Vier jaar geleden werd mijn neef gevonden. Dood. Ik schreef er vorig jaar een emotionele blog over. En nog een. En ook nu weer, vier jaar na die bewuste dag.

Maar het rare is, het voelt fout. Fout dat ik verdriet om hem heb. Verdriet om iemand die ik voor zijn dood al zeven jaar niet had gezien. Om precies te zien vanaf het moment dat we mijn oma naar haar laatste rustplaats brachten. Hoe kun je iets missen dat je al jaren niet meer had? Hoe kan ik mijn verdriet hier openbaar ventileren, terwijl er voor zijn directe familie een veel groter gat is dan voor mij? Ik was ‘slechts’ het nichtje, de dochter van de tante en oom met wie hij ruzie had. Lees verder

Terwijl ik vanmiddag in de trein een mooi telefoongesprek tussen oma en kleindochter opvang, bekruipt me een schuldgevoel. Ik bel mijn oma zelden. Ook niet op dagen dat ik het wel zou willen…

“Heeft u morgen de auto nodig?”, hoor ik het meisje vragen. Ze klinkt jong, echt jong. Maar ze heeft kennelijk een rijbewijs en is dus minimaal 18. Ze wil graag de auto van oma lenen, maar oma wil boodschappen doen op vrijdag en vraagt aan kleindochter waarom ze de auto nodig heeft. Voor het werk. Hoewel ik maar een kant van het gesprek mee krijg, is al snel duidelijk dat oma boodschappen plannen heeft, maar die met liefde opzij wil zetten voor haar kleindochter. Lees verder

Toen Nina en Maxime vorige week in Goede tijden, slechte tijden voet op Surinaamse bodem zetten, zei ik meteen tegen Ferry dat het gesponsord was. Toen wist ik nog niet dat het gesponsord was door de organisaties die mij vorig jaar de persreis aanboden.

Vorig jaar februari vertrok ik naar Suriname. Het land stal mijn hart. Het was verrassend, want – zoals ik vandaag op de Vakantiebeurs nog zei tegen een van de organisatoren – er is weinig te vinden over het binnenland, dus je weet ook niet wat je kunt verwachten. Ik werd verliefd op Awarradam en sloot gids Nootje in mijn hart. Lees verder

Ik wilde echt niet uitpakken dit jaar. Wilde niet uren in de keuken staan, om vervolgens aan het diner in te kakken. Maar ik tuinde er weer in. Ja, net zoals dat ik weer aan kerstcadeaus ben begonnen. Ik zal het ook nooit leren!

De kerstplannen kwamen laat dit jaar. Puur omdat we niet altijd zin hebben om het voortouw te nemen. Laat een ander maar een keer wat voorstellen! Maar ja, wachten duurt lang en dan willen we – na ja, met name ik – toch wel eens weten waar we aan toe zijn. Dus maakten we een eigen planning.

Zo hadden mijn ouders nog steeds een etentje tegoed in ons nieuwe huis. Voor de keuken die ze ons meer dan een jaar geleden cadeau gaven. En kerstavond vond ik daar toch echt wel een geschikt moment voor. Een leuk driegangen-diner. En dan daarna lekkerouderwets All you need is love kijken met mijn mams. Terwijl er twee mannen op de bank zich zitten te ergeren aan ons gejank. Lees verder

Er was eens een meisje dat graag (en vaak) zoetsappige kaartjes schreef naar haar vriendje. Het meisje is er nog steeds en ook het vriendje is nog in haar leven. Maar de kaartjes en briefjes? Die zijn verstoten door het digitale tijdperk.

De kaartjes en briefjes zijn bewaard, in een doos in de schuur. Af en toe komen ze boven en moeten meisje en vriendje lachen om wat ze elkaar ooit schreven. Oké, toegegeven: met name wat meisje ooit aan vriendje schreef. Hij is de nuchtere, zij de romantische. Zij schreef 90% van de kaarten vol liefdevolle zinnen en af en toe zelfs een gedicht vanuit het diepst van haar hart.  Lees verder