Een blogpost over een moeder-dochter-weekend: het lijkt zo makkelijk. Maar hoe breng je de waarde van zo’n weekend in hemelsnaam onder woorden? Dagen dacht ik er over na en toen had ik het: MasterCard!

Herinner je je nog die reclame waarin een vader met zijn zoontje naar het voetbal gaat. Alles kost geld: het shirt van zijn favoriete speler, de kaartjes, de versnaperingen. Maar wat maakt het uit: zijn dikke, vette glimlach is onbetaalbaar. “Onbetaalbaar…. Voor al het andere: MasterCard.” En dat is in een notendop het weekendje met mijn moeder.

Mijn moeder die overal vol trots vertelde dat ze met haar dochter weg zou gaan. Eigenlijk vanaf het moment dat ik haar een verjaardagskaart gaf met daarin een persoonlijke tekst. Dat ik dan wel een papa’s kindje mag zijn, maar dat ik met haar ook graag dingen doe. En dat ik haar voor haar 60e verjaardag een weekend mee weg zou nemen, mede mogelijk gemaakt door Ferry.

Ook tijdens ons weekendje weg vertelde ze aan iedereen waar ze het maar kwijt kon dat ik haar op een weekendje weg had getrakteerd. Zonder gene – ondanks dat ze zich normaal oud vindt – vertelde ze dan dat ze 60 was geworden en dit het cadeautje was. Onbetaalbaar! Lees verder

Ik heb een grondige hekel aan beautyblogs. En een nog grondigere hekel aan blogposts over het 123e flesje nagellak. Maar ik moet iets bekennen…

Sinds mijn nieuwe kapsel ben ik geobsedeerd door make-up. Want dat nieuwe kapsel is leuker zonder bril en met mijn lenzen in heb ik zonder make-up wel erg ‘kale’ ogen. En dus sta ik – die nooit met make-up kwastjes overweg kon, weet u nog? – tegenwoordig bijtijds op om mijn lenzen in te doen en make-up te doen.  Nee, niet alleen mascara, ook oogschaduw en zelfs lippenstift. Lees verder

Ik dacht dat ik, als internetredacteur, een redelijke vocabulaire had. Helaas moet ik na twee weken Wordfeud (let op, verslavend!) spelen toegeven dat het triester met me gesteld is dan ik dacht.

Soms moet ik apps gewoon niet downloaden. Zeker niet als ik al gewaarschuwd ben dat iets verslavend is. Maar ja, als je vent op de bank (en in bed én in bad) alleen maar Wordfeud aan het spelen is, dan installeer je het ook maar om nog wat aandacht te krijgen. En zo kwam het dat we nu naast elkaar en met elkaar Wordfeuden. Of tegen dezelfde tegenstanders. En hoewel ik weet dat je ruim de tijd hebt om je tegenzet te plaatsen (72 uur), moet ik reageren als mijn schermpje flikkert.

Maar goed, mijn vocabulaire. Die valt dus tegen. In eerste instantie gaf ik Wordfeud de schuld. Mocht je ook verslaafd zijn aan Wordfeud dan snap je wat ik bedoel: de meest rare woorden worden goedgekeurd, en oer-Hollandse woorden als ‘slotjes’ worden afgekeurd. Lees verder

Lichtelijke ADHD-symptomen heb ik wel. Als iets in mijn hoofd zit, dan moet het ook. Meteen. Wachten is geen optie. En zo staat er dus binnen een week weer een nieuwe website: Like & Love (it!).

Al een tijdje liep ik met een ‘issue’ in mijn hoofd. Ik had zoveel kleine tips die ik wilde delen. Dat ene webjuweeltje, of het boek dat niet mag ontbreken in je boekenkast. Maar waar deel je dat? Ja, op Twitter of op Facebook, maar dat is visueel toch niet erg sterk en aantrekkelijk. En dit is vooral een blog met persoonlijke verhalen. Dat zou niet passen. Maar hoe dan wel…? Lees verder

Ze zeiden dat ze het deden om mij te helpen. Maar nu bijna twee weken later is het me duidelijk dat ze vooral zichzelf hielpen. Ik ben mijn mannelijkheid kwijt. En zij zijn blij dat ik eindelijk weer rustig ben in plaats van gefrustreerd.

De bewuste woensdagmorgen waarop ik mijn mannelijkheid liet afkappen verloor, bracht mijn baasje me naar de dierenkliniek. Hoewel ik een spuitje kreeg en snel buiten westen raakte, weet ik natuurlijk wel hoe ze mij hebben vastgebonden op die tafel. Zo namelijk. Zielig he? Eenmaal klaar moest ik in een klein hokje maar mijn roes uitslapen, alvorens het baasje me weer op kwam halen.

Eenmaal thuis moest ik verder bijkomen in mijn hok. Waar de absorberende korrels – die pijn zouden doen aan mijn besneden zaakje – plaats hadden gemaakt voor een pamperachtig dekentje. Dat niet zo zeer leuk was om op te liggen, maar wel om op te eten. Maar als ik ging staan, was ik wel een beetje een wankelende pinquin. Zo’n spuitje is niet echt kattenpis licht spul. Lees verder