“Werd gebeld door iemand die onderzoek doet naar social media en huisdieren, inzake @konijntim. Het moet niet gekker worden!”, plaatste ik vanmiddag op – hoe kan het ook anders – Twitter. De reacties die ik krijg waren vaak van de strekking: “En een account aanmaken voor een konijn, dat is niet gek?” 1-0 voor mijn tweeps.

Natuurlijk spoor je niet helemaal als je een Twitter-account aanmaakt voor je konijn. Past dus helemaal bij dit niet 100% sporende meisje, dat op een avond dacht: “Goh, ons huisdier kan wel een eigen Twitter-account gebruiken.” Om bijvoorbeeld hilarische filmpjes op te plaatsen die op mijn blog goed ontvangen werden. Ferry keek me aan alsof hij water zag branden, een huisdier & Twitter? Belachelijk vond hij het. Tot hij de lol er van in zag…

Nu, een jaar minus twee dagen later, heeft Tim 112 volgers. Meer volgers dan een groot deel van het Twitterende publiek. Lees verder

Tussen alle zware blogs over tienerproblemen, gezondheidsperikelen, spijkerbroekenverdriet en weet ik veel wat nog meer door, is het even tijd voor een luchtige blog. Een film-blog. Met @konijntim in de hoofdrol, die net als ons dol is op de tuin. Of eigenlijk dol op de tuin om naar te kijken als daar iemand loopt en dan spelletjes spelen.

Lees verder

Soms voor je discussies met vrienden, collega’s, online contacten en vraag je je af of je gek bent. Of je niet tolerant genoeg bent. Of je irritatiegrens laag is. Je wordt haast voor aansteller uitgemaakt als je ergens een sterke mening over hebt. En dus dacht ik, lieve bloglezers, ik leg het eens voor aan jullie.

De discussie

Hoe ga je om met ‘overlast’ van huisdieren van een ander? Rondlopende katten kunnen volgens persoon X heel vervelend zijn. Haar tuin wordt ondergescheten en ondergeplast en dat is ze zat. En ik snap dat. Immers: je probeert koste wat het kost je tuin schoon te houden en jij hebt niet voor de kat van de buren, de buren daarnaast of de achterburen gekozen. Nu ben ik al geen grote kattenliefhebbers, misschien scheelt dat. Maar het is wel jouw huisdier, dat buiten rondscharrelt, waar jij verantwoording over hebt. Of valt alles wat hij buiten uitvreet, buiten de verantwoording van het baasje? Prima, dan zijn loslopende honden die schade aanrichten ook geen probleem. Toch…? Jaja, want kattenliefhebbers, zo heb ik gemerkt, verdedigen hun kat 300%. “Binnen wordt hij ongelukkig”, “Het is de natuur”. Hopelijk heb ik hier kattenliefhebbers, die er voor gaan zorgen dat ik niet zo in hokjes hoef te denken als hier boven.

De achterbuurhond

Onlangs kozen onze achterburen voor een huisdier. Geen kat, maar een hond. Wij kozen er niet voor en dus vinden we het niets dat die grote lobbes – hoe lief hij ook is – elke keer op onze vlonder staat of in het zand aan het graven is. Lees verder

Vrijdagochtend, een extra vrije dag, en de wekker staat om 06.00 uur. Om vervolgens van 08.00 uur tot na 13.00 uur in wind en regen te staan. En waarvoor? Om lieve tweeps  – voor niet Twitteraars, dat zijn mensen met wie je Twittert – te ontmoeten en mooie foto’s te maken. Tja, een beetje gek zal ik altijd blijven.

@grimbo76 en @vaatje: we leerden ze kennen via Twitter. Ferry’s interesse werd getrokken doordat ze beiden voor politie Amsterdam werken en hulpdiensten hem aantrekken. Mijn interesse werd getrokken door de gekke, maar altijd spontane Eva (Vaatje). Regelmatig gingen er gezellige Tweets over en weer. We ‘maakten kennis’ met Thomas, de politiehond waar Michael (Grimbo) sinds februari mee trainde. En vandaag had hij zijn keuring, of we wilden komen kijken. Of misschien was het anders: bood ik aan wel te willen fotograferen. Want zo gretig ben ik ook wel weer. Lees verder

Ja, die vraag kreeg ik de laatste tijd heel wat n.a.v. mijn vorige blog. En ook Ferry liet wat vallen op Twitter en iedereen wilde weten hoe of wat. Nou, bij deze: we willen een pup. Zo’n wollige Page-pup die er met je toiletpapier van door gaat, maar dan net iets beter opgevoed zeg maar.

De voorliefde voor honden, en dan met name Golden Retrievers, zit er bij ons beiden allang in. Ferry wilde vroeger graag een pup en liet de honden van kennissen uit. Ik wilde ook graag, maar we waren altijd weg. Verstandig als mijn ouders waren kwam er geen hond. Maar als je diep in het hart van mijn vader had gekeken… Anyway, toen we samen gingen wonen, waren we het er over eens: er komt een hond.

Die liefde en wens is er altijd gebleven: voor lieve, sullige Quinten en ook na lieve, sullige Quinten. Maar met de ervaring van dat kleine mormel in ons hoofd, wilden we het rustig aan doen en alles goed overwegen. Lees verder