Ik houd er niet zo van: in de spotlights staan. Presentaties vermijd ik met een zo groot mogelijke boog. Interviews naar aanleiding van een persbericht zijn een ander verhaal. Daar kan én wil ik niet omheen.

Oorspronkelijk deed de baas deze (vaak live)interviews. Hij had immers een mediatraining gehad en ik niet. Maar toen was de baas op vakantie en deden wij een Nationale Pretparkentest. En was Laura de klos. Live kwam ik in de uitzending bij RTL4, waarnaar ik mijn Two minutes of fame beleefde. Ik vond het verschrikkelijk en al helemaal de foto die ze er bij afbeeldden, maar hey, we hadden gratis reclame op een grote zender. Dan mag je niet klagen!

In de tijd die volgde werd ik vaker geïnterviewd. En soms voor het blok gezet. Zo deden we een kerstenquête, met als uitslag dat 50% van de Nederlanders graag met Kerst op vakantie wilde. Om de sociale verplichtingen te ontvluchten. En ik ben er één van, sttt! De radiopresentator zei: “Ja, maar jullie stellen de vraag aan mensen die op jullie website komen, die houden sowieso al van vakanties.” Tja, wat zeg je dan? Of wat geef je als antwoord als je een radio-interview heel goed voorbereid hebt en er opeens een vraag wordt gesteld die niets met het onderwerp te maken heeft. Gelukkig was het een kleine zender.

Gisteren werd ik door onze interne communicatie-afdeling gebeld. BNR wilde ons interviewen voor hun programma BNR Travel. “Nu J. er niet meer is, doe jij dat zeker?” Ja, stuur maar door. Gelukkig was het dit keer niet live en kon deze lieve meneer nog wat knippen en plakken. Zo kon ik dus ook nog even wat resultaten op zoeken van een ander onderzoek, die opeens heel erg van toepassing bleken te zijn.

Na afloop gaf hij me een compliment: “Je gaf kort, maar helder antwoord. Dat gebeurt niet altijd.” En: “Wil je een keer te gast zijn in de studio?”. Ergens baart oefening dus kunst. Kom maar op met jullie interviews, zet me maar in de spotlights!

Luister hier het radio-fragment >>

Aangenaam: chaoot nr. 1, die een hekel heeft aan opruimen en schoonmaken. Samenwonend met ‘neuroot’ nr. 1, die alles wat rondslingert te veel vindt. En ja, dat botst wel eens.

Meisje dat verwend is

Ik ben verwend als klein meisje. Niet alleen qua eten (ik sta bekend als ‘Het meisje dat niets lust’), maar ook qua bijdragen in het huishouden. Waar vriendjes en vriendinnetjes een takenlijst hadden, was mijn lijstje angstvallig leeg.

Tot mijn 13e zat mijn moeder thuis, als een soort bewuste Koos Werkloos. Ze zat nog net niet met een kopje thee te wachten (want dat lust dit meisje niet). Ze was wel druk in het huishouden, of met de buurvrouw aan het babbelen. Maar ze had tijd genoeg om te stoffen/zuigen/soppen/koken etc.

Meisje met één taak

Voor de vorm kregen we nog welgeteld één taak, die wisselde per schooljaar. Het ene jaar dekte ik de tafel en ruimde mijn broer de tafel af. En het jaar daarna draaiden we de taken af. En hoewel we niet de luxe hadden van een vaatwasser, zouden we mijn moeder natuurlijk niet helpen met afwassen. Wat mijn vader niet hoefde..

Eens in de zoveel tijd kwam mijn moeder naar boven en zei: “Ruim je kamer op” (waarna ik meteen dat Kinderen voor Kinderen-nummer in mijn hoofd had). Ik pakte alle losslingerende spullen bij elkaar, gooide het onderin de klerenkast en gooide er een laken overheen. Vervolgens gaf ik mijn moeder de ruimte mijn bed op te maken. (schreef zij beschamend op)

Onzelfstandig meisje gaat samenwonen

Toen ik op mijn 21e ging samenwonen met mijn ‘neurootje’, was ik zo onzelfstandig als maar kan. Wat huishouden betreft dan. Moet dat 1x per week? Waarom? Het is toch niet vies? Menig keer verweet hij mij dat ik teveel liet slingeren. En menig keer verweet ik hem dat hij geobsedeerd was. Tot zijn broer op een dag zei: “Hebben jullie nu relatieproblemen door het huishouden?”. Toen vriendlief ‘ja’ antwoordde, besefte hij zich hoe stom dat klonk.

Meisje negen jaar later

Inmiddels zijn we negen jaar verder. We hebben onze draai gevonden. Ik ben netter geworden. Hij kan heel af en toe de rommel door de vingers zien en als we druk zijn kan hij (heel sporadisch denken): “Laat het huis maar even zitten.” Maar net zoals dat hij nooit zo chaotisch zal worden als ik, zal ik nooit de perfecte huisvrouw zijn.

Stiekem wil ik al jaren een huishoudster inhuren. Zo eentje die ook je strijkwerk doet. Maar dat kost te veel sinds we een koopwoning hebben (en in de postzegel-flat was het wel heel erg decadent). Van dat geld kan ik toch echt weer een paar (of misschien wel twee, wat kost een schoonmaakster tegenwoordig) schoenen kopen.

En dus is het kiezen of delen: wil je shoppen, dan ook schoonmaken. Wil je niet schoonmaken, dan ook niet shoppen. En dus maakt deze shopaholic schoon. Met frisse tegenzin.

Deze blog schreef ik voor de Club van Slechte Huisvrouwen, een Twitter-initiatief. Neem het niet te serieus, maar kijk vooral eens op deze hilarische website.

Goedlachs. Gooisch meisje. Onzeker. Blauwe kijkers. Anti-drugs. Zeurkousje. VVD-stemmer. Controlfreak. Met-een-klein-buikje. Liefhebbende vriendin. Attent. Eigenwijs. Twittaholic. Gedreven. Chagrijnig-wanneer-moe. Moraalridder.

Sucker voor romantiek. Zorgzaam. Fotograaf. Hart op de juiste plek. Twee linkerhanden. Boekenwurm. Water bij de wijn. Reislustig. Blogger. Zoetekauw. Betweter. Rokjes & jurkjes. Apple-freak. Harde werker. Geen discipline. Creatief. Emotioneel. Bezige bij. Open boek. Cijfergeil. Cup C. Koppig. Extravert. Mag wakker gemaakt worden voor een broodje paling. Vergevingsgezind. Liever lui dan moe. Naaktloperij. Mutsje. Perfectionistisch. Wodka-cassis. Brandweervrouw. Onrust in mijn kop. Dankbaar. Ongeduldig. Lente-lover. Dierenvriend. Verdedigend. Doorzetter. Teer poppetje. Huisje-boompje-beestje. Behulpzaam. Verwend kreng. Zachte huid. Wil graag iedereen te vriend houden. Enthousiast. Online chick. Wijsneus. Onsportief. Vlug van begrip. Rituals-fetisj. Trotse huizenbezitter. Licht ontvlambaar. Papa’s kindje. Vleeseter. Beetje stout. Doemdenker. Liefde. Koukleum. Meer geven dan nemen. Babbelkont. Vergeetachtig. Roze. Angst voor het onbekende. Niet kunnen kiezen. Shopaholic. Dol op uitdagingen. Trouw. Strenge normen en waarden. Sociaal. Makkelijk op de kast te krijgen. Slecht in ‘nee’ zeggen. Stipt op tijd. Lijstjesfreak. Drang naar het verleden. Sexy (aldus Ferry). Familiemens. Nieuwsgierig. Chaoot. Hyperactief van tijd tot tijd. Anti-roken. Dol op klagen. Wantrouwig. Bankhanger. Eerlijk. Stiekem dol op roddelen. Conflictvermijdend. Big spender. Naïef. Makkelijk in de omgang.

Dat ben ik. Het hele pakket in willekeurige volgorde. Take it or leave it!

PS Mocht je hiervan een zogenoemd ‘blogstokje’ willen maken, ga je gang. Met bronvermelding zou ik fijn vinden, want stiekem past er nog een steekwoord steekzin bij me: ‘Kickt op veel bezoekers’.

Soms, en het is een valkuil van me, wil ik teveel in een weekend stoppen. Hoe sociaal en gezellig zo’n weekend dan ook is, op maandagochtend word ik compleet geradbraakt wakker. Dit weekend was zo’n weekend.

Na een thuiswerkdag, met een fijne B12-injectie kwamen oom N. en tante E. (tante en oom van Ferry) onze woning bewonderen. De oh’s en ah’s (op een positieve manier) kwamen uit de lucht vallen. ’s Nachts had Ferry dienst en die **!#@!(!@#@(-pieper wekte mij om 02.00 uur en 03.00 uur. Wie verzint het?

Gelukkig mocht ik de volgende dag enigszins uitslapen, alvorens ik naar de kapper ging. Weer een fris kort koppie! Ik besloot nog even de klusvorderingen van mijn zwager te gaan bekijken in hun nieuwe huis. Daarna dook ik op een ligbed bij Ferry in de zon, wel zo liggend dat mijn nieuwe coupe niet verpest zou worden. Ook maakte ik nog ‘even’ dat boxkleed af dat ik ’s avonds als cadeautje aan een van de brandweervrouwen (zwanger en wel) zou geven. Om 14.00 uur was het tijd om me op te dirken voor een feestje. En ja, wat doe je dan aan? Ik legde vier setjes klaar en bij gebrek aan het kunnen maken van een keuze, liet ik dat aan Ferry over. Het werd een korte, zwarte jumpsuit. Stoer en vrouwelijk! Op naar het feestje, bij een andere brandweerman (en tevens een goede vriend van ons). Ferry kroop achter de barbecue, ik aan de wodka-cassis. We aten cake, vis, vlees en veel stokbrood. En we sloten af met een geweldig kampvuur, al voelde ik me toch niet veilig met vijf brandweermannen om me heen. Ze vonden het vuur net even te leuk. Om 1.00 uur waren we thuis. Gelukkig ging Ferry’s pieper niet deze nacht. Wel droomde ik dat mijn moeder op haar 58e hoogzwanger was. Gadverdamme!

Hoewel 01.00 uur een nog best beschaafde tijd is, worden we beiden doodmoe wakker. Ferry kruipt op bed en ploft net zo hard neer op de ligbedden in de tuin. Ik zet een kop koffie voor hem en vertrek naar boven om een kraamcadeautje te pimpen. Als ik hem wil vergezellen in de tuin, gaat het regenen. Binnen bekijk ik de beelden van Love Parade en ik blijf misselijk achter. Daarom heb ik nou zo’n hekel aan grote evenementen. Ik vertel Ferry naar wie we ’s middags toe gaan en hun achtergrond. Leuk, die collega-vriendinnen van mij, maar hij houdt ze echt niet allemaal uit elkaar. Even later sta ik weer twijfelend voor de kast, maar nu maak ik zelf een keuze. Om vervolgens in de auto te stappen, waarmee Ferry ons naar Leiden brengt. Op kraamvisite bij een schattig meisje van vier maanden. En eindelijk dat mooie kleed langs brengen bij de rechtmatige eigenaar. Het wordt een gezellige middag cq avond en het is bijna 21.30 uur als we opstappen. Te laat als je bedenkt dat we nog een uur moeten rijden en de wekker om 05.00 uur gaat voor Ferry. Ik hoop dit keer niet te dromen van zwangere moeders. Dat doe ik niet. Wel droom ik dat iemand het verhaal in de wereld heeft gebracht dat ik vandaag word ontslagen. Heb ik even geluk dat ik vandaag thuis werk en niet op kantoor.

Geradbraakt word ik wakker, ik sleep mezelf naar beneden, typ dit blogje en denk: “Mag het alsjeblieft alweer weekend zijn en mag ik heeeeeeeeel veel slapen?” (wat er komend weekend niet in zit, daarover later meer)

Geen overbodige dingen meer kopen, was mijn motto vanaf het moment dat we – nu precies zes maanden – geleden in ons droompaleis kwamen wonen. Tijd om de balans eens op te maken.

Scheefwonen en haar voordelen

We woonden jarenlang scheef. Kent u dat, scheefwonen? Ik niet, tot aan de politieke debatten. Scheefwonen betekent dat je inkomen hoog is en je huur laag. Dat je goedkoop blijft wonen en de startersmaakt schaadt. Wist ik veel. Ik vond het wel handig: 10x zoveel inkomen als huur. Is goed voor de economie toch? Want ons geld dat rolde wel. Vakanties, cameratoebehoren, middagje kleding shoppen a € 500,-. Het kon allemaal!

Nadenken over je aankopen

Nu rolt datzelfde geldt elke maand heel hard naar onze bank. Want dat hypotheekbedrag is toch wel even andere koek. Maar ja, je leeft dan wel in je droomhuis. Nu leven we eigenlijk als een normaal mens: bijna 1/3 van de inkomsten gaat op aan woonlasten en dat betekent minder (dus niet weinig) vrij geld te besteden en oppassen op je uitgaven. Tien keer nadenken voor je wat koopt. Is het echt nodig? Maar bedenken we ons dat wel elke keer?

Dure afstandsbediening

Ik dacht het echt: dat die alles-in-1-afstandbediening nodig was. En ik kon de aanbieding van iBood op die bewuste ochtend in januari niet negeren. Maar goed, ik heb hem in dat half jaar welgeteld drie keer aangeraakt. Als de batterij (op standby-stand) leeg was. € 115,- betaald voor drie keer opladen. Toch maar eens de gebruiksaanwijzing gaan lezen?

Liggende hangmat

Als ik één ding fijn vond in Suriname, was het wel hangmatteren. Dat wilde ik in Nederland ook en dus kocht ik op de luchthaven een hangmat voor een spotprijs van € 25,-. Hoe ik hem op ging hangen (of op zou laten hangen door Ferry) wist ik nog niet, maar hij moest er komen. Nu ligt hij bij schoonmoeders, te wachten om daar opgehangen te worden. Want met de indeling van onze tuin was het toch niet echt te realiseren…

Pimp my shirt!

In het kader van bezuinigingen was ik ook van plan eens zelf kleding te maken. Leuk tijdverdrijf ook nog eens. Dus ik bestelde drie patronen van rokjes, € 20,- stond er op de rekening. Ik legde ze op zolder en ze liggen nog steeds op dezelfde plek. Evenals die ritsjes die ik kocht om mooie etuis mee te maken. Samen met dat basic truitje van de HEMA (€ 7,-) dat ik nog steeds wil pimpen voor het WK. Ik laat hem denk ik nog maar vier jaar liggen…

Natuurlijk kochten we meer dan dit

Een geweldig koffiezetapparaat, waar we nog geen moment spijt van hebben, want Ferry drinkt meer koffie dan ooit en de visite complimenteert ons met de fijne smaak. We gaven nog steeds veel geld uit aan etentjes, maar hey, die quality time is soms nodig. De kapper blijft een rib uit je lijf, maar oh, wat is het fijn om een fris koppie te hebben. En Rituals blijft onze valkuil, maar het ruikt daardoor wel altijd lekker in de badkamer. Tja, en daarbij: zo’n nieuw huis kost nog steeds geld. Tuingereedschap hadden we niet, die hor moest er toch echt komen en nieuwe plantjes hadden we op sommige plekken ook nodig.

Maar dat is allemaal zo nuttig als maar kan! Ik vind dat we best geslaagd zijn dit eerste half jaar. En dat zonder dat we het gevoel hebben veel te moeten inleveren. Sterker nog: mocht het ooit nodig zijn, we kunnen best nog wat inleveren. Maar liever niet, kan ik tenminste nog eens de shopaholic uithangen.

‘Je eigen uitvaart. Je moet er toch niet aan denken.’ Een reclame van Yarden, die momenteel mijn ochtendrust verstoort op het station. Maar stiekem raakt het wel een gevoelige snaar bij me. Ja, het is belangrijk hier over na te denken…

Zondag 4 juli vertrok in naar IJsland. Laat op de avond, dus ’s middags lagen Ferry en ik vanaf onze riante ligbedden nog te genieten van de zon. Het zal wel te maken hebben met mijn vliegangst, maar opeens vond ik het heel belangrijk om het met hem te hebben over mijn wensen. Wensen voor als ik dood ben, voor mijn afscheid. Of het had te maken met het overlijden van Ferry’s oma. Die netjes alles had gedocumenteerd over haar wensen. Tot aan de muziek aan toe.

Beter kun je het als nabestaanden toch niet hebben?

Dat je niet naast je verdriet ook nog eens je hoofd moet breken over de keuze tussen crematie of begrafenis, wel/geen kerkdienst, cake of toch bitterballen… En dat zijn nog maar de simpele keuzes. Tegenwoordig kun je je hele uitvaart regisseren en is alles mogelijk. Wat feitelijk natuurlijk een groot goed is! Maar makkelijk is het niet als je eens kijkt naar wat een uitvaartmaatschappij tegenwoordig biedt. Had je vroeger een standaard lijkenauto, tegenwoordig kun je zelfs voor een Hummer (€ 700,-) kiezen, of een tractor (€ 200,-). En kijk je bij de catering dan valt je mond open. Alles is mogelijk: van ranja tot sjieke cocktails en van tapas tot een boterham met vlokken. Keuzes, keuzes en nog eens keuzes, die soms wel erg ver gaan.

Begraven of cremeren?

Het zijn wel enorm veel keuzes waar ik mijn nabestaanden niet mee op wil zadelen. En die ik ook niet voor mijn ouders wil maken als hen onverwacht wat overkomt. Dan wil ik verdriet kunnen hebben en kunnen huilen, en me niet over deze zaken buigen. Al weet ik stiekem wel dat ze wijn en bier willen en geen kopje koffie. En volgens mij willen ze allebei gecremeerd worden. Iets waar ik dan absoluut niets mee heb. Ik wil niet de fik in. En ja, ik weet het, als ik begraven word zal ik door 100.000 maden worden opgegeten. Klinkt me nog steeds beter in de oren dan vlammen. De kist moet dan ergens onder de groene zoden komen te liggen waar het rustig is, ik wil alleen maar de vogeltjes horen fluiten… Ferry weet trouwens nog niet wat hij wil, als ik nu zou moeten kiezen (en nee, dat wil ik niet!) dan zou ik gaan voor cremeren. De vlam erin is bij hem dan wel weer van toepassing, vind je niet?

Welke muziek?

Dit is nu een vraag waar ik geen antwoord op weet. Mijn moeder zou zeggen When I die van No Mercy en ik zal even uit een eerdere blogpost quoten waarom:

“Sinds mijn 12e draag ik een donorcodocil op zak. Vanaf jongs af aan ben ik opgegroeid met een moeder die altijd bloed gaf. Ik wilde ook wat goeds doen, en wat had ik aan mijn lichaam als ik dood zou zijn. En dus haalde mijn moeder een rood kaartje, dat ik invulde en in mijn portemonnee stopte. Hij zit er nog steeds in, met aantekeningen. Op mijn vijftiende bedacht ik me namelijk dat ik When I die van No Mercy op mijn begrafenis wilde. “Nou,” zei mijn moeder, “Dan zet je dat toch op je donorcodicil.” Zo gezegd, zo gedaan! Mam nam me serieus, en kocht de single voor me. Want “Je wilt toch niet dat ik doodga, en dat je het nummer dan nergens kan krijgen”. Slim gedaan van Laura he? Het nummer vind ik inmiddels een zeiknummer, maar als het nummer wordt gedraaid verschijnt er op mijn gezicht een dikke glimlach.”

Mam, deze hoeft dus niet meer gedraaid te worden! Maar welke dan wel? Ik heb geen flauw idee. Ik heb geen nummers die totaal bij mij passen. Zoals een ex-vriendje altijd zei: “Lau, als ik doodga dan moet er November Rain van Guns ‘n Roses worden gedraaid.” Die nummers heb ik dus simpelweg niet. Ik denk dat Ferry zou zeggen: “Ze hield van Saai-radio, dus zet dat maar op.” Dat betekent dat als ik NU begraven zou worden, je deze nummers om je oren geslingerd krijgt:

• Eagles – Hotel California
• Lisa Lois – Promises Promises
• Robbie Williams – Come Undone
• Sixpence Non The Richer – Kiss Me
• Ginger Ninja – Sunshine
• Colbie Caillat – Bubbly

Misschien moet ik er toch nog eens over nadenken, want dit kan ik mijn nabestaanden echt niet aandoen. To be continued! (en suggesties zijn welkom)

Hapjes & drankjes

Ik wil pertinent geen cake met koffie. Na ja, naturel cake met slagroom zou nog mogen, maar van koffie ga ik over mijn nek. Doe maar gewoon in Laura-stijl: een broodje paling. Wat dan weer niet echt lekker is met mijn lievelingsdrankje (wodka-cassis). Maar die afschuwelijke combinatie doen jullie vast wel als laatste daad naar mij toe, toch?

En verder…?

Natuurlijk wil ik mijn lievelingsoutfit aan in de kist. Enige probleem is dat mijn lievelingsoutfit met de maand wisselt. Denk dat ik Ferry maar de richtlijn moet meegeven dat het het kledingstuk is dat hij de laatste tijd het vaak heeft gewassen (ja, hij doet de was, geëmancipeerd he?). Geen zwarte kleding, dat dan weer niet. Dat is ouderwets. Maar omdat ik er wel als een sexy chick bij wil liggen in een open kist, moeten jullie mijn schoonzusje (lees: kapster) maar even zo ver krijgen dat ze het haar van een dode gaat stylen. Oh en misschien wil vriendinnetje Cindy wel de kist beschilderen, zoals ze ook zo mooi ons verhuiskaartje heeft  ontworpen. Oh ja, en laat Ferry dan voor eens een sentimentele toespraak houden, zodat ik kan genieten vanaf een wolkje vanuit mijn kist. En ik wil rozen, heel veel rozen (roze en wit!). Want van mijn a-romantische vriendje hoef ik het wat dat betreft al negen jaar niet te hebben. Kan ik de schade in halen na mijn dood.

Maar alle gekheid op een stokje uit de laatste alinea vergetend: eigenlijk is er maar één ding dat ik echt echt wil. En dat is dat al mijn dierbaren er zijn. En dat ze een drankje nemen op de vele goede momenten die ze met me hebben gedeeld. Dat ze weten hoeveel ik om hen gaf en dat dood niet betekent dat ik weg ben uit hun hart. Zei ze melodramatisch op deze vroege donderdagmorgen…

Ik heb er lang over nagedacht, maar ik snap het nog steeds niet. Hoe deed mijn vader dat vroeger toch? En nog belangrijker: waarom deed hij het in godsnaam? (vast niet voor zijn plezier) Meer dan 1500 km in één auto met vrouw en de twee kinderen die elkaar af en toe wel de hersens in konden slaan.

Ons vaste vakantieland was Spanje. Het land waar mijn vader zijn enige twee echt vrije weken per jaar doorbracht. Waar de kids vermaakt werden door een animatieteam en waar zijn koude cerveza op hem stond te wachten. En als ze er dan ook nog peppersteak hadden was mijn vader een gelukkig mens. En wij ook hoor, want hij was echt niet zo egoïstisch dat hij alleen aan zichzelf dacht.

Hoe we op de vakantiebestemming kwamen?

Per auto. Geen idee meer in wat voor auto we ons propte, maar gelukkig had mijn vader geen voorliefde voor kleine auto’s. Oké, de koelkast kon vaak niet meer in de kofferbak, maar bij mijn voeteinde was prima. Lekker languit met die benen gedurende de lange reis. Want een lange reis dat was het. Mijn vader was namelijk zo gek om dat hele stuk in één keer te rijden (!). Niets geen overnachting. Gewoon rond 21.00 uur vertrekken (na bij oma een laatste Hollandse maaltijd te hebben gegeten), ’s nachts doorrijden en dan de volgende dag aankomen. Er kwam geen hotel aan te pas.

1500 km lang gezeur

Ondertussen moet hij vast gek zijn geworden van mijn gezeur. Zou trouwens zweren dat mijn broer ook kon zeuren, maar laat ik even voor mezelf spreken. Ik kon tijdens de eerste minuut al vragen of we al voorbij Utrecht waren en de grens al naderden. Als we eenmaal de grens over waren, was ik alle besef van omgeving kwijt en werd het: “Zijn we er al bijna?”. En dat hield ik stug, en vooral heel vaak, gedurende de rit vol. Het grootste deel van de reis speelde zich af op de Franse snelweg en ik weet niet hoe het daar nu gesteld is met de Franse toiletten… toen was het een ramp. Staande toiletten. Waar je moest hurken als je een grote boodschap moest doen. Gruwel! En dezelfde ‘gruwel’-gedachte zal mijn moeder ongetwijfeld hebben gehad als Patrick en ik elkaar weer eens uit verveling de hersens insloegen. Al waren we ook goed in het tellen van rode auto’s.

Opkomst van het vliegtuig

Mijn vader deed het vast om zichzelf te ontlasten en niet om mij een plezier te doen. Maar wat was ik blij toen we vanaf mijn 12e met het vliegtuig gingen. Ook wel zo praktisch, want vanaf die tijd bezochten we de Spaanse eilanden. Het woord vliegangst kwam toen nog niet voor in mijn vocabulaire en ik vond Schiphol nog machtig. Nu werd reizen pas echt leuk. En je hield nog meer vakantietijd over ook, geen 2 dagen verloren aan reizen. Sindsdien zijn autovakanties voor mij eigenlijk uit den boze. Ik huur hooguit een auto op de plek van bestemming om rond te reizen, zoals vorig jaar in de Verenigde Staten.

Met de auto naar de boot

En toch, toch ga ik er deed jaar weer aan geloven. We gaan met de auto naar Frankrijk. Niet omdat ik per se weer een autovakantie wilde. Maar omdat het praktischer én goedkoper was. Voor diegenen die de vakantieplannen hebben gemist: we gaan een week varen op Canal du Midi (Zuid-Frankrijk) op een geweldige boot. Een boot die groot genoeg is om zes mensen op te kunnen laten slapen. Dus als de heenreis een drama is en we krijgen ruzie, dan kunnen we apart slapen.

Simpel rekensommetje

Maar goed, onze aanlegplaats is Homps. En ja, je hebt daar in de buurt (lees: op minder dan 200 km afstand) echt wel wat luchthavens. Waar niet rechtstreeks op werd gevlogen, of de ticketprijzen zijn meteen best hoog. En dan heb je nog een dure transfer nodig om de resterende kilometers te overbruggen. Laura sloeg aan het rekenen. Aantal kilometers : gemiddeld verbruik (1/12) x brandstofprijs (1,50) = minder dan de tickets en transfers bij elkaar. En de keus was gemaakt. Wij zouden dit jaar met de auto op vakantie gaan. Bibber!

Voorpret

Over zeven weken is het al pas zo ver, maar stiekem begin ik me er op te verheugen. Ja, ook op de reis er naartoe (en terug logischerwijze). We vertrekken 2 dagen van tevoren en stoppen ergens onderweg om een hotel op te zoeken. Binnenkort maar eens kijken wat voor fotogenieke plaatsjes we onderweg tegenkomen.

Handig is ook dat wij niet twee zeurende kinderen achterin hebben en ruimte genoeg hebben. Voor lekkers. Of een massa boeken voor aan boord. Voor Ferry’s hengel als we eenmaal weten hoe het daar met de visvergunning zit. En voor alle leuke zomerjurkjes. Met de auto gaan heeft toch zo zijn voordelen…

“Ken je dat verhaal van die man die sigaretten ging halen? De mijne ging naar het benzinestation.” Dat tweette ik gisteren. En de reacties bleven niet uit de lucht. “Echt waar?” Nee, natuurlijk niet echt waar. Zo zit Ferry simpelweg niet in elkaar.

Anderhalf uur ‘tanken’

Wél waar was dat ik hem om 17.00 uur sprak en hij op dat moment zou vertrekken uit het nieuwe huis van zijn broer (waar hij de keukenvloer had gelegd). Even tanken en dan op naar huis. En om 18.30 uur was hij nog niet thuis en nam de telefoon niet op.

(over)Bezorgdheid

Toen verscheen die tweet. Niets meer of minder dan een vorm van bezorgdheid. Dat ben ik namelijk snel. Ik kan me nog een moment herinneren als klein meisje. Mijn vader ging de buren ophalen van Schiphol, en ik vond dat hij wel erg lang weg bleef. In de verte loeiden sirenes. Ik wist het zeker: mijn vader had een ongeluk gehad. Ik sloop in mijn pyjama naar de badkamer en ging op het randje van het bad staan. Zo kon ik precies door de veel te hoge raampjes de oprit zien. Zo wist ik het als papa thuis kwam. Of als er agenten aan de deur zouden komen.

Angst om te verliezen

Uiteraard werd het de eerste optie. Ik kroop net zo stilletjes weer mijn bed in en stopte mijn bezorgdheid weg. Tot hij weer naar Schiphol reed… Die momenten vol negatieve gedachtes overvallen mij vaker. Uit angst om dierbaren te verliezen. Best gek, voor iemand die nooit een dierbare (op oma’s en oma’s na en neef Casper) heeft verloren. Waar komt die angst toch vandaan?

Er is ‘iets’ gebeurd

Ik kan me ook nog een moment herinneren dat ik thuis sieraden aan het maken was. Ferry was op de oefenavond van de toen nog vrijwillige brandweer. Opeens werd mijn keel dichtgeknepen en voelde ik dat er ‘iets’ was gebeurd. Huilend sprak ik Ferry’s voicemail in. Of hij terug wilde bellen als hij het hoorde, omdat ik bang was dat hem wat was overkomen. Wat zal die arme jongen gedacht hebben bij het afluisteren van de bewuste voicemail?

Vandaag hoorde ik geen sirenes. Ferry kwam niet veel later thuis. Hij had nog ‘even’ de sleutel afgegeven bij zijn broer. Weer bezorgd om niets. Leer ik het ooit af?

Een week geleden liep ik de poli van het ziekenhuis uit. Ferry aan mijn zijde, een gaasje in mijn mond. Medicijnen op zak. Ik vond dat ik best even zielig mocht zijn. En dat deed dan ik. Maar hoe is het nu een week later?

Allereerst even wat er dus moest gebeuren. Want nee, helaas, er werd niet even een verstandskies getrokken. Dat heb ik toch tien keer liever eigenlijk. En ik kan het weten, want er zijn maar liefst vier verstandskiezen om en om weggesneden (niet eens getrokken) bij me. Maar goed, nu was het tijd voor een apexresectie. Wat dat is? Gewoon even op Wikipedia kijken, bij voorkeur niet met een lege maag. Klinkt best fijn he?

Ferry ging mee ter ondersteuning, al snappen mannen (na ja, sommige mannen) nog steeds niet waarom dat zo belangrijk is. Week ervoor:
- “Ik heb maandagmorgen een afspraak bij de kapper.”
- “Hoe laat dan?”
- “Negen uur.” ”
- “Maar ik moet naar de kaakchirurg.”
- “Maar ik kan toch met de fiets…”
- “Schat, ik wil je graag mee!”
Was hij even vergeten. En nee, hij hoefde mijn hand niet vast te houden. Hij mocht keurig wachten in de wachtkamer en me daarna opvangen, terwijl mijn mond vol tientallen verdovingen zat.

Riedeltje van de assistente

Verdovingen die heel fijn zijn, omdat je dan de behandeling niet voelt, maar ik kan je vertellen dat als ze die naald net naast je kies je bot in boren, dat je dan het liefst even zou gillen. Of op de vingers van de assistent wil bijten. Maar goed, ik blijf een degelijk meisje en dus beet ik mijn kiezen even op elkaar zakte ik innerlijk door de grond en liet niets merken. Ondertussen ratelde ze haar vaste lijstje af van wat na de behandeling. Eerste dag niet spoelen, want… na ja, iets met bloedpropjes. Niet eten zolang de verdoving nog werkt, want dan gaat je wang eraan (heb ik gemerkt nadat ik laatst een croissant at, toen ik net was geboord bij de tandarts). Niet in de zon zitten. Vanaf dag 2 twee keer daags spoelen met mondwater. Vast vies, dacht ik nog. Driemaal daags een ibuprofen, want die werkt pijnstillend en ontstekingsremmend. Ja, ontstekingsremmend, en aan antibiotica doen ze niet preventief. Wat een opluchting vergeleken bij mijn vorige kaakchirurg. De assistente vrolijkte mijn dag haast op toen ze dat zei.

Terwijl ze haar riedeltje afrondde, kwam de kaakchirurg binnen. Een rustige, oude man, die vroeg of ik er klaar voor was. Tja, ik was zo’n beetje ingepakt en vroeg me af waarom. Het gaat toch om mijn mond? Daar zou ik spoedig achterkomen… Voor de rest: klaar? Psychisch niet. Maar wat moet dat moet, dus begin maar.
- “Ik ga boren en dat hoor je niet te voelen, anders moet je het even aangeven.
- “Hoe doe ik dat met die boor in mijn mond? Dan kan ik toch niet gillen.”
Hij zou het wel aan mijn gezicht zien, of ik moest maar mijn hand op steken. Maar ik zou het toch niet voelen. Zeg dan niets… Maar goed, klaar voor de start, AF! En de boor ging aan.

Oogjes toe

Even had ik mijn ogen nog open. Tot ik mijn eigen bloed door dat fijne slangetje zag lopen dat binnen mijn gezichtsveld lag. En dat op een nuchtere maag. Die ogen gingen snel dicht en gelukkig maar. Even later voelde ik spetters in mijn gezicht. En nee, dat was geen regen. Daarvoor werd ik dus helemaal ingepakt.
- “Doet het pijn?”
- “Nee.”
- “Je bent zo gespannen, ontspan eens.”
Ja, duh, ik zet me vast schrap voor de pijn die eventueel kan komen. Als hij nooit komt, had die arts er namelijk niets van gezegd. Maar de pijn kwam niet. Al is het nog steeds geen fijn gevoel als iemand een gat in je kaak boord en vervolgens de ontsteking er uit schraapt. Geen idee of het schrapen was, maar zo voelde het wel. En dat schrapen ging niet met weinig kracht zeg maar.

Mensenkennis

Binnen tien minuten was het klaar. Tien minuten die overigens veel langer leken. Oké, misschien vijftien, want er moest nog gehecht worden. Ik wenste hem succes, want mijn mond is nogal klein. “En jij had willen gillen als het boren pijn doet?” Tja, volume en grootte van mijn mond kloppen niet echt helemaal in verhouding. Maar het lukte hem en ik was klaar om te gaan. Ik bedankte hem.
- “Nu kan ik het nog opbrengen, nu doet het nog geen pijn.”
- “Maar hierna zie ik je toch niet meer, als het goed is.”
- “Dat kan u wel zeggen, maar op Twitter waren er allemaal drama-verhalen.”
- “Dat is om jou de kast op te krijgen.”
Verstand van tanden en ook nog eens mensenkennis. Wat een kaakchirurg!

Toen kon ik nog enigszins lachen

En natuurlijk blijft dit zondagskind lachen, maar na de ingreep is het toch echt niet meteen gedaan. Vijf dagen lang leefde ik op drie ibuprofen’s 600. En normaal doe ik dat nooit, want ibuprofen is slecht voor je maag. Maar het moest, het deed gewoon pijn. Ondertussen bleef ik keurig spoelen met het mondwater wat helemaal niet zo vies bleef te zijn. Af en toe ging het nog bloeden en damn, wat kun je misselijk worden van die bloedsmaak in je mond. Ik belde vrijdag voor de zekerheid nog even de kaakchirurg, klopte dat bloeden wel? Ja, dat klopte, kan geen kwaad. Mooi! Mijn kaak kreeg inmiddels alle kleuren: was hij dinsdag/woensdag voornamelijk dik, daarna werd hij blauw/geel/groen. En niemand vragen wat er aan de hand is he? Allemaal dachten ze stiekem dat ik werd mishandeld. En omdat het ook nog eens zonnebrillenweer was, zag ik ze gewoon denken: “Wat zit daarachter? Blauwe ogen?”

Inmiddels is mijn kaak lichtgeel, de zwelling is weg en het nabloeden is gestopt. Gisteren heb ik een dag niet op ibuprofen geleefd. Helaas, ik kan niet langer zielig doen.

Ik ben een gelukkig mens. Ik heb een lieve vriend, geweldige ouders, een goede baan en een droompaleis. Mijn gezondheid is niet om over naar huis te schrijven, maar ik ben ook niet ziek. Alle redenen om gelukkig te zijn. En toch ben ik dat af en toe gewoon even niet. Gewoon zonder reden. Gewoon even niet zo happy. Gewoon even emotioneel en vervelend voor de mensen om me heen.

Dat even was deze week. Er hoefde maar iets te gebeuren of ik was van slag. De piekermolen in mijn hoofd bleef weer 24 uur doorgaan en ik kon me tot weinig aanzetten. Misschien bedwelmd door de pijnstillers na mijn fijne kaakoperatie. Misschien toe aan vakantie. Misschien gewoon even een dipje. En nee, het was geen PMS. En ik kan dan stiekem heel kwaad op mezelf worden. Want… wat heb ik nu te klagen? Ik heb het goed!

Tranendal op vrijdagavond

En dat besefte ik des te meer toen vriendinnetje W. me gisteravond belde. “Laura, het spijt me, maar ik moet de shoot van morgen afzeggen.” Ik zou haar zwangere-34-weken-buikje op de foto zetten. Omdat de laatste tijd mensen wel vaker zonder een in mijn ogen goede reden op het laatste moment afzeggen – en ik heb daar een hekel aan, ook ik ben druk en mijn agenda is vol, laat het dan eerder weten – was ik zeer benieuwd waar ze mee kwam. Al snel schaamde ik me voor mijn sceptische houding, want ze vervolgde haar zin: “Mijn moeder is gisterenavond overleden.” De tranen sprongen in mijn ogen, kut kut kut. Natuurlijk, ik wist dat haar moeder ziek was, ze had al jaren kanker, maar dat het in één keer zo hard was gegaan… Ik spreek haar ook niet wekelijks. En daar wordt ze dan over zes weken mama, en haar eigen moeder mag het niet meer maken…

Een paar uur later zag ik bij toeval mijn beider ouders (afzonderlijk) toen ik een afspraak had in mijn geboortedorp. Ik besefte me des te meer hoe gelukkig ik mag zijn met mijn leven, met hen. Dat ik altijd op ze kan rekenen. En terwijl mijn auto zich over de A27 beweegt, springen de tranen me in mijn ogen bij het nummer Dochters van Marco Borsato. De ouderliefde die hij in dit nummer noemt, zo denk ik dat mijn ouders ook over mij zouden zingen als ze over zo’n geweldige stem zouden bezitten. Maar beter kunnen ze maar niet zingen.

Deprimerende kookboeken

Mijn voornemen was dan ook: niet zeuren en van elk moment genieten. Maar vanochtend ging het al mis. Ik werd wakker. Geen zin om ook maar iets te doen, laat staan uit bed komen. Maar ja, van de hele dag in bed liggen word ik echt niet gelukkiger (tenzij ik die lekkere vent van me naast me heb liggen, maar die moest aan het werk). Omdat ik Ferry had beloofd uitgebreid te koken, stapte ik toch – met mijn verkeerde been bleek later – uit bed. Ik zocht alle kookboeken na. En daar werd ik zo mogelijk nog miserabeler van. Vind maar eens een gerecht dat we beiden lekker vinden, dat bijzonder is én waarvoor ik terecht kan bij de supermarkt (want de slager is een paar weken op vakantie). Uiteindelijk besloot ik voor mezelf dan maar iets makkelijks te maken en Ferry goed te verwennen met een driegangenmenu.

Of hij het driegangenmenu lekker vond?

Het voorgerecht (een shii-take soep met sesam en lenteuitjes) wel, de rest liep schandalig de mist in. Terwijl de tonijnpakketjes in de oven lagen te garen, wilde ik vast aan het nagerecht beginnen. Dat moest immers 40 minuten in de oven. Maar tot die oven kwam het niet eens. Tot een vuile chaotische keuken wel en room die niet mee wilde werken ook. Volgens Ferry (achteraf) klopte er ook geen flikker van het recept, maar ik stond daar wel te vloeken dat het niet lukte en mieterde alles in de vuilnisbak. Dan maar geen nagerecht!

Maar toen wist ik nog niet dat het nog geen twee minuten later ook mis zou gaan met het hoofdgerecht. Ik haalde de pakketjes uit de oven en eentje donderde open en wel op de grond. Vetspetters tegen alle kastjes en ik wilde het snel van de grond af hebben, want die vloer is heilig. Au, dat waren mijn vingers. Het bleek heet. Gek he, als het net uit de oven komt. Woedend begon ik schoon te maken, om vervolgens Ferry een verfrommeld pakketje op zijn bord te serveren. En natuurlijk had ik allang gezien dat de tonijn veels te gaar was.

De tranen liepen letterlijk over mijn wangen

Ik was geen leuke vriendin geweest deze week en wilde hem juist zo graag nu in de watten leggen. Ferry zag natuurlijk helemaal niet in wat er door mij heen ging. En ik zei dat ook niet tussen mijn tranen door. Hij kwam met zinnen als “Je maakt het jezelf ook soms zo moeilijk”, “Met één gang was ik ook tevreden geweest”, “Had die tonijn dan gebakken, wijk van het recept af” (wat ik moeilijk vind, want ik kan niets proeven omdat dit meisje niets lust, dus daarom houd ik altijd het recept aan). Nee, dat stemde me vrolijker. Evenals de tips die hij, als ex-kok, gaf voor de volgende keer. Want “Dat kan toch iedereen bedenken die aan het koken is”. Nee mop, niet iedereen is kok geweest. Ondertussen wilde ik alleen maar een knuffel en horen dat het wél fijn was dat ik moeite had gedaan. Dat het kan gebeuren, maar dat ik nog steeds heel lief ben.

Wat ‘ie ook vond hoor. En ja, de tonijn was te gaar, maar hij at hem wel op. En morgen gaat hij weer verder smikkelen van de verrukkelijke soep, want daar was hij wel heel complimenteus over. En ik? Ik raak voorlopig geen pan meer aan en ga mijn ogen sluiten. Morgen maar beginnen met 100% genieten.

‘Vrouwen besteden gemiddeld vijf jaar aan hun uiterlijk’, las ik vrijdag in de krant. Vijf jaar? Wat doen die vrouwen allemaal wel niet? Ik wil er best oké uit zien, maar ’s morgens is het toch echt genoeg om me te wassen/douchen, mijn tanden te poetsen, een beetje mascara op te doen en mijn lenzen in te knallen. In willekeurige volgorde.

Terwijl ik weer mijn stoel op kruip, waar ik van schrik half ben afgevallen, lees ik de tweede zin van het onderzoek, uitgevoerd door Marie Claire: ‘Wat neer komt op een half uur per dag.’ Kijk dat valt best mee. Al weet ik natuurlijk niet wat zij meerekenen. Kennelijk niet wassen en tanden poetsen, dat zal dan wel gewoon verzorging zijn. Rekenen ze het ook mee als je ’s ochtends 10 minuten voor de kast staat te drentelen om te kiezen wat je vandaag eens zal aan doen?

Goed, andere feiten dan

De meeste vrouwen (77%) vinden zichzelf opmaken een leuke bezigheid. Opmaken leuk? Als ik weer eens met mijn mascararol in mijn oog schiet. Of toch weer eens probeer of ik eigenlijk stiekem wel om kan gaan met oogschaduw. En er dan uitzie alsof ik net een beuk heb gehad. Nee, make-up en ik, dat gaat niet echt samen. En dat terwijl 57% niet zonder make-up de deur uit gaat.

Ziek en make-up? Da’s pas ziek!

Sterker nog 40% maakt zich het liefst ook nog op als ze ziek zijn en in bed liggen. Steek je vinger op: wie doet dat? En vooral waarom? Alsof je met zorg aangebrachte oogschaduw dan mooi blijft zitten. En alsof er iemand naar omkijkt en verwacht dat je er altijd als een prinsesje uitziet. Mijn vent verwacht dat in elk geval niet. Sterker nog: hij heeft eerder een hekel aan (plamuur)make-up dan dat hij het toejuicht.

Getrouwd/ongetrouwd?

Maar blijkt wel uit het onderzoek: getrouwde vrouwen besteden het minst aan hun uiterlijk (de buit is binnen?). Vrouwen die niet samenwonen maar wel een relatie hebben, besteden het meeste tijd aan hun uiterlijk. Misschien ook wel logisch, je moet nog een beetje jagen, de ander teasen en voor je gevoel aantrekkelijk blijven. Ik deed misschien ook wel meer aan mijn uiterlijk toen, maar om me nu uit te sloven? En om nu te zeggen dat ik me nu verslons? Nee, dat zou dus kennelijk pas komen als ik ga trouwen. Geen probleem, dat wil Ferry toch niet…

En de uitsmijter: vrouwen besteden gemiddeld € 288,- per jaar aan make-up. We zitten nu over de helft van het jaar en mijn teller staat op € 0,-. Hoe zit bij jou?

Dat had ik vanmorgen gehoord als Ferry’s wekker niet om 5.00 uur (een uur voor de mijne) was gegaan. Als ik eerst uit bed was gegaan en hem in de slaapkamer gedag had gezegd. Als hij  had gezien dat ik mijn nieuwe jurk aan had. Want ja, nieuwe kleren doe je direct aan. Zo hoort het toch?

Geknoei-aan-het-einde-van-de-maand

Als een echte vrouw word ik blij van kleding kopen. Soms depri, als blijkt dat ik begin van de maand toch teveel geld heb uitgegeven en aan het eind van de maand in de knoei kom. En dat geknoei-aan-het-eind-van-de-maand is nu al begonnen. Brussel was, ondanks de hitte, namelijk te leuk om te shoppen. Slippers voor Ferry, sandalen voor mij, de Rituals leeg gekocht. En dan ook nog een hoge creditcard door de theaterkaartjes van komend seizoen (4x twee).

Op de ‘bonnenfooi’

Toch belde ik Ferry vanmiddag: “Zin om vanavond te shoppen?”. “Waarvan?”, was zijn nuchtere reactie. Immers, controlfreak herself was al een week aan het zeuren dat geld uitgeven er even niet in zat tot het volgende salaris. Maar we hoefden geen geld uit te geven. We konden primawinkelen van de Bijenkorf-bonnen die ik kreeg van een collega (lees: ex-manager) nadat ik een website voor haar overleden zus maakte. Wat ik puur deed omdat ik het fijn vond en niet omdat ik er wat aan over wilde houden. Maar toch… Ik zeg geen ‘nee’ tegen een bon met een fijn bedrag. (al heb ik 20 keer gezegd dat het niet nodig was natuurlijk)

Dus daar liepen we dan in de Bijenkorf

Ferry zou ik ook trakteren van de bonnen. Want hem blij maken maakt mij blij. Al had ik geen verdeling gemaakt van hoeveel voor mij en hoeveel voor hem, van dat mooie bedrag. Ik een beetje meer dan hij? Zou logisch zijn gezien mijn inspanning. Maar ja, toen zag hij die mooie G-Star jas, die als gegoten zat. En een goedkope smaak heeft hij niet. Maar ik zag zijn glimlach, net als toen we de auto kochten… Laura ging ook nu weer overstag, 2/3 van mijn budget. Gelukkig bleef er nog genoeg voor mezelf over en kocht ik een allermooist schattig jurkje met laag decolleté (wat ben ik blij met mijn borsten die geen beha nodig hebben) van Dept.

Liever gisteren dan vandaag

En vanmorgen deed ik die jurk dus meteen aan. Het is toch tijd voor zomerjurkjes? Ferry snapt dat nooit, waarom ik nieuwe kleding altijd meteen aan doe. En altijd problemen heb met kiezen als ik meer dan 1 kledingstuk/set heb gekocht. Ik kan me niet heugen dat ik het ooit anders deed. Ik koop geen schoenen om ze vervolgens eerst een week in de kast te zetten. En als ik een nieuw zomerjurkje koop dan wil ik hem met dit weer toch meteen aan? En dus haal ik nieuwe kleren direct uit de tas en leg ze klaar voor de volgende dag. Tenzij voor een speciale gelegenheid. Of als ik een winterjas koop in de zomer.

Best normaal toch, mijn gedrag? En Ferry is toch stiekem niet normaal dat hij blouses gerust een half jaar in de kledingkast kan hangen alvorens ze aan te trekken? (en deze dan tot favoriete blouse te bombarderen notabene) Ladies, tell me! (of mannen, misschien nog beter)

Ze kloppen, zonder twijfel: voordelen over ambtenaren. Ze vervelen zich de hele dag, MSN-en de halve tijd en koffie is hun grootste hobby. Het is nogal zwart/wit, maar je snapt mijn punt. Ambtenaren zijn lui en ze schrijven voor elk uurtje. En het erge is, ik heb er één in huis.

Presteren bij deadlines

De commerciële wereld, waar ik zelf in zit, hangt aan elkaar van deadlines, omzetten halen en nog eens deadlines. Druk van omzetten kan ik niet altijd aan, maar met harde deadlines in het vooruitzicht, presteer ik het best. Vier dingen tegelijk doen, vind ik leuk. Al kom ik soms einde van de dag totaal gesloopt thuis en ben ik me er af en toe teveel van bewust wat het keerpunt is van omzetten niet halen. Einde baan is een veelvoorkomende uitslag in de commerciële wereld.

Ferry heeft daar allesbehalve last van

Natuurlijk, als brandweerman moet hij wel a la minute alles uit zijn handen kunnen laten vallen en in de verzengende hitte mensen redden. Maar dat klinkt zwaarder dan het is, want wanneer gebeurt dat nu in Almere? Daar waar alles van beton is en alle nieuwbouwhuizen voorzien zijn van brandmelders. Fijn voor de bewoners, maar ja, je wordt ook niet voor niets brandweerman is het niet?

Van kriebel in zijn kont tot luie ambtenaar

Toen Ferry vijf jaar geleden ambtenaar werd – ofwel zijn vrijwilligerswerk omzette in een beroepsfunctie – was het voor hem even wennen. Hij was het hollen/rennen/vliegen van de horeca gewend en later de commerciële druk bij banken en leasebedrijven. Vaak zat hoorde ik hem ‘zeuren’ dat hij niet tegen het niets doen kon… Kriebel in zijn kont, die hij thuis ook altijd heeft. Inmiddels is zijn werkethos danig aangepast: zijn dag bestaat uit koffie drinken, MSN-en, boodschappen doen, slap ouwehoeren en oh ja, hij leidt nog samen met J. wel de afdeling ‘Oefenen’. Maar dat is geen dagtaak, want er wordt rekening gehouden met eventuele uitrukken. Daar staat een x-aantal uur per dag/week voor en dat halen ze nooit. Dat wordt dus neuspeuter-tijd.

Met een knipoog?

Thuis is hij al snel moe. Gisteren ging hij mee naar de kaakchirurg, ging naar de kapper en toen nog even het centrum in. Tja, toen moest hij eigenlijk wel even slapen, want hij had wel veel gedaan en was moe. En ik weet dat hij het stiekem met een knipoog zegt, maar zit in elk geintje niet een kern van waarheid? Zijn meest gebruikte zin als ik vraag of hij wat wil doen, is dan ook: “Nee, dat lijkt op werken.”

Vervelen & MSN

Ondanks de droogte is het nu kennelijk komkommertijd, want ik word momenteel gillend gek van mijn luie ambtenaar. Ben je in meeting met je laptop, springt er zo’n MSN-scherpje omhoog: “Buuuuuhman, bal!” (onze uitspraak sinds de burenruzie). Meneer is duidelijk in verveel-modus en kan niets anders verzinnen dan geldt verdienen d.m.v. MSN-en en anderen lastig vallen die wel moeten werken.

Volgens Ferry ben ik jaloers. En stiekem is dat ook wel zo. Mag ik een paar weken geen druk, gewoon lanterfanten? Dan ben ik daarna genezen en ga ik weer vol op de deadlines. Maar ik zou zo graag voor één keer mijn geld makkelijk willen verdienen…

“Er zijn ergere dingen”, “Het is maar een spelletje”. Allemaal dooddoeners waar de gemiddelde Nederlander gisteren niets mee kon. En toch he, het is wel de waarheid. Er is namelijk geen ramp gebeurd en we zijn wel mooi tweede geworden.

Gisteravond zat Nederland er klaar voor: de WK-finale waarin Nederland voor het eerst van mijn leven wereldkampioen kon worden. De straten waren uitgestorven. Hopend op de finale die we zouden gaan winnen. Met de nadruk op we. Viel dat even in duigen! Jammer vond ik het, zeker jammer.

Gefrustreerd volk

Maar nog ‘jammerder’ vond ik de leuzen die kort daarna via Hyves en Twitter werden verspreidt. De scheidsrechter moest bijvoorbeeld dood. Ja, hij had een corner moeten geven, en ja, die actie vóór het doelpunt was buitenspel, maar dat had de man aan de zijlijn moeten zien. De man floot snel, maar verdiende de Jong niet gewoon rood? En was Nederland ook niet erg fel in zijn overtredingen? De Spanjaarden speelden naar mijn idee meer fair, en dat ondanks hun Zuid-Europese temperament. En Robben was natuurlijk ook de boosdoener. Die lul had hem er in moeten schieten. Sorry, die lul? Die ‘lul’ zorgde wel voor goede voorzetten en scores in eerdere wedstrijden. Zonder hem hadden we allicht niet eens in de finale gestaan. En we was opeens ze geworden. Ze verdienden geen huldigingstocht, want dat is alleen voor winnaars. Ze hadden het verpest. Zeg, waar is dat wij-gevoel opeens? Frustratie ten top! Om, en ik durf het bijna niet te zeggen, slechts een spelletje.

Leed dichtbij

Nee, dan zijn er ergere dingen vind ik. Bijvoorbeeld het noodweer. Kerktorens die naar beneden vallen, mensen die gewond raken, huizen die gehalveerd worden door grote bomen. En om het even dicht bij te halen: mijn vader die er door geraakt wordt. Ja, niet hijzelf, maar wel zijn zaak, waar zaterdagnacht de bliksem insloeg. Alle apparatuur kapot, elektriciteit naar de knoppen. Daar sta je dan als hardwerkende eigenaar. Zuur!

Persoonlijk leed

Terwijl iedereen vanmorgen nog bezig was met de verliezende match, lag ik in de stoel bij de kaakchirurg. Voor een apexresectie. Mocht je ooit zo’n behandeling ondergaan, wees niet bang: het doet geen pijn. Niet tijdens de behandeling althans. Doe alleen wel je ogen dicht, want zo’n slangetje voor je neus waar je eigen bloed door stroomt is niet fijn. Evenals bloedspetters in je gezicht. En ‘verheug’ je vast op de pijn achteraf. De verdoving is nog niet uitgewerkt en ik word nu al gek. Ondanks ook nog eens de ibuprofen 600 die ik voorgeschreven krijg.

Tot slot alles valt te relativeren: we (ja, we!) zijn wel mooi tweede geworden. Ik heb het niet eerder meegemaakt. Mijn vader heeft straks een gloednieuwe pc staan waar hij vast heel blij van gaat worden in de toekomst, hij heeft een goede verzekering en er is in elk geval geen brand ontstaan. En ik? Ik val lekker af omdat ik vandaag welgeteld 1 droge boterham heb gegeten. En nu ga ik even gebruik maken van mijn zielig zijn en tegen Ferry aanhangen… Later!

Hoewel ik, tot groot ongeloof van velen, met heel veel plezier in Almere woon, maakt mijn hart nog steeds een sprongetje zodra ik ‘t Gooi binnenrijdt. Dit is waar ik ben opgegroeid, dit is waar veel herinneringen tot leven komen. En dat kwamen ze vandaag weer even toen ik voor een fotoshoot naar Naarden-Vesting ging.

Waar ik opgroeide

Ik groeide niet op in Naarden-Vesting, hoewel ik – zoals het grootste deel van de Gooische kakkers van mijn leeftijd – wel in Naarden werd geboren, in het Diaconesseziekenhuis. Ik groeide op in Huizen, op de grens met Blaricum. Maar het belangrijkste deel van mijn jeugd, het deel waar ik de meeste herinneringen aan heb, van mijn 15e tot mijn 20e, bracht ik voornamelijk door in Naarden en Bussum.

Fotoshoot in ‘t Gooi met herinneringen

En laat ik daar nu net vandaag een fotoshoot hebben. Met Mariska, die mijn #twactie won. Ik had een beetje haar wensen geïnventariseerd en omdat ze met het openbaar vervoer moest komen (uit Groningen of all places), leek Naarden mij een geschikte plek. Naarden-Vesting wel te verstaan. En dan zou ik haar oppikken op station Naarden-Bussum. En daar begonnen de eerste herinneringen. Want terwijl ik de straat inreed, zag ik me weer als meisje van 17 achterop de fiets van M., mijn eerste vriendje, zitten. Die me trouw van zijn huis in Naarden naar het station bracht. Uiteindelijk liep het niet goed af met dit vriendje (dan zou Ferry Merry heten), maar de herinneringen blijven leuk. Na ja, sommige…

Herinneringen aan Chris

Nadat ik kennis had gemaakt met Mariska en ze bij me was ingestapt, vertrokken we naar Naarden-Vesting. Onderweg passeerden we de plek waar ooit Chris’ Saloon zat. Een bar-dancing waar ik minimaal een jaar van mijn leven sleet. Waar ik standvast op zaterdag jongens versierde of klef aan het doen was met het vriendje wat op dat moment bij me hoorde. Waar ik een stomp in mijn buik kreeg van vrienden van ex-vriend B. die eigenlijk voor een goede vriend van me bedoeld was. Waar ik serieuze gesprekken hield met de barkeeper. En waar ik vooral probeerde het nieuwe vriendinnetje van M. jaloers te maken nadat het uit was. En met succes natuurlijk! Die herinneringen stopten abrupt toen de bar-dancing dicht moest wegens klagende buurtbewoners overigens.

Blunders tijdens rijexamen

We rijden Naarden-Vesting binnen en ik parkeer de auto op de Vesting-parkeerplaats. De plek waar het CBR en de rijinstructeurs standaard de hellingproef met je doen. Die tijdens mijn examen twee keer mis ging. Omdat… omdat ik de handrem vergat! Ik blufte en zei: “Ik heb ze allemaal zoveel geoefend de laatste tijd, behalve deze.” Ik kreeg een herkansing en mocht fileparkeren. Dat kon ik goed, toen nog wel. Nu ben ik een verwende op-eigen-oprit-parkeerder.

Gevaarlijke Laura

Op zoek naar de leukste plekjes kom ik op de plek waar ik van mijn (kleine gok) 15e tot 19e elke maandagavond doorbracht. De schietvereniging. Yes, watch out, ik heb aan geweerschieten gedaan. Ik geloof niet omdat ik het een machtig mooie sport vond (al was die rust die je er voor op moet brengen wel goed voor iemand zoals ik), maar omdat er enkel jongens waren, waaronder een paar erg leuke. B. met zijn schaterlach en natuurlijk de olijke broers R. en S. Al waren die geen vriendje meer nadat ik samen met een vriendinnetje R. voor de gek had gehouden. En ja terecht, ik was gemeen…

Carnaval, kerken en vreemdgaan

We lopen de winkelstraat in, de enige winkelstraat in Naarden-Vesting. We komen langs Café de Doelen, de plek waar ik die ene keer in mijn hele leven carnaval vierde. Waar ik met mijn spijkerbroek maat 25 vol hartjes (hé, het was Valentijn) op de tafel stond te dansen. En ik kan niet eens dansen! Maar ook de plek waar ik ruzie maakte met vriendje M., omdat M. af en toe een lul was zijn maatje J.W. tussen ons stookte. En dan komen we langs de kerk. Een kerk die best heel mooi is, maar die ik sinds november 2000 verafschuw. Dat was de plek waar vriendje M. mijn voor de derde keer dumpte. En ik dacht nog wel dat het de derde keer aan zou blijven. Netjes kwam hij op bezoek bij mijn ouders om duidelijk te maken dat hij het echt meende. De week daarna maakte hij het op deze plek uit, nadat hij had verteld dat hij de avond voor het bezoek aan mijn ouders was vreemd gegaan. Hij trapte op mijn hart…

Cheer me up!

Het was datzelfde weekend dat vriendinnetje I. mij samen met vriend B. wilde opvrolijken en afleiding wilde geven. We gingen een stuk wandelen en sloten af met een lunch bij Sans Doute. Hetzelfde Sans Doute als waar Mariska mij vandaag trakteerde op een drankje en een tosti, terwijl we gezellig kletsten. Hoewel vriendinnetje I. en ik uit elkaar groeiden (maar sindskort weer contact hebben en volgende maand uit eten gaan), typeert deze actie wel de manier waarop ze altijd voor me klaar stond.

Jonge fratsen

Na ongeveer 2,5 uur zet ik Mariska weer af op het station. Ik heb me erg vermaakt tijdens de shoot en was met name gecharmeerd van haar ogen. Buiten dat is het gewoon een lieve meid, met een leuke babbel. Blij dat zij de #twactie had gewonnen en niet een of andere hork. Ik ga op huis aan en rijd over de Keverdijk. Rechts van mij zie ik de volkstuintjes. Daar waar de vader van een vriend een tuinhuisje omgebouwd had tot kroeg. Waar de jongens tot diep in de nacht kopstootjes dronken en dan mijn nieuwe kleding onderkotsten. Ach, je bent maar één keer jong toch?

Met een glimlach denk ik terug aan deze jaren. Maar als ik voor ons huis parkeer en Ferry een kus geef, ben ik blij dat M. het daar bij die kerk uitmaakte en dat mijn leven zo is gelopen zoals het liep. Alles heeft een reden, is het niet?

P.S. 1 Ik ben normaal niet van de Engelse titels van mijn blogposts, maar als je het vertaalt staat er ‘Een ritje terug naar herinneringenlaan’. Afschuwelijk!

P.S. 2 Buiten de foto bij deze blog van Mariska vind je er meer op Flickr uiteraard.

Drie dagen kort? Ja! Maar je doet genoeg indrukken op en je leert een hoop. Soms word je voor jezelf een hoop wijzer. Niet alleen over IJsland. Dus… dit leerde ik tijdens mijn tripje.

• Een reis is pas echt compleet als je een gids hebt die leuk is, die veel over de omgeving weet te vertellen én die graag dingen voor je regelt.
• IJsland is niet goedkoop door de crisis. IJsland is minder duur dan voor de crisis. Maar uit eten gaan kost nog steeds meer dan in Nederland.
• Sommige mensen zijn op de wereld om als Sint Bernhard te leven. Alleen maar mensen ‘redden’ en als ze je gered hebben, laten ze je net zo hard weer in de steek. (even filosofisch doen, sorry)
• IJslanders gaan heel positief om met de crisis, daar kunnen wij nog wat van leren.
• Ontstekingen zijn stressgevoelig. Amper last gehad van mijn kies daar en nu ik terug ben en een stressvolle werkdag achter de rug heb, is het weer in alle hevigheid teruggekomen.
• Verrotte haai is helemaal geen delicatesse meer in IJsland, ze martelen er alleen maar toeristen mee.
• Het probleem dan global warming word je tijdens zo’n reis wel duidelijk.
• Een korte reis is fijn, want dan heb je minder maaltijden en minder focus op je rare eetgedrag.
• Reykjavik betekent steamy bay.
• Persreizen zijn slecht voor mijn telefoonrekening.
• Ik ben een huismus én wereldreiziger tegelijk. Sta te trappelen om weg te gaan en sta te trappelen om weer naar huis te gaan!
• In IJsland komen jaarlijks meer toeristen (530.000 in 2009) dan inwoners (300.000)

En ik gok dat ik dit lijstje de komende dagen zo nog met 10 punten kan aanvullen. Blijf hem dus checken!

Na een wederom korte nacht staan we op voor een laatste dag IJsland. Met slechts één echt noemenswaardig punt op het programma: badderen in de Blue Lagoon.

’s Ochtends hebben we nog wel een meeting met iemand van het Ministerie van Toerisme, maar dat is puur zakelijk. De rondtour door Reykjavik is te kort om er een blog aan te wijden, maar een leuk stadje is het zeker. Met tal van schattige gebouwen. Waar ik wel een hele blog aan kan wijden, is ons tripje naar de Blue Lagoon. De Blue Lagoon die overigens niet geheel blauw is, maar ook een beetje melkwit, waarschijnlijk door de aanwezigheid van silicium. Maar blauw of melkwit, het is een fantastische plek. Daar kunnen onze wellnesscentra niet aan tippen. Ik kreeg alleen een beetje een tokkie-gevoel bij de poolbar, waar mensen met grote glazen bier rond hingen.

Na ons te hebben omgekleed, lopen we door de kou naar buiten, met de handdoek stevig om ons heen. We geven onze camera’s aan Siggi en die arme (maar rijke!) man loopt al snel met drie spiegelreflex-camera’s om zijn nek. Ik stop mijn tenen in het water en trek ze snel terug. W-A-R-M! Al snel blijkt dat op sommige delen van de Lagoon het water warmer is en dat wij net daar er in willen duiken. Maar bikkels zetten door en even later liggen de vier vrouwen – de man zijn we ergens onderweg verloren – in het water. Siggi pakt mijn camera en klikt een eind weg. Ik voel me even een model en ga dan heel oncharmant mijn gezicht insmeren met silicium, want dat schijnt goed te zijn.

Goed allicht, charmant niet, en al helemaal niet makkelijk om daarna te verwijderen. Medejournalist P. zat met witte oren in het vliegtuig. Ik had gelukkig wel genoeg aan de spiegel toen ik na een uur badderen, zwemmen en model spelen het water uitkwam. En al was het niet gelukt om al dat wit, dan had ik het voor lief genomen: ik was als herboren.

Dus: ga je naar IJsland, bezoek de Blue Lagoon en neem de toegangsprijs van € 28,- voor lief. Of vlieg naar New York via Iceland Air en maak een wat langere stop in IJsland. Het ligt op slechts een half uur rijden van het vliegveld.

Er gaan een hoop telefoontjes aan vooraf en het programma wordt vier keer omgegooid, maar uiteindelijk lukt het. Om 17.30 uur diner in het centrum, daarna voetbal kijken in een Engelse pub en dan de laatste 10 minuten missen om op tijd bij de haven te zijn. Om walvissen te gaan spotten.

We zitten gezellig te eten, als ik op het horloge van begeleidster S. kijk. Het is al 18.30 uur, de wedstrijd is begonnen. De andere drie besluiten nog een kop koffie te nemen en wij rennen naar de Engelse pub, twee straten verderop. Via Twitter vernam ik dat hier wel wat Oranje-fans zouden zijn.

Wat Oranje-fans?

Het café was één en al oranje. Hossende Nederlanders, bierdrinkende mariniers, stagedivers. Klompen, oranje overalls, rood/wit/blauwe schmink. Ik had net zo goed in Nederland kunnen zijn. S. en ik weten nog net een plekje te vinden en zien even later hoe van Bronckhorst – nota bene verdediger – het eerste doelpunt maakt. Niet veel later voegt de rest van het gezelschap zich bij ons.

Rondgegooid bier en handtastelijke mariniers

Terwijl we getuige zijn van de 1-1 en de 2-1 tikt de klok langzaam door en dan is het tijd om naar de haven te gaan. En ach, we zullen vast wel naar de finale gaan, al vind ik het stiekem jammer dat ik de gezelligheid moet verlaten. Alleen het rondgegooide bier na elk doelpunt zal ik niet missen. Ik laat me van de tafel – tja, dat was het enige vrije plekje – tillen door een veels te bolle marinier (walvis?), wiens handen zich eerst om mijn middel bevinden maar later op mijn kont. Maar goed, ik kwam in elk geval heelhuids beneden…

Op walvissentour

In de haven meldden we ons voor de boottocht, settelen ons op het bovendek van de boot en wurmen ons in een warm en zeer welkom Michelin-pak, wat ons later niet alleen tegen de wind zou beschermen, maar ook tegen de regen. De boot vaart uit en binnen twintig minuten komen we aan in het walvissengebied, waar we twee uur zullen verblijven.

Tegenvallend resultaat

Maar ik moet je eerlijk bekennen, zo spectaculair als het klinkt, was het niet. Misschien een verkeerd verwachtingspatroon, misschien op het verkeerde tijdstip, maar die mooie sprongen die ik had verwacht waren er niet. Ik zag ze geen water spuiten en ook de staarten gingen niet de lucht in. Ik zag er wel een aantal vrolijk rondspringen, maar het had bijna net een dolfijn kunnen zijn, gewoon zo’n vin op de rug die boven het water uitsteekt. En ze waren ook nog eens te snel om normaal te fotograferen.

Ongeduldige Laura

En daar sta je dan, doorregend op het dek van een boot, terwijl je nog ruim 1,5 uur hebt voor je in de haven bent. Walvissen zie je slechts af en toe en dan word ik ongeduldig en ben ik er wel klaar mee. Zit nu eenmaal in mijn aard. En ik ben moe, het is inmiddels 22.30 uur en omdat het ’s nachts niet donker wordt, heb ik ook de afgelopen nacht weer slecht geslapen.

Gelukkig worden we aan het einde nog beloond op drie walvissen rond onze boot en sluiten we het geheel toch beter af. Maar zo’n hoogtepunt als de scootertocht op de gletsjer was dit duidelijk niet.

“Ze eten daar ook papegaaiduikers”, zei ik het weekend voor vertrek tegen Ferry. “Wattuh?” Ik zoek een plaatje voor hem op internet, van deze lief uitziende vogels met gekleurde bekken. Als ik hem laat zien, zegt hij: “Hoe kun je die nu eten?”. Tja, als hij ze op zijn bord had gekregen, had hij vast niet die lieve bekkies voor zich gezien en het gewoon gegeten.

Terwijl de regen langzaam tegen het ramen van onze stoere jeep/auto/bakbeest tikt, rijden we vanaf de niet-uit-te-spreken-vulkaan langs de zuidkust. Ondertussen hoor ik gids Siggi mompelen dat het weer zo slecht is en hij biedt terstond nog even zijn excuses aan. Alsof hij om die regen heeft gevraagd…

Op zoek naar duikertjes

Zonde is het wel, het programma wordt er danig door in de war geschopt. Op ons verzoek neemt hij ons wel mee naar een plek waar we puffins, ofwel papegaaiduikers, kunnen vinden. Als we mazzel hebben, want de duikertjes verplaatsen zich langzaam van het zuiden naar het oosten. Dit keer hebben we mazzel, als we aankomen bij een klif (met geweldig uizicht!) zitten ze daar met misschien wel 100 tegelijk.

Laura’s wil is wet

Siggi geeft me toestemming om over de afzetting te stappen en de klif te naderen – “Dan ga ik wel de bak in”, is zijn droge commentaar – en langzaam sluip ik op ze af, terwijl ik mijn lens probeer droog te houden. Sommige vliegen weg, anderen blijven geduldig staan/zitten/liggen. Dat ik binnen mum van tijd doorweekt ben en risico loop de klif afgeblazen te worden, interesseert me op dat moment niets: ik wil die beesten mooi op de foto!

Nat is nat

“Daar, bij de vuurtoren , heb je ook nog kans ze te vinden. En je hebt een geweldig uitzicht”, zegt de Viking-man, uiteraard in het Engels. Ik kijk naar mijn kleding, nat is nat toch? Erger kan het niet worden. Ik loop een klein stukje en dan kijkt er een duikertje recht in mijn camera. Pas veel later word ik me bewust van het geweldige uitzicht. Als ik nu tijd gehad – en het was droog geweest – had ik hier graag even gewoon gezeten. Maar dat zat er niet in. Ik was ongetwijfeld terstond ziek geworden, besef ik me als ik even later in de auto een paar natte lagen uittrek en bibber.

Siggi en zijn grapjes

Vanwege de regen besluit Siggi al richting Reykjavik te rijden. Maar niet voor een avontuurlijke tussenstop te hebben gemaakt. Met zijn grote auto – “Siggi, do you know what we say about men with big cars?”, “Yes, I know, but this is the car from my work”, “What kind of car do you have?” Het blijft ijzig stil – rijdt hij een zwart strand op, de lavastranden die ook op sommige Canarische eilanden voorkomen. Er lijkt geen eind aan het strand te komen, en ik vraag me af waar we eindigen. Uiteindelijk is het eerste station een vliegtuig. Een vliegtuig van de Amerikaanse luchtmacht die daar in de jaren ‘50 neerstortte en altijd is blijven liggen. Inmiddels zijn wel de vleugels gejat en een startstuk. Siggi grapt: “Tell them it was because of the ashcloud”, om er direct aan toe te voegen dat dat misschien toch niet echt handig is. “Don’t write that down.”

Siggi en zijn capriolen

Nadat ik even het vliegtuig ben ingegaan – ik hoop echt nooit in een neergestort vliegtuig te komen, maar dan heb ik er toch eens ingestaan – en wat foto’s heb gemaakt, vervolgen we onze weg. En Siggi rijdt opeens toch wel akelig dicht naar de rand van een zwarte duin toe en we zien enkel een afgrond. We kijken elkaar aan en net als we wat willen zeggen, zet hij de auto in zijn achteruit. Hij keert zich om en zegt: “Met toeristen race ik hier altijd naar beneden.” We kijken hem aan alsof hij gek is geworden, dat ding moet toch minstens een helling van 60 graden hebben. Uiteindelijk besloten we: just go with the flow. Best wel dapper voor iemand wiens reisverzekering inderdaad niet goed blijkt afgesloten. Maar ik vertrouw op de stoere Viking-man wiens benen tot onder mijn oksels lijken te komen. Dat vertrouwen was terecht, want heelhuids komen we beneden, vanwaar die berg overigens niet zo steil blijkt te zijn. “Ik doe het ook nog achterstevoren”, zegt hij. Ach ja, wel ja, we doen gewoon of we op een kermis zijn. Uiteindelijk deden we het twee keer, want het moet natuurlijk wel even gefilmd worden. Filmpje volgt nog via medejournaliste als het goed is.

En dan is het uit met de pret. We rijden in een rechte lijn door naar Reykjavik, waar we besluiten het programma om te gooien. Walvis spotten is leuk, maar we willen natuurlijk ook wel zien hoe Oranje zich voor de finale plaatst.

Wekenlang domineerde de uitbarsting het nieuws. Duizenden reizigers strandden overal ter wereld op hun vakantieadres of konden niet eens naar de plek van bestemming reizen. Voor wie onder een steen heeft gelegen, ik heb het over de uitbarsting van de Eyjafjallajökul.

Ik heb het geprobeerd uit te spreken, en ik heb het de gids 10 keer voor laten zeggen. Maar inmiddels heb ik het opgegeven en noem ik deze vulkaan – waarvan ik alleen al bang ben dat ik de naam niet goed heb overgetypt – maar de E-vulkaan, zoals mijn Belgische medereizigers heb ook noemden. En diezelfde E-vulkaan stond dus vandaag op de planning.

Het is nog geen twee maanden geleden dat deze vulkaan actief was. Ik zag de meest spectaculaire foto’s op internet. Van de vulkaan én de schade in de omgeving. En ja, daar verwachtte ik wel wat van terug te zien. Viel dat even tegen! Een vulkaan is simpelweg (om te zien dan hé, de theorie erachter is geweldig) gewoon een berg. Althans dat gold voor deze, gezien vanaf de plek waar wij (onderaan de voet) stonden.

Een berg met mooie vormen weliswaar, en met mooie watervallen. Maar de top was in de wolken verstopt en de helft konden we dus niet zien. Wel konden we de boerderij zien die vele malen in het nieuws kwam. Vol as en totaal zwart.

En nu? Niets, maar dan ook niets van te zien. De boerderij is weer zijn oorspronkelijke kleur en het gras groeit harder dan ooit. As is namelijk vruchtbaar. Niet doet je herinneren aan dat wat ooit wereldnieuws was. Hooguit een klein laagje as in de greppel. Is het raar dat ik me dat anders had voorgesteld?

Omdat het tochtje met de ijsscooter zo’n indruk had gemaakt, moest ik dat als eerste kwijt. Maar uiteraard deden we meer dan dit op onze eerste dag in IJsland.

Na een korte nacht – ik sliep om 02.30 uur plaatselijke tijd, dat is 04.30 uur Nederlandse tijd – zat ik met mijn reisgezelschap (twee Nederlandse journalisten including me, twee Belgische journalisten en een begeleidster) om 7.30 uur aan het ontbijt. Wat een vrij schappelijke tijd is voor een persreis, meestal moet je eerder op.

Viking-man met stoere auto

Een uur later werden we opgehaald door onze eigen Viking-Man gids met zijn grote Hummer-achtige Ford, waar we de hele dag de aandacht mee rond zouden trekken. Dat ding zou in de top 10 hotspots van IJsland moeten staan, want iedereen wil er mee op de foto.

De groei van IJsland

Onze eerste stop was Thingvellir National Park. Een plek die met name indruk maakt, omdat hier de overgang is van de Amerikaanse aardplateau naar de Europese. Elk jaar schuiven deze platen 19 mm uit elkaar en wordt IJsland (dat toch al tweeënhalf keer zo groot is als Nederland, met slechts 300.000 inwoners) een stukje groter. Bizar om op de rand van die kloof te staan!

Natuurgeweld in het kwadraat

Even verderop liggen een aantal geisers bij elkaar. Waaronder de meeste bekende, de Geyser. Deze spuwt helaas maar een enkele keer per dag en dan moet je echt geluk hebben… Dat geluk hadden wij helaas niet, maar daarnaast lag nog wel een andere actieve geiser, die om de vijf minuten water tot 20-25 meter omhoog spoot. Niet eens zozeer dat waterballet was fantastisch, het was met name het opborrelen van het water tot een grote bol, die dan in één keer ontploft.

De gouden waterval

Na de geisers was het tijd voor een waterval: Gulfoss, de gouden waterval. Het is een van de meest bekende en een waar natuurgeweld. Als je ziet hoeveel liter water daar binnen no time naar beneden stort. Daar wil je niet raften zeg maar… Fototechnisch vond ik het wel minder. Het water zorgde voor een soort damp op de foto, zonde.

Moment van rust

Na ons middagavontuur op de gletsjer, kwamen we moe aan in het volgende hotel. We hadden een moment van rust, ik checkte mijn mail en Twitterde wat en toen was het tijd voor diner. Een lekker diner (lam), maar bovendien ook een gezellig diner. Zonder stomme stiltes!

Eind goed, al goed

Daarna dachten we van de eigenaresse een rondtoer door het hotel te krijgen, maar dat bleek een rondtoer door het gebied van een uur. Een uur? Ik kon al amper mijn ogen openhouden! Wie had dit bedacht? Leuk en mooi zo’n kerkje en lavastenen, maar dat bad klonk toch echt aantrekkelijker… Maar ze maakte indruk, aan het eind. Ze bracht ons naar een
‘partyplek’ voor locals. Geen idee wat ik kon verwachten, maar ik eindigde met mijn voeten in een natuurlijke warmwaterbron in de middle of nowhere. Als ik mijn bikini bij me had gehad, was ik er in gedoken… Wat een geweldige plek! (alleen zonde dat we onze camera’s dus niet hadden meegepakt, voor ‘de toer door het hotel’)

Om 23.00 uur zeiden we elkaar gedag en gingen slapen. Alleen maakte ik de balans opmaken en ik kon slechts tot de conclusie komen dat het een geweldige dag was.

Met die grote mond zegt dit kleine meisje veel, maar als het er op aan komt ben ik stiekem een held op sokken. Menig drempel moest ik tijdens persreizen overstappen en ook vandaag weer.

‘U bent zich er van bewust dat deze activiteit gevaren met zich meebrengt’, U doet uit vrije wil mee aan deze activiteit’, ‘De organisatie is niet verantwoordelijk voor welke vorm van schade ook’. Eerder tekende ik papieren met woorden van deze strekking. Dat was toen we een quadtoer hadden in Amerika. Nu gingen we met een snowmobile een gletsjer verkennen. En ik kreeg hier de kriebels van.

Terwijl bij mij de kriebels langzaam erger werden, werden we als een Michelin-mannetje ingepakt. Groot pak om je warm te houden, waterdichte laarzen over je schoenen, helm, handschoenen… En we konden gaan! Na een bumpy weggetje – Fer, dit was nog 20x erger dan die weg die wij in Amerika met de cabrio te lijf gingen – bereikten we de gletsjer. Een grote, witte ijsmassa met hier en daar hoopjes lava.

Siggi, onze gids, legt ons uit wat de gevaren zijn. Je kunt in een klein gat komen en over de kop slaan. Je kunt in een groter gat of spelonk komen en onder het ijs zakken. En dan bedenk je dat hij even daarvoor heeft gezegd dat het ijs 200 tot 600 meter dik is. Cru gezegd ben je dan dood. Minder ernstig, maar vaker voorkomend is dat de snowscooter omvalt en je been onder de rupsband komt. Lijkt me dit nu wel echt een goed plan?

“Maar de snowscooters daar vooraan zijn stabieler en vallen minder snel om.” Zeg dat dan meteen! Oké, ze zien er minder stoer uit, maar veiligheid voor alles. Zeker omdat ik me net bedacht dat ik dan wel een tijdelijke reisverzekering had aangevraagd, maar was hij wel goedgekeurd…?

De eerste kilometer is onzeker en wankel. Je remt bij elk bobbeltje. En dat zijn er veel! Het is niet zo vlak als Nederlands ijs! Overal spelonkjes, gaten van een meter diep met water, hobbels en obstakels. Maar al snel krijg ik – en ook de rest – de smaak te pakken en zoek ik juist de moeilijkere plekjes op. En buiten de fun van het rijden is het uitzicht fantastisch! Je voelt je alsof je in het oneindige bent belandt. Ver weg van die boze wereld, met links, rechts, voor en achter ijs, ijs en nog eens ijs.

Het gevoel wat je dan hebt, is met geen pen te beschrijven. Zal dit het hoogtepunt van deze trip worden?

Daar lig ik dan, alleen op mijn hotelkamer in Reykjavik. Met aan mijn voeteneinde mijn oranje koffer die al twee jaar trouwe dienst doet. En naast me een nieuw notitieblokje dat ik bij elke reis aanschaf. Het droombeeld van veel mensen.

Vogezen, Israël, Malta, Cyprus, Finland, Zweden, Suriname, Thailand, Cambodja en nu IJsland. Allen bestemmingen die ik door mijn werk mocht ontdekken. De koffer is overal meegeweest, van hotel naar hotel, want meestal blijf je niet langer dan één nacht op dezelfde plek. Op die momenten leef je echt uit je koffer. Een soort mini-Floortje Dessing. Alleen dan zonder Chris Zegers aan je zij.

Maar ook zonder hem voel ik me gezegend. Wie kan er nu zeggen dat ze door haar baas heeft leren skiën? Dat ze in de Dode Zee heeft gedreven en met dolfijnen heeft gezwommen in Eilat? Of een overtocht per watervliegtuig i.p.v. per pont heeft gemaakt van Malta naar Gozo? Wie kan nu, uit eigen ervaring, zeggen dat beren spotten in Finland echt te cool is? Of dat ze voor haar werk met partner naar Zweden kon en dat als vakantie voelde? Wie kan er zeggen de jungle van Suriname vanuit een hangmat gade te hebben geslagen? En tussen de piranha’s te hebben gezwommen? Wie heeft er wilde olifanten gespot in Thailand? En wie liet er nu haar voeten door visjes masseren in Cambodja? Ja, ik dus, in de afgelopen twee jaar.

Ik overwon angsten, zelfs mijn vliegangst. Ik deed dingen waarvan ik dacht dat ik ze nooit zou doen. Ik zag plekken waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden! En ik weet dat er mensen zijn die met afgunst (en gelukkig ook velen met gezonde jaloezie) toekijken. En gezien de waslijst hierboven snap ik dat wel. Het klinkt als de ideale baan.

Maar ik vertel niet vaak over alle onrust op het werk, de stress die het me soms – zo ook de laatste tijd – geeft. Dat reizen niet altijd maar alles goed maakt wat negatief is. Want dat is niet zo namelijk. Ik heb momenten gehad dat het reizen mij op de been hield, zakelijk gezien dan, en dat is niet goed. Maar dat ziet niemand… En soms is dat lastig, als ik weer eens hoor de ideale baan te hebben. De ideale baan bestaat niet, zelfs als je mag reizen. Op vakantiedagen overigens, want ik word liever op kantoor gezien. Het is dat ik veel van de wereld wil zien…

En toch ondanks dat koester ik al deze momenten met heel mijn hart. Of misschien juist doordat… Al zou ik over vijf jaar heel ander werk doen, dit pakt niemand me meer af. En Ik kan als een van de weinige over 20 jaar zeggen: “Weet je nog, die vulkaanuitbarsting in 2010? Iedereen baalde er van, maar ik maakte daardoor de reis van mijn leven.”

Ik had het me nog zo voorgenomen: geen blogjes over het WK voetbal. Maar als je je 90 minuten zo zit op te vreten dan schieten er gewoon wilde gedachten door je hoofd, die je moet delen. Na ja, wil delen. En waarvan je hoopt dat je lezer er op zit te wachten.

De eerste helft

Wees eerlijk, de eerste helft waren we geen sterren. De fouten die er gemaakt waren, mogen niet gemaakt worden op dat niveau en zeker niet met zo’n salaris. Zouden wij bij onze baas moeten doen. Buiten dat ik me daar aan ergerde, ergerde ik me aan het feit dat men het echt op Robben had voorzien. Hoe laag kun je gaan? Je weet de zwakste plek van de tegenstander en op een onsportieve wijze misbruik je dat. Heeft de FIFA niet zo’n mooi fair play motto? Maar goed, zonder fair play kom je kennelijk verder, want de Brazilianen scoorden al snel…

Gewenste wissels

Ik dankte God bijna op mijn blote knieën (maar dat ging niet met een lange jurk aan) dat we de pauze in gingen met slechts één tegendoelpunt. En ik hoopte met heel mijn hart dat van Persie gewisseld zou worden. En nog belangrijker: dat commentator Frank Snoeks door de NOS gewisseld zou worden. Ik heb hem net voor de grap even ge-Googled:

Snoeks werd op 17 juni 2008 door 50% van de lezers van AD Sportwereld-Pro verkozen tot beste voetbalcommentator van Nederland. De helft van de zevenduizend ondervraagden prees hem als “rustig wanneer het moet, en enthousiast wanneer dat wordt gevraagd. Men waardeerde zijn “combinatie van humor, bloemrijke taalgebruik en verstand van voetbal”.

Ik weet niet wat deze lezers bezielde, die man lult gewoon echt slap. “Geef ze een kwart kans en ze maken er een heel doelpunt van.” Buiten het feit dat dat geen kwart kans was – Nederland liet ze echt gaan en gaven ze gewoon een gratis doelpunt – slaat die uitdrukking echt werkelijk nergens op. En ik vroeg me af wat zijn vrouw (als hij die heeft) zou denken terwijl ze zelf deze wedstrijd keek. Zou ze net zo denken als ik (en half Twitterland)?

De tweede helft

Ik, de eeuwige pessimist had het niet verwacht, zo’n ommezwaai in de tweede helft. Immers, ik zei al dagen dat Nederland ging verliezen. Dan kon het immers altijd meevallen, is het niet? Maar goed, in de tweede helft stonden ze er wel. En ze schoten hem er in. Na het eerste doelpunt – door Sneijder, wat nu eigen goal, ook zonder dat tikje was hij er ingegaan – ging het stadion los. FIFA herhaalde het doelpunt keer op keer en ik vroeg me enkel af: ‘Wat zou de gezichtsuitdrukking van van Marwijk nu zijn geweest? Nog steeds zo neutraal?’ Ze lieten het niet zien, wel een geweldige tweede goal en daarmee onze weg naar de halve finale.

Het kaartenspel

Die ze nog even dachten te kunnen belemmeren met een fikse overtreding op Robben. Eindelijk trok die Japanner eens een kaart voor de tegenpartij. Die ik al eerder graag aan Bastos had zien uitgedeeld, wat een mannetje is dat. Maar goed, deze kaart was terecht. Die overtreding was wel drie keer rood waard. Hoe kon je als voetballer zo diep zinken dat je moedwillig gaat trappen op de plek waar iemand al bijna door was uitgeschakeld? Even leken we ook nog een rode kaart te krijgen, maar gelukkig trok de scheidsrechter de verkeerde kaart uit zijn broek. Hij maakte er een dolletje van en onze nuchtere jongens konden er ook om lachen. Waarschijnlijk als een boer met kiespijn, want diegene die echt een kaart verdiende was Kaka en niet een van onze oranje leeuwen.

De laatste 10 minuten

In de laatste 10 minuten had Nederland al gewonnen, aldus de kijkers. ‘De Amazone treedt uit zijn oever van alle Braziliaanse tranen’, las ik op Twitter. Evenals: ‘Felipe Melo wordt volgende week vermoordt, en rode kaart en een eigen doelpunt, hij maakt zich niet geliefd.’ Ferry vond ook dat wel al gewonnen hadden, ik bleef de pessimist. Anders zou het best wel eens een domper kunnen zijn. Verliezen deden we niet meer, we hadden nog wel wat doelpunten kunnen maken. Maar o.a. Klaas-Jan Huntelaar (sorry Marieke) liet het liggen. En ook Kuijt, die ik het van harte had gegund, kon zijn vrije weg naar het goal niet verzilveren.

Maar het maakt niets uit, we hebben gewonnen. Dinsdag spelen we de halve finale tegen Ghana of Uruguay. En ik? Ik ga dinsdag om 20.30 uur lokale tijd (22.30 uur) walvis spotten in IJsland. Als ik een deel van de wedstrijd mis, willen jullie me er dan doorheen smsen?

Vanmorgen bracht ik een bezoekje aan de tandarts. En hoe leuk die nieuwe tandarts ook is, hoe vriendelijk en hoe joviaal, ik ga er toch nog steeds niet heen voor de lol. Nog steeds had ik last van die ene kies. Na ja, die ene. Ik wist nog steeds niet welke.

Ik hoor je zuchten: “Je gaat zeker weer op reis he?”. Ja, ik ga weer op reis en de vaste bezoeker weet inmiddels dat er dan altijd lichamelijk iets mis met mij is. Twee simpele voorbeelden? Toen we naar de Verenigde Staten gingen, was ik behoorlijk ziek en dacht zelfs aan de Mexicaanse griep. Gevolg: Laura was bang niet toegelaten te worden tot het land. En angst komt bij mij zelden uit, dus ik werd gewoon toegelaten. Toen ik naar Suriname ging (of was het nu Thailand?) had ik een oogontsteking (viraal) en dat kon nog wel erger worden in de loop van de week. Vochtige weer hielp mij echter en binnen no-time was het weg. En nu, nu ik naar IJsland ga? Nu heb ik dus iets aan mijn gebit.

“Wat zie je er lekker zomers uit”

Dat waren de woorden van de leuke tandarts toen ik binnenkom en hem netjes – ik ben toch nog enigszins opgevoed – een hand gaf. Nee, ik had me niet speciaal aangekleed voor de tandarts. Als de mussen bijna van het dak vallen, kun je alleen maar kledingstukken aan die zo weinig mogelijk bedekken toch? “Tja”, zeg ik, “Als het om 10.00 uur al 30 graden is, dan moet je iets”. In zijn praktijk was de temperatuur ook gauw zo’n 25 graden (lang leve lichtkoepels) en ik lag nog maar even op de stoel of ik voelde het zweet al plakken. Mijn zweet, of dat van de voorganger? Ik wilde hem aanraden de stoel na elke patiënt schoon te maken met alcohol. Maar dan moest ik toegeven dat ik me kapot lag te zweten en dat is nu niet bepaald vrouwelijk. Ik besloot wijselijk mijn mond te houden. Welgemeend sorry voor de patiënt die na mij kwam.

Antibiotica, mijn grote angst

Nadat ik mijn klachten, die al weken fluctueren met als hoogtepunt gisteren, uit de doeken heb gedaan, besloot hij een foto te maken. Zoals ik voorspelde. Met de assistente kijkt hij er naar, om vervolgens te zeggen: “Ik ga je doorsturen naar de kaakchirurg.” Oké, tandarts neemt duidelijk af in leukheid. Wie wil er nu naar de kaakchirurg? “En voor nu geef ik je een antibiotica-kuur mee.” De leukheid, of wat er nog van over was, verdween opslag. Dit was mijn grote angst. Zijn mijn darmklachten niet allemaal ontstaan door antibiotica? En is het niet zo dat ik door het slikken van antibiotica zeven dagen (zolang de kuur duurt in ieder geval) helemaal leeg loop? Wat natuurlijk helemaal niet kan als ik op persreis ga. En dan nog even niet gehad over wat mijn lichaam weer voor gevecht aan moet met die antibiotica om in balans te blijven en dat ik daar dus langer last van heb. Terwijl mijn lichaam op het moment al een beetje op is. Bijna smekend kijk ik de niet-meer-leuke tandarts aan: “Nee, geen antibiotica.”

In overleg

Ik barst nog net niet in tranen uit, maar hij ziet dat ik het verschrikkelijk vindt. In overleg schrijft hij wel een receptje uit. Geen antibiotica die onder de penicilline-groep valt, maar eentje die iets minder agressief is, waar meer mensen tegen kunnen. Maar die ik nog nooit heb gehad, dus de vraag blijft of ik er tegen kan. Ik spreek met hem af dat ik de klachten aan kijk de komende dagen en op reis. Als ik continue pijn heb, mijn kaak amper open kan krijgen, ik moeilijk kan slikken, dan kom ik er niet onderuit. Als ik één dag zeurderige pijn heb als gisteren, dan neem ik ibuprofen, die ook ontstekingsremmend werkt. En pijnverlagend. Maar niet de hele tijd, want dan weet ik niet meer wat ik voel en hoe erg mijn klachten zijn.

Etende beestjes

Nieuwsgierig als ik ben wil ik nog wel even de foto’s zien. En ik zie niets, waar zit hij een ontsteking dan? Hij wijst een zwart plekje aan, net iets donkerder dan de rest. “Kijk daar, hij heeft ook al een stukje bot weggevreten.” Ik word opslag misselijk en haal diep adem. En ik weet dat ik vanaf dat moment bij elk beetje pijn zal denken dat er beestjes in mijn kaak zitten.

Elk nadeel heb zijn voordeel

Ik probeer het van de zonnige kant te kijken en zeg met een big smile tegen meneer L. (ja, hij heeft een achternaam): “Bij de kaakchirurg wordt wel alles vergoed.” Hij kijkt me aan of ik gek ben geworden. Nee hoor, alleen ik heb een drama-gebit en als het dan toch moet, doe het dan maar in het ziekenhuis i.p.v. dat ik bij moet betalen en ik later in het jaar tekort kom op mijn max. tandartsbedrag. Onderweg naar huis probeer ik nog meer voordelen te verzinnen. Zo mag ik bijvoorbeeld best een paar dagen zielig doen en Ferry voor me laten rennen. En ik kan vast weinig eten, wat weer bijdraagt aan mijn minder-buik-plan.

Je zou haast zeggen: “Laat die kaakchirurg maar komen.” Maar nee. Maandag 12 juli ben ik aan de beurt en ik zie er nu al tegenop. Hoewel het nog van latere zorg is. Ik hoop IJsland zonder al teveel klachten door te komen. Duim je mee?