Na een wederom korte nacht staan we op voor een laatste dag IJsland. Met slechts één echt noemenswaardig punt op het programma: badderen in de Blue Lagoon.

’s Ochtends hebben we nog wel een meeting met iemand van het Ministerie van Toerisme, maar dat is puur zakelijk. De rondtour door Reykjavik is te kort om er een blog aan te wijden, maar een leuk stadje is het zeker. Met tal van schattige gebouwen. Waar ik wel een hele blog aan kan wijden, is ons tripje naar de Blue Lagoon. De Blue Lagoon die overigens niet geheel blauw is, maar ook een beetje melkwit, waarschijnlijk door de aanwezigheid van silicium. Maar blauw of melkwit, het is een fantastische plek. Daar kunnen onze wellnesscentra niet aan tippen. Ik kreeg alleen een beetje een tokkie-gevoel bij de poolbar, waar mensen met grote glazen bier rond hingen. Lees verder

Er gaan een hoop telefoontjes aan vooraf en het programma wordt vier keer omgegooid, maar uiteindelijk lukt het. Om 17.30 uur diner in het centrum, daarna voetbal kijken in een Engelse pub en dan de laatste 10 minuten missen om op tijd bij de haven te zijn. Om walvissen te gaan spotten.

We zitten gezellig te eten, als ik op het horloge van begeleidster S. kijk. Het is al 18.30 uur, de wedstrijd is begonnen. De andere drie besluiten nog een kop koffie te nemen en wij rennen naar de Engelse pub, twee straten verderop. Via Twitter vernam ik dat hier wel wat Oranje-fans zouden zijn.

Wat Oranje-fans?

Het café was één en al oranje. Hossende Nederlanders, bierdrinkende mariniers, stagedivers. Klompen, oranje overalls, rood/wit/blauwe schmink. Ik had net zo goed in Nederland kunnen zijn. S. en ik weten nog net een plekje te vinden en zien even later hoe van Bronckhorst – nota bene verdediger – het eerste doelpunt maakt. Niet veel later voegt de rest van het gezelschap zich bij ons.

Rondgegooid bier en handtastelijke mariniers

Terwijl we getuige zijn van de 1-1 en de 2-1 tikt de klok langzaam door en dan is het tijd om naar de haven te gaan. En ach, we zullen vast wel naar de finale gaan, al vind ik het stiekem jammer dat ik de gezelligheid moet verlaten. Lees verder

“Ze eten daar ook papegaaiduikers”, zei ik het weekend voor vertrek tegen Ferry. “Wattuh?” Ik zoek een plaatje voor hem op internet, van deze lief uitziende vogels met gekleurde bekken. Als ik hem laat zien, zegt hij: “Hoe kun je die nu eten?”. Tja, als hij ze op zijn bord had gekregen, had hij vast niet die lieve bekkies voor zich gezien en het gewoon gegeten.

Terwijl de regen langzaam tegen het ramen van onze stoere jeep/auto/bakbeest tikt, rijden we vanaf de niet-uit-te-spreken-vulkaan langs de zuidkust. Ondertussen hoor ik gids Siggi mompelen dat het weer zo slecht is en hij biedt terstond nog even zijn excuses aan. Alsof hij om die regen heeft gevraagd…

Op zoek naar duikertjes

Zonde is het wel, het programma wordt er danig door in de war geschopt. Op ons verzoek neemt hij ons wel mee naar een plek waar we puffins, ofwel papegaaiduikers, kunnen vinden. Als we mazzel hebben, want de duikertjes verplaatsen zich langzaam van het zuiden naar het oosten. Dit keer hebben we mazzel, als we aankomen bij een klif (met geweldig uizicht!) zitten ze daar met misschien wel 100 tegelijk.

Laura’s wil is wet

Siggi geeft me toestemming om over de afzetting te stappen en de klif te naderen – “Dan ga ik wel de bak in”, is zijn droge commentaar – en langzaam sluip ik op ze af, terwijl ik mijn lens probeer droog te houden. Sommige vliegen weg, anderen blijven geduldig staan/zitten/liggen. Dat ik binnen mum van tijd doorweekt ben en risico loop de klif afgeblazen te worden, interesseert me op dat moment niets: ik wil die beesten mooi op de foto! Lees verder

Wekenlang domineerde de uitbarsting het nieuws. Duizenden reizigers strandden overal ter wereld op hun vakantieadres of konden niet eens naar de plek van bestemming reizen. Voor wie onder een steen heeft gelegen, ik heb het over de uitbarsting van de Eyjafjallajökul.

Ik heb het geprobeerd uit te spreken, en ik heb het de gids 10 keer voor laten zeggen. Maar inmiddels heb ik het opgegeven en noem ik deze vulkaan – waarvan ik alleen al bang ben dat ik de naam niet goed heb overgetypt – maar de E-vulkaan, zoals mijn Belgische medereizigers heb ook noemden. En diezelfde E-vulkaan stond dus vandaag op de planning.

Het is nog geen twee maanden geleden dat deze vulkaan actief was. Ik zag de meest spectaculaire foto’s op internet. Van de vulkaan én de schade in de omgeving. En ja, daar verwachtte ik wel wat van terug te zien. Viel dat even tegen! Lees verder

Omdat het tochtje met de ijsscooter zo’n indruk had gemaakt, moest ik dat als eerste kwijt. Maar uiteraard deden we meer dan dit op onze eerste dag in IJsland.

Na een korte nacht – ik sliep om 02.30 uur plaatselijke tijd, dat is 04.30 uur Nederlandse tijd – zat ik met mijn reisgezelschap (twee Nederlandse journalisten including me, twee Belgische journalisten en een begeleidster) om 7.30 uur aan het ontbijt. Wat een vrij schappelijke tijd is voor een persreis, meestal moet je eerder op.

Viking-man met stoere auto

Een uur later werden we opgehaald door onze eigen Viking-Man gids met zijn grote Hummer-achtige Ford, waar we de hele dag de aandacht mee rond zouden trekken. Dat ding zou in de top 10 hotspots van IJsland moeten staan, want iedereen wil er mee op de foto.

De groei van IJsland

Onze eerste stop was Thingvellir National Park. Een plek die met name indruk maakt, omdat hier de overgang is van de Amerikaanse aardplateau naar de Europese. Elk jaar schuiven deze platen 19 mm uit elkaar en wordt IJsland (dat toch al tweeënhalf keer zo groot is als Nederland, met slechts 300.000 inwoners) een stukje groter. Bizar om op de rand van die kloof te staan! Lees verder