Ik klaag niet snel. In tegenstelling tot het bazinnetje, die van zeuren af en toe een hobby lijkt te maken. Vandaag maak ik een uitzondering en klaag. Terecht. Ik, het trouwe huiskonijn, wordt ernstig verwaarloosd.

Door – luister en huiver – een stel vissen. Ja, echt een stel vissen. En het mogen dan wel kostbare koi’s zijn, ze mogen dan zes keer zo duur zijn als ik (ja, echt waar, per stuk), het blijven natuurlijk gewoon vissen. Zonder zacht knuffelvachtje zoals ik. Maar met schubben en een vieze slijmlaag. Zeg eens eerlijk, waar zou jij de voorkeur aan geven?

Mijn baasje en bazinnetje duidelijk aan de vissen. Waar ik vroeger op de vrije dagen van het baasje – en dat zijn er nogal veel als je ambtenaar brandweerman bent – mocht rondhuppelen in huis, zit ik nu in mijn kooi, terwijl hij in de tuin bezig is. Regent het, dan word ik blij. Dat is geen weer om in de tuin aan de slag te gaan. Maar zelfs dan gaat hij met de vissen in de weer.

Haast juichend komen ze binnen als ze de vissen eten hebben gegeven: “Zie je, die kleinere worden nu ook al tam”, “Wat is yellow submarine gegroeid!”. Ik hoor het aan en kruip in een hoekje. Ziet er niemand dat ik ook wat te eten wil? Ondertussen plaatsen ze filmpjes op het internet en ze zijn nog net niet zo doorgeslagen dat de koi’s hun eigen Twitter-account hebben.

Vanavond komt er nog een vis, of moet ik koi zeggen, bij. “Tim, je krijgt er nog een vriendje bij”. Ik wil helemaal geen vriendje. Althans, niet eentje die in het water zit en waar ik niet mee kan spelen. 

Ik denk dat ik me maar eens in Marktplaats ga verdiepen. Niet om mezelf te koop te zetten, want heel eerlijk: ik leid een luxeleven voor een konijn. Nee, ik gooi de koi’s in de aanbieding. Iemand?

Ik weet dat je moet koesteren wat je hebt. En ik doe dat ook. Maar je weet pas echt wat je hebt als het er niet is. Klinkt drastischer dan het is: mijn ouders zijn op rondreis door Vietnam. En ik mis ze.

Laat ik voorop stellen dat ik enorm blij ben dat ze zo genieten van het leven. Gingen we vroeger met het gezin altijd naar Spanje, nu reizen ze de wereld over. Met vrienden K. en R. Zodat de mannen kunnen duiken en de vrouwen kunnen zonnen. Zo’n 1x per jaar gaan ze – buiten korte duikvakanties in Egypte om – op een rondreis. De laatste dagen staan dan in het teken van duiken. Ze zagen Sri Lanka, Thailand, Cuba en…. na ja, dit zijn de drie die ik nu even zo kan opnoemen, maar er zijn er meer. En nu dan Vietnam.

En dat is raar. Want sinds een jaar of 1,5 heb ik de gewoonte na mijn werkdag mijn moeder te bellen. Ik verveel me nogal snel als ik van het werk naar het station loop. Twitteren bevordert het lopen niet echt en het is de vraag of ik dan mijn trein haal. Dus bel ik dan mijn moeder. Niet dat we elkaar echt elke dag wat nieuws te melden hebben hoor. Maar zeker sinds mijn moeder in de ziektewet zit én werkloos is, houd ik me erg aan dit dagelijkse ritueel. Omdat ik weet – ook al zegt ze het nooit hardop – dat de muren soms best op haar afkomen.

Maar goed, ik had me er op ingesteld dat ik me dus maar moest gaan vervelen terwijl ik van kantoor naar het station liep. En dat viel best mee. De zon scheen, de vogeltjes floten en ik had een lekker muziekje op. Gek genoeg waren het de onverwachte moment dat ik ze opeens miste. Zoals die keer dat ik door Univé werd gebeld dat ik smartengeld kreeg voor de aanrijding in januari. Flabbergasted hing ik op. Om meteen mijn vader te bellen. Net op tijd bedacht ik me dat hij in Vietnam zat en hij vast niet van plan was op te nemen. Ook toen ik mijn laatste avondshoot voor de brandweer achter de rug had, kon ik ze niet hyper bellen. Ik kon mijn vader geen zakelijk advies vragen toen ik een issue had met een klant.

Stiekem hoopte ik dat ze me gisteren zouden bellen op mijn verjaardag. Ik keek er naar uit. Dat deden ze ook, twee keer, want in de bergen heb je slecht bereik. En we smsten, best veel. Toch ben ik blij dat ze as we speak onderweg naar huis zijn. En dat er geen aswolk is die roet in het eten gooit. Welkom thuis, pap en mam!

En word je wakker met een ontbijt op bed. Met een telefoontje van je ouders, die al ruim twee weken in Vietnam zitten en die je eigenlijk best mist. Vervolgens ga je op de koffie bij hoogzwangere schoonzusje.

Klinkt nog niet echt als een feestdag toch? Nou oké, het was geloof ik de eerste keer ontbijt op bed dat ik van Ferry kreeg, dus er moest wel iets bijzonders zijn. Juist, mijn 30e verjaardag. Maar ik ging gewoon naar de kapper toe. Zoals ik wel vaker doe. En ik ging op pad met mijn camera. Zoals ik wel vaker doe. En we gingen uit eten. Zoals we wel vaker doen.

Het verschil? Mijn haar ging er drastisch vanaf en ik had een keer make-up op. Ik ging op pad om mezelf te fotograferen en om ook eens een mooie foto te maken van Ferry en mij samen. Zeldzaam. En ik bleek voor € 5,- luxe te dineren omdat ik jarig was. Oh, en er stond een ’30′-bord voor de deur. Toeval, of een actie van buuf Jolanda?

30 jaar dus sinds vandaag. En het voelt niet anders. Alleen als ik mijn hand door mijn haar haal…

“Een op de acht vrouwen krijgt borstkanker. Bizar, en gelukkig, genoeg heb ik het nog nooit van dichtbij meegemaakt”, zeg ik die middag tegen de buurvrouw. ‘s Avonds belt mijn moeder: tante 1 heeft een knobbeltje ontdekt in haar borst.

Het is alsof ik het over mezelf (en mijn familie) afriep. Net als toen ik zeven was en zei dat opa doodging. Hoewel iedereen zei van niet, hij had de hartinfarct overleefd en was herstellende, zakte hij een paar dagen later in elkaar. Dood. En nu dan dit…

Ik maak me niet heel erg veel zorgen. Tante 1 heeft al een tumor, een hypofysetumor. Deze is door medicijnen inmiddels een stuk kleiner en vormt (voor nu) geen gevaar. Ook dit zal dan wel meevallen toch? Tante 1 gaat de medische molen in. En dan komt het nieuws dat er ook bij tante 2 wat is gevonden. Lees verder

Ik ben gezegend met een gave huid. Oké, op die ene puist op mijn neus na. Ik at mijn paashaas voortijdig op en God straft onmiddellijk mijn ongeduld af. Die gave huid dus, die is fijn, maar wel erg bleek. Lijkbleek. Melkfles-bleek.

Als tiener werd er vaak gedacht dat ik ziek was. Zo bleek, dat kon toch niet goed zijn? Het tegendeel was waar: als ik – voor anderen – gezonde blosjes op mijn gezicht had was of werd ik ziek. Of ik was verbrand.

Met mijn blonde haar (vroeger zelfs echt wit, en nu hier en daar een grijze) en blauwe ogen, is een zonnebrandcrème met hoge factor een must have in mijn koffer als ik op vakantie ga. Om te voorkomen dat ik een kreeft ben. Of een zonnesteek oploop, zoals op mijn tweede date met Ferry. Nadeel van een hoge factor: bruin worden kun je wel vergeten…

Als klein meisje moest ik al lijdzaam toezien hoe mijn ouders en broer binnen een dag een bruine teint hadden. Ik had hooguit een roze teint. Want toen ik nog een inimini-Laura was, had ik last van zonneallergie. Met kleine pilletjes – die mijn moeder in mijn brood verstopte, anders kwamen ze er niet in bij me – en roze zalf moest erg leed voorkomen worden. Ik groeide (gelukkig) over de zonneallergie heen, maar die blanke huid heb ik vandaag de dag nog steeds.

Ferry is – zoals in zoveel dingen – mijn tegenpool. Bij de eerste zonnestralen ziet hij er uit of hij twee weken in een tropisch oord is geweest. En dan overdrijf ik niet. Een paar weken geleden, we praten nog over maart, had hij een paar uurtjes in de zon gezeten. Toen hij de volgende dag bij de kapper vandaan kwam, waar hij de randjes netjes op orde had laten maken, had hij witte randen langs zijn haar. Maar één dag in de zon en het was weer weg.

Vanmorgen stond mij echter een verrassing te wachten. Ik keek in de spiegel en zag zowaar dat de zon gisteren mijn bleke huid om had getoverd tot een lichtrode. Duimt u mee dat er bruin overblijft als het rood is ‘opgedroogd’?