Hoewel ik mezelf echt als a-sportief op deze blog neerzet en dat stiekem ook wel ben, was dat vroeger wel anders. Sport, daar draaide het juist in ons gezin allemaal om. Zowel Patrick als ik deden namelijk fanatiek aan fietscross.

Slechter dan middenmoters

Even voor de duidelijkheid: verwar fanatiek niet met goed zijn, want dat waren we niet. We waren niet eens middenmoters. Ik was een angsthaas en sloot dus meestal de rij. Ik blijf nog steeds roepen dat dat netjes naar de adverteerders van onze clubkleding toe was. Zo hadden de omstanders tenminste de tijd om de advertenties ook te bekijken. En kon ik minder hard vallen…

In het weekend op pad

Oké, geen topsporters dus. Maar we trainden in het begin wel drie keer per week, en later twee keer per week (trainingsdagen wijzigden) én op zondag hadden we vaak een wedstrijd. Soms waren we een heel weekend weg, omdat de wedstrijd ver weg was. Dan gingen we samen met de familie W. (die tot op de dag van vandaag de beste vrienden van mijn ouders zijn) kamperen. Met de vouwwagen en twee tentjes gingen we dan op pad.

Ponypark Slagharen

Warme herinneringen koester ik aan die tijd – ik werd lid in 1985 en stopte in 1999. En sommige herinneringen springen eruit. Lees verder

Je schrok hè? Ik wist het wel! Die foto is ook inderdaad even schrikken, maar ik ben het toch echt. Na een flinke valpartij. Die foto moest en zou ik hebben, mijn moeder moest hem maken. “Leuk voor later”, zei ik nog. En nu komt hij van pas. Als zondagsverzetje voor mijn bloglezers, bij gebrek aan inspiratie.

Gevaarlijke sport

Als klein meisje van 4 werd ik door mijn broer aangestoken met het BMX-virus. Een sport die er soms hard aan toe gaat en waarbij ik mensen flink onderuit heb zien gaan. Met talloze verwondingen als gevolg. En dan heb ik het niet alleen over schaafwonden en botbreuken, maar ook over interne bloedingen (ja, een baan van asfalt komt hard aan). Gelukkig bleef bij mij de schade altijd beperkt. Dat krijg je als je langzaam rijdt. Tot die ene training…

Pontificaal onderuit

Even uit mijn hoofd was het begin juni 1993. Voor de mensen die snel kunnen rekenen, juist, ik was toen 12. Op een normale dinsdagavond besloten we de warming up niet op de crossbaan te houden, maar bij de asfaltweggetjes even verderop. En dan hoef je natuurlijk geen helm op. En omdat het warm is, doe je ook je beschermende shirt nog niet aan. Die paar sprintjes. Tja… Lees verder

Deze anekdote, uiteraard afkomstig uit mijn mond, stamt uit begin jaren ’90 en is daarna vele malen herhaald op familiefeestjes. Toch had ik, zoals altijd, gelijk: oom K. is rijk. Met een hoofdletter R van Rijk.

Veel contact is er met oom K. niet. Ooit ‘iets’ in de familie geweest, lang voor dat ik me bewust werd van familieproblematiek, en sindsdien is het contact beperkt. Geen ruzie, dus dat is wel fijn voor oma. Ik wist als klein meisje hierdoor echter  weinig van oom K. Ja, ik wist dat getrouwd was met tante R, en twee zoons had, waar ik ook nog de namen van wist. Ik wist waar hij woonde en dat hij uitzendbureau X in Huizen leidde. Lees verder

“Zeg Fer, als we ooit besluiten graag een kindje te willen, en als het dan een meisje wordt, dan hoop ik niet dat het zo’n tiener wordt als Kirsten”, fluisterde ik afgelopen nacht tegen Ferry.

Niet dat ik wat tegen Kirsten heb, maar wel tegen de puber die ze nu is. Dertien (of veertien) jaar was ik toen Kirsten werd geboren. Als tweede kind in een gezin. Opgroeiend bij haar ouders (mijn jongste en meest favoriete tante en oom) en broer Nick. Een geweldig gezin waar ik graag kwam. En die graag bij ons kwamen. Dus ik miste geen maand in Kirstens leven. Ik zie haar nog op een verjaardag komen in haar Mickey Mouse-jurk en zeggen: “Laura, mag ik ook die make-up op?” En dus nam ik haar mee naar boven en kreeg ze mijn oogschaduw en mijn lipgloss. Toen was ze nog lief en klein… Lees verder

Ik houd er niet zo van: in de spotlights staan. Presentaties vermijd ik met een zo groot mogelijke boog. Interviews naar aanleiding van een persbericht zijn een ander verhaal. Daar kan én wil ik niet omheen.

Oorspronkelijk deed de baas deze (vaak live)interviews. Hij had immers een mediatraining gehad en ik niet. Maar toen was de baas op vakantie en deden wij een Nationale Pretparkentest. En was Laura de klos. Live kwam ik in de uitzending bij RTL4, waarnaar ik mijn Two minutes of fame beleefde. Ik vond het verschrikkelijk en al helemaal de foto die ze er bij afbeeldden, maar hey, we hadden gratis reclame op een grote zender. Dan mag je niet klagen! Lees verder