“Fer”, fluister ik slaapdronken, “Er lopen mensen op het dek”. Ik spits mijn oren. Hoor ik het nu goed, of is het bij de buren? Nee, de boot beweegt licht. Het is bij ons. “Fer, word eens wakker”, fluister ik met mijn hart in mijn keel.

Vanaf de tweede nacht – de eerste nacht was ik te moe van alle indrukken op de eerste dag – ben ik me er bewust van. Als bootje eenzaam in de kade ben je best kwetsbaar. De boot mag dan op slot kunnen en alle ramen mogen dicht zitten: een kwaadwillend persoon komt er altijd wel in. En dus leg ik alle waardevolle spullen (lees: papieren en cameratas) in de slaapkamer. Welke we bij nood kunnen vergrendelen. Ook de sleutel ligt daar, zodat niemand ons weg zou kunnen varen. Lees verder

Neem een doorsnee vakantie van Laura en je zult tal van foto’s te zien krijgen. En tal van verhalen horen over wat we wel niet allemaal hebben gezien. Je zult je ongetwijfeld afvragen of ik wel uitgerust ben na zo’n vakantie.

Vroeger stond vakantie voor mij gelijk aan luieren, zonnen, stappen en nog eens luieren. Tot ik ontdekte dat je ook een ander soort vakantie kunt vieren. Neem onze eerste citytrip, naar Barcelona. Drie/vier dagen wandelden we door de stad, relaxten we in parkjes. We behielden ons ritme – want als je veel wilt zien, kun je niet uitslapen – en ik kwam vol energie terug. Lees verder

Niet om jullie jaloers te maken, maar even een korte situatieschets van dag 4 op ons privé jacht.

Rond acht uur ontwaken we met het geluid van een langzaam wakker wordende haven op de achtergrond. We snoozen even alvorens we ons bed uitgaan. Daarna schieten we in onze zomerse kleding op zoek naar een tentje waar we kunnen ontbijten. Met baguettes, croissants en marmelade, zoals het hier hoort.

We doen boodschappen voor de middag en avond en gooien alles wat we lekker vinden in het mandje. We zeggen vriendelijk “Au revoir” tegen de dame achter de kassa en lopen terug naar de haven. Daar maken we de boot gereed voor een stukje varen.  Lees verder

Dat Fransen slecht Engels spreken is geen staatsgeheim. Maar dat obers in dit land, dat toch wel bekend staat om de gastronomie, woorden als maincourse niet kennen, verbaasde ons ten zeerste.

12 meter inparkeren

Op dag drie van onze boottocht – time flies when you’re having fun – legden we rond lunchtijd aan in de haven van Carcassonne. Waar inparkeren met een boot van 12 meter even andere koek is dan met onze mooie Ford Fiesta ST. Zeker als de wind je parten speelt. En als er opgefokte Zwitsers achter je varen die het allemaal wel beter weten! (en die dan ook nog naast je komen liggen tot overmaat van ramp) Lees verder

Hoewel het wennen aan de boot een goede dag duurde, ben ik inmiddels volledig in mijn element. Een vaarvakantie is een andere soort vakantie dan we gewend zijn. Maar oh, wat is het genieten.

Ik geniet van het trotseren van sluizen. Daar waar ik eerst zo bang voor was. Nu is het enkel genieten. Genieten van de kick die ik krijg als we weer een sluis perfect hebben doorstaan. Of zelfs een driedubbele sluis. Met goed teamwork kom je een eind. En als de sluis echt een relatiegraadmeter is, dan hebben we een verdomd goede relatie. Lees verder