Zat je nog steeds te wachten op Portugal-foto’s en blogs? Vergeet het maar!

Tijdens onze vakantie werd mijn blog uit de ether gehaald, door fijne Russische maleware. Na terugkomst kon ik daar dus direct mee aan de gang en de lust om te bloggen was me ontnomen. En bloggen met terugwerkende kracht werkt bij mij simpelweg niet.

Om de foto’s hoefde ik het ook niet te doen: ik gaf mezelf onbewust vrij tijdens de vakantie. Mijn drang om mijn camera te pakken was weg, foetsie. Ik zag geen ‘beelden’ als ik over straat liep. Ik bewerkte na afloop een paar portretten van Ferry en mij en een bootje voor aan de muur. De rest moet nog volgen… Lees verder

Verbleven we de laatste jaren veelal in luxe oorden, waar we werden overspoeld met aandacht en service (en veel toeristen) dit jaar was het tijd voor wat anders. Authentiek, kleinschalig.

We boekten een reis via Eliza was Here, een touroperator die bekend staat om bovenstaande woorden. Weg van de toeristische hangplekken. Op naar Portugal en dan niet de Algarve, maar 40 km onder Lissabon. In het plaatsje Setubal, dat TomTom nog niet helemaal in kaart heeft gebracht. Het was vrijdagavond dus even zoeken naar ons verblijf, dat hoog op een berg even buiten het stadscentrum ligt. Een donker pad bracht ons naar de eindbestemming. Ik zag de bekende frons tussen Ferry’s ogen en dacht: “Wat doe ik deze jongen aan, waar breng ik hem in Godsnaam heen?” (want ja, ik boek de reis altijd en Fer vertrouwt blindelings op mij)

Nu zijn we een halve week verder en we zijn gecharmeerd van de rust. En van ons twee kamer-appartement met blauwe houten balken aan het plafond. Van de gietijzeren stoeltjes op ons privé terras. Van de lekkere broodjes die elke ochtend om negen uur aan de deur worden gehangen en de koelkast die voor ontbijt wordt aangevuld. Van de kleine kneuterige badkamer met de houten deurtjes. Van het zwembad dat haast een privé-zwembad lijkt en vanwaar je een geweldig uitzicht hebt. Van de huishonden die rustig naar binnen komen lopen en je gigantisch laten schrikken terwijl ze je droevig aankijken.

Het moeten is weg. Ik wil ook niets. Ik wil ademen, frisse lucht. Ik wil zonnen en bruin thuis komen. En ik wil eten, bij dat lekkere restaurantje aan de haven (dat overdag niet zo ver blijkt te zijn als we op de avond van aankomst dachten). Daar waar Ferry de vis vers uit de vitrine krijgt. Van dorado tot nog levende krab. Voor een prijs waar je om lacht.

Ik wil voor de verandering eens niet 1001 dorpjes zien. Ik kom thuis met weinig beeldmateriaal, want heb totaal geen zin om te fotograferen. Dat heb ik genoeg gedaan het afgelopen jaar. 

Het is vakantie. Genieten in Portugal. Mag de tijd even stil blijven staan?

Daar sta ik dan aan gate C6. Een knoop in mijn maag, klamme handjes. Vrolijk vertrokken vanuit huis en nu breekt het zweet me uit. Vliegangst!

Voor Ferry start de vakantie zodra hij de voordeur op slot draait, voor mij ligt dat even anders. Ik moet eerst nog de vlucht ‘overleven’. Figuurlijk, want ik weet heus wel dat de kans dat we spontaan naar beneden vallen nihil is, maar toch…

Als je me vraagt waar het vandaan komt, dan heb ik geen duidelijke verklaring. Misschien heb ik in het verleden teveel naar Air Crash Investigation gekeken. Of heeft deze controlfreak er moeite mee afhankelijk te zijn van een ongetwijfeld vakbekwame piloot. Of ik ben gewoon een doemdenker.

Punt is dat ik er wel elke keer benauwd van word. En dan met name bij het stijgen. Meestal gebruik ik een boekje als afleidingsmanoeuvre. Maar dit jaar koos ik voor een iPad als draagbare boekenkast. En elektronica is nu eenmaal verboden bij opstijgen. De flyer van Transavia met hun aanbod van eten en drinken (belabberd!) bood drie minuten voor wat afleiding. 

En dus zat ik net een kwartier met klamme handjes te zenuwpezen. Bij elke beweging van het vliegtuig schoot mijn lichaam in de stress. Terwijl voor mij drie tieners ginnegapte over rare geluiden en dat je zomaar uit de lucht lijkt te kunnen vallen. Helaas, oordopje waren ook nog niet toegestaan…

Een zucht van verlichting slaakte ik toen het lampje van de stoelriemen uit ging. Jeuh, mijn iPad mag aan. 2,5 uur afleiding met muziek en mijn 285 geselecteerde vakantieboeken. Dat mijn vakantie maar snel mag beginnen.

Een paar jaar geleden kon ik niet zomaar overal gaan eten. Als ik niet wist wat het menu was, of eigenlijk als ik geen keuze had, dan maakte ik me vooraf al dagen druk. Ik ging naar de voor mij bekende restaurants. Tegenwoordig durf ik gelukkig uit die comfortzone van toen te stappen.

Ooit schreef ik een blogpost over ‘Het meisje dat niets lust’. Ik dus. Er wordt vaak gedacht dat ik overdrijf als ik dat zeg, maar laat ik even een korte opsomming maken. Ik kan niet tegen pikant eten (vanwege mijn darmen) en. pasta’s gaan er bij mij niet in. Van tomaat ga ik letterlijk kokhalzen, warme dranken en soepen van hetzelfde. Salades zijn aan mij niet besteedt en mijn visassortiment beperkt zicht tot paling en gerookte zalm. Paprika, ui, champignons: die mag je bij mijn biefstukje achterwege laten. De enige groenten die er in gaan zijn bloemkool, sperziebonen, worteltjes en doperwtjes. Lees verder

“Als je je aan de regels houdt, maak je anderen gelukkig. Als je je niet aan de regels houdt, word je zelf gelukkig. Jij mag kiezen!”

Gisteravond zaten Ferry en ik in Schouwburg Almere, Lebbis trad op met zijn show Branding. Hoewel ik dol ben op cabaretiers als Najib Amhali en Javier Guzman, heeft Lebbis ook een klein plekje in mijn hart. Niet alleen om zijn scherpe humor, maar vooral omdat je na 1,5 uur Lebbis met stof tot nadenken naar huis gaat. Zo ook gisteren dus. Lees verder