakte, maakten we grapjes. Oma deed mee, en dat was een schril contrast met dat kleine lichaampje wat daar lag en wat zo op was. Ondertussen hield ze precies in de gaten wie er op visite kwamen bij de andere patiënten en wat ze hadden. Dat koppie ging gewoon weer rustig door. Maar ze was wel moe, zei ze, en slikken ging zo moeilijk.

Optimisme

Zondagavond besloten we weer te gaan. Dit keer zat zoon F. aan haar bed en hij voerde haar meloen. Zoon F. is de jongste van het stel en hoewel hij de 50 is gepasseerd wordt hij komende maand vader, zijn eerste kind. Oma’s kleinkind, haar laatste kleinkind en een complete verrassing. Als je al vijf achterkleinkinderen hebt, verwacht je dat niet meer. Zoon F. stond er duidelijk anders in dan zoon N. Optimistisch sprak hij met zijn moeder over haar herstelperiode, dat het lang ging duren en dat ze er de tijd voor moest nemen. Ik snap het: hij wil natuurlijk niets liever dan zijn zoon (want dat is inmiddels bekend, en oma weet ook de naam al) zien liggen in de armen van zijn moeder. Al is het maar één keer…

Realistisch? Ik weet het niet. Maar het zal me niets verbazen als ze het nog gaat redden ook. Ze wil zo graag haar kleinkind zien dat haar hoofd het misschien nog wel wint van haar lichaam. De tijd zal het leren…

K3-woordjes

Ferry baalde stiekem een beetje: hij is gek op zijn nichtje, maar moest werken. Ik nam de honneurs graag waar en stond om 08.00 uur klaar om haar met open armen te ontvangen. Mama vertelde natuurlijk nog even wat ze tussen de middag mocht eten en drinken, dat ik vooral vaak moet vragen of ze moet plassen – ze is sinds kort zindelijk – en hoe laat ze moest slapen. Mijn nichtje vond het allemaal prima, als ze maar K3 mocht kijken. En dus moest ik om 8.30 uur meezingen met Afrika, Amerika, regenboog en al die andere teksten die ik nu gelukkig al weer ben vergeten. Tussendoor tekende ze in haar prinsessenboek, waarbij ik haar het liefst had geleerd hoe ze binnen de lijntjes moest tekenen, want dat gekras dat vind ik maar niets. Maar, hield ik me voor, ze is nog maar 2,5. Ze kan nog niet alles.

Joy slaapt

Mijn moeder zou vandaag voetbal komen kijken, al gepland voor de oppasafspraak. Maar, bedacht ik me, ik heb niets voor de lunch in huis. “Loubna, zullen we een stukje gaan lopen, boodschapjes doen?”. Ze rende naar de gang om haar Jip en Janneke-laarsjes te pakken en “Laura, mijn jas!” te roepen, want die hing hoog aan de kapstok. Dat stukje naar de PLUS was trouwens opeens toch wel lang, want Loubna zet natuurlijk mini-stapjes. Als pauze wilde ik even hoi zeggen bij vrienden die halverwege wonen, maar alle gordijnen zaten dicht. “Joy slaapt nog”, zei ik. En dat haar geheugen goed is bleek toen ik later zei (na de boodschappen, na een broodje en na een tweede keer K3-dvd): “Loubna, ga je slapen?”. “Ja, Joy ook slapen”. Ik legde haar in het grote mensen-bed en ondanks dat mijn schoonzusje had gezegd dat ze me uit zou proberen, was ze binnen drie minuten weg. Was dat stuk lopen naar de PLUS toch ergens goed voor…

Armpjes om mijn nek

Terwijl ik boven de tv installeerde voor het WK – want beneden kijken met de open trap en Loubna die de kamerdeur kan openen vond ik iets te tricky – kwam mijn moeder. Ik maakte lunch klaar en de eerste helft begon. Op de achtergrond dacht ik wat te horen en toen ik de slaapkamerdeur opende lag daar een klein meisje met haar duim in haar mond en de andere vinger draaide aan een krul in haar haar. Toen ze me zag brak er een grote glimlach door en toen ik dichtbij kwam, sloeg ze haar armpjes om mijn nek. Zo wil ik haar wel 20 keer op een dag wakker maken.

Druk brabbelen

Mijn moeder nam haar mee naar beneden, terwijl ik boven alles aan kant maakte. Hoewel ze de eerste minuten verlegen was – dat merk je doordat ze dan gaat fluisteren – was ze nu druk aan het brabbelen. Lief om te horen! Baby moest slapen, een dekentje en een flesje. En ze moest met mijn moeder kleuren. En na de voetbalwedstrijd bellenblazen, ook al regende het. Zij had immers mooie regenlaarzen. En oh ja, K3 moest voor een derde keer aan. En eerlijk is eerlijk, ik snap inmiddels waarom kinderen K3 leuk vinden. En terwijl ze K3 keek én aan het kleuren was – ze is net zo’n multitasker als ik – pakte ik mijn camera en schoot mooie plaatjes van haar om haar ouders weer erg blij mee te maken.

En voor ik het wist belde haar mama aan. En Ferry kwam ook nog even thuis voor ze wegging. Ze nam afscheid met een dikke knuffel en een dikke kus en ik verbaasde me erover dat die negen uur zo snel omvloog. Zonde, ik had een toptijd!

Bekijk mijn Flick-photostream voor meer foto’s >>

Tandartsen verdienen goed aan mij: ik heb een dramagebit. Makkelijk maak ik ze het echter niet: mijn mondopening is inimini-klein. Geen tandarts die daar mee om kan gaan, behalve tandarts Willem, bij wie ik al mijn hele leven loop. Ooit heb ik een keer een andere tandarts gehad. Ik ging weg met gescheurde mondhoeken. Toen ik ging verhuizen van Huizen naar Almere was er dan ook één ding zeker: tandarts Willem zou ik niet echter laten. Dan maar heen en weer rijden.

Naderend afscheid

Niet erg, als je slechts twee keer per jaar een controle hebt. Maar met mijn dramagebit moet ik iets vaker op en neer en dan kost het me toch meestal wel een werkdag (of ik werk daarna thuis). Toen ome tandarts Willem aankondigde binnenkort met pensioen te gaan, was het dan ook een goed moment om te gaan overstappen. Maar voor nu zit ik nog even aan hem vast. Al was het alleen al omdat ik al heb betaald voor behandelingen die ik nog niet heb gehad (verzekeringstechnisch).

Ik eigenwijs? Hoe kom je erbij!

Afgelopen week kreeg ik kiespijn. Geen kiespijn waar je pijnstillers voor nodig had, maar zo’n zeurend gevoel. De hele dag door en met name na het eten. Of als ik door de koude wind fietste. Eigenwijs als ik was hoopte ik het tot 9 juli uit te kunnen zitten. Dan moest ik toch al en zou het me geen werkdag kosten. En met mijn verkoudheid wilde ik ook niet in die stoel liggen, wetende dat ik niet door mijn neus kon ademen. Maar langzaamaan werd het gezeur steeds langer en erger. Volgende week gaan we een weekendje naar Brussel en daarna heb ik misschien nog een buitenlands werktripje in het verschiet en dan wil ik zeker geen kiespijn. En dus belde ik gisteren naar de tandarts en vanmorgen zat ik keurig te wachten in de klinische wachtkamer.

Met een raar verhaal

Hoe kun je kiespijn hebben aan een kies die eigenlijk dood is door een wortelkanaalbehandeling? Of was het de kies daarachter, waar al een beginnend gaatje in zat, die me aan het plagen was en doorstraalde? “Dat laatste is het meest aannemelijk, maar ik zie wel iets in die dode wortel”, zei tandarts Willem. “Maar laten we beginnen met die achterste kies en dan kijken we of dat helpt. Ik heb alleen een nieuwe patiënt, dus mijn opvolger zal je helpen. Even later kwam er een vlotte man binnen, geen mega-hunk zoals je ze tegenkomt in Greys Anatomy, maar hij had wel wat. Hij stelde zich voor als Martijn en zou dus de behandeling uitvoeren. Tandarts Willem wenste hem veel succes en hij zei: “Nee joh, veel plezier.” Nu lig ik toch echt niet voor mijn plezier in die stoel en al helemaal niet als je snotverkouden bent. Toen ook nog eens bleek dat vier verdovingen niet genoeg waren, ging ik door de grond en kwam de spuit er weer bij. Ik vroeg me af waar ik aan was begonnen, want mennnn…. het ging alleen maar meer pijn doen.

Een uur later stond ik buiten. Mondhoeken enigszins opgerekt, 10 hoestbuien ingehouden en een pijnlijke mond. Ik heb nu meer pijn dan de afgelopen week en dat ondanks dat de verdoving nog werkt. Leuke tandarts of niet, ik heb er liever één waar ik zonder pijn wegga.

Natuurlijk spoor je niet helemaal als je een Twitter-account aanmaakt voor je konijn. Past dus helemaal bij dit niet 100% sporende meisje, dat op een avond dacht: “Goh, ons huisdier kan wel een eigen Twitter-account gebruiken.” Om bijvoorbeeld hilarische filmpjes op te plaatsen die op mijn blog goed ontvangen werden. Ferry keek me aan alsof hij water zag branden, een huisdier & Twitter? Belachelijk vond hij het. Tot hij de lol er van in zag…

Nu, een jaar minus twee dagen later, heeft Tim 112 volgers. Meer volgers dan een groot deel van het Twitterende publiek. Met dank aan zijn leuke filmpjes, gekke uitspraken en bovenal gespam van Ferry en mij. Want wees nu eerlijk, als wij maar 20 volgers hadden gehad, was Tim echt niet verder gekomen.

Vanmiddag werd ik gebeld. Men ging een artikel schrijven – en ik vergat te vragen voor welk medium – over social media en huisdieren. Of ik wat vragen wilde beantwoorden over ons twitterende huisdier. Als echte twittaholic doe ik dat. Ik vertel hoe het er ooit van kwam, dat Ferry het niet leuk vond en inmiddels wel. Dat zijn filmpjes gewaardeerd heeft en dat hij zijn popularireit wel een beetje aan onze hoeveelheid volgers te danken heeft.

Vanavond stuitte ik bij toeval op het artikel. Menn, ik kom er als internetjournalist wel erg veel naar voren. Mijn blog wordt genoemd, en hoewel ik veel bezoekers wil, wil ik die het liefst gewoon via andere blogs. Het blijft privé en slap geouwehoer, waar niet al mijn collega’s hoeven rond te hangen. Er wordt gelinkt naar een filmpje van Tim, en daarmee ook naar al onze privéfilmpjes. Hé, dat was niet aangekondigd. Maar goed… erger is dat mijn woorden niet kloppen. Zo staat er bijvoorbeeld dat Ferry me nog steeds voor gek verklaard. Echt niet. Die vind het zo leuk dat ‘ie nu zelfs een account heeft aangemaakt voor de goudvissen. Dan spoor je pas niet!

Maar goed, @konijntim heeft me net ingefluisterd dat hij trots is. Konijn Tim verovert Twitter, hij ging blozen van de titel. En toen hij ook nog hoorde dat hij Nederlands bekendste huisdier was, kon zijn avond niet meer stuk. Alles voor je huisdier!