Toen ik een paar jaar geleden mijn eerste spiegelreflex kocht, was dat voor niemand een verrassing. Ik maakte overal snapshots van. Dat ik ooit echt, echt mooie foto’s zou maken, had men denk ik niet verwacht. Ik in elk geval niet. En dat ik zelfs gevraagd zou worden voor fotoshoots was slechts een droom.

En toch gebeurt het tegenwoordig

De eerste bruiloft heb ik achter de rug, en ik heb al een aantal shoots – met name voor mijn portfolio en ervaring – op mijn naam staan. Maar het kan nog leuker/gekker/mooier. Enkele weken geleden kwam Agaat, mijn DNA-zusje, online op MSN. Aangezien ze ooit MSN voor mij installeerde en ik allicht nog steeds haar enige contact ben – sorry, voel me graag uniek – was het geen wonder dat ze me aansprak: “Laura?” Het klonk onzeker, alsof ze iets ging vragen, maar ze bang was voor het antwoord. Waarom weet ik niet, want natuurlijk zei ik ‘ja’ toen ze vroeg of ik de foto voor haar geboortekaartje wilde maken.

Dubbelop zenuwachtig

Ze wilde graag spruit 1 (Mare) en spruit 2 (Maeve) op de foto voor het kaartje van spruit 3. Met voor hun, of in hun handen, of waar dan ook de letters van de naam van hun broertje. Ja, spruit 3 wordt eindelijk een jongen. Man S. krijgt versterking. Lees verder

Als @agaatt en ik elkaar tweeten (ja, dit gaat weer over Twitter) dan staat er standaard een hashtag (*) achter, #DNA. Nu een x-aantal maanden later vraag ik me af hoeveel van mijn 1.100 volgers ook daadwerkelijk denken dat we familie zijn. Dat zijn we namelijk niet. Sterker nog: we hebben elkaar nog nooit ontmoet.

Er is wel een link tussen Agaat en mij, of moet ik zeggen tussen Agaat en Ferry? Ze werken namelijk beiden voor dezelfde baas, Veiligheidsregio Flevoland. Nee, Agaat is geen (vaak half omgebouwde) brandweervrouw, maar ze is communicatieadviseur, persvoorlichter en ze doet in crisisbeheersing. Een mond vol is het niet?

Agaat trok direct mijn aandacht door haar geweldige doorzettingsvermogen. Na een nare periode van ziek zijn, vocht ze zich terug. Terug naar het werk, terug in het sociale leven. Waar een ander het niet meer zou zien zitten, maakte zij een grapje over haar lichaam. Geen gezeur, gewoon doorgaan. En dat mag ik. Al ben ik zelf een zeur en vind ik mezelf heel snel zielig. Lees verder