Je kunt veel over Almere zeggen – dat je er niet doodgevonden wil worden bijvoorbeeld, ik ook niet – maar je hebt er wel alles. Praktisch alles en in elk geval een groot theater, waar niet alleen de kleine producties spelen.

Voor ons geen reis naar een van de topsteden om een topcabaretier te zien. Najib, Lebbis en Javier Guzman: we bezoeken ze gewoon in ons eigen Almere. Oké, de schouwburg heeft niet de sfeer van het oude Carré, maar is wel van alle gemakken verzien. En een goede akoestiek. Ik verheug me dan ook altijd op een avondje theater, wat negen van de tien keer cabaret is. Lees verder

Toen Nina en Maxime vorige week in Goede tijden, slechte tijden voet op Surinaamse bodem zetten, zei ik meteen tegen Ferry dat het gesponsord was. Toen wist ik nog niet dat het gesponsord was door de organisaties die mij vorig jaar de persreis aanboden.

Vorig jaar februari vertrok ik naar Suriname. Het land stal mijn hart. Het was verrassend, want – zoals ik vandaag op de Vakantiebeurs nog zei tegen een van de organisatoren – er is weinig te vinden over het binnenland, dus je weet ook niet wat je kunt verwachten. Ik werd verliefd op Awarradam en sloot gids Nootje in mijn hart. Lees verder

En dan heb je de boot ingeleverd en is het slecht weer. Je zit bijna aan de grens van je vakantiebudget. Moet je er dan nog een paar dagen achteraan plakken, of lekker naar huis? Waar je ook leuke plannen hebt. Naar huis dus. In één keer.

Hoe dol we ook zijn op vakantie, thuiskomen is minstens net zo fijn. Als je de was, de rotzooi die je moet opruimen en de boodschappen die je moet doen weg denkt dan he? Oorspronkelijk was ons plan om nog een paar dagen te blijven hangen. Maar het vakantiebudget ging hard en we hadden nog heel veel dingen die we tijdens onze laatste vakantieweek wilden doen. Wilden we dat in een paar dagen proppen, of wilden we een relaxte laatste week? Lees verder

En dan is het vrijdag. De laatste echte vaardag. Met de regenachtige donderdag in ons hoofd is het de vraag wat deze dag gaat bieden.

Ik sta op en kijk uit het raam. Grauw, veel wolken, hier en daar een beetje blauw. Begon de dag gisteren ook niet zo? En eindigde dat niet in een regenbui toen ik voor op de punt stond? Op hoop van zege dan maar!

Terwijl Ferry zich nog een keer omdraait, ga ik naar de bakker. Twee croissants, een chocolade- en een koffiebroodje rijker zitten we in onze ‘woonkamer’. Met instantkoffie. Een goede bodem voor een laatste dag in de sluizen.

In de sluizen waar we ons weer zullen irriteren aan weer zo’n stel dat niet weet hoe het werkt. Lees verder

De mevrouw aan de balie verontschuldigt zich bij het inchecken dat het even duurt. “Don’t worry, we are not in à hurry. We’re on holiday!” Ze zegt dat daar bij de meeste vakantiegangers weinig van te merken is. Ik kijk haar verwonderd aan. Maar oh, wat had ze gelijk!

Zo gesjeesd als ik normaal door het leven ga, zo relaxed probeer ik te zijn en te doen als ik op vakantie ben. Stedentrip naar New York? Ik loop niet met de meute New Yorkers mee door rood licht. Ik wacht keurig tot het stoplicht op groen springt. Waarom haasten als je vakantie hebt? Lees verder