Het eerste beeld dat we van de Zweden kregen, was dat ze allemaal even gastvriendelijk waren. In tegenstelling tot de Fransen proberen ze wel met Engels uit de voeten te komen, ook al zijn ze er niet zo gedreven in. Ze zijn niet bang om een stap harder voor je te lopen en vertellen je graag alles over hun zo geliefde land. Dit beeld werd voor ons op deze zonnige vrijdagmorgen nog eens bevestigd.

Koffiepauze!

Onderweg naar Flen, waar ons volgende hotel lag en waar we zouden gaan paardrijden, zagen we links van ons een mooi meertje liggen. Met een naar ons idee koffiehuis en een mooie hond voor de deur. En in de verte nog een oud mooi huis. Ferry vindt het fijn om tussen het rijden even zijn benen te strekken, ik om dan foto’s te maken. Ideale plek dus!

Opgelaten

Ik stoof op mijn eerste doel af, die grote lobbes van een hond die daar lag. Het vriendelijke bazinnetje kwam ook onze kant op en we raakten in gesprek terwijl mijn camera klik-klak continue klik zei. Ik werd vriendjes met de hond, Tubo, die een Amerikaanse wolfhond bleek te zijn. Lees verder

Ja, je mag me voor gek verklaren. Ik heb Tim aan het Twitteren gebracht. Of nee, eigenlijk. Ferry en ik lezen Tim’s gedachten, zien zijn streken en vertalen dat naar Tweets, inclusief foto of video. Hoe het zover kwam?

Van leuke filmpjes tot Twitteraccount

De laatste tijd maakte ik leuke filmpjes van Tim, en na mijn handdoek-filmpje bleek dat veel mensen Tim een superstoer konijn vonden. Wel, zei ik “Ik ga meer Tim stuff posten op Twitter, omdat iedereen hem zo leuk vindt”. Toen kwam de suggestie dat ik een eigen account zou maken. Ferry verklaart mensen met huisdier + account voor gek, maar goed in een melige bui… daar was @konijntim.

Wat Tim Twittert?

Luie foto’s, roddels over zijn baasje die kwaad op hem is, dat hij stiekem spekjes lust en nog veel meer. En het heeft hem al 20 followers opgeleverd. Dat is meer dan ik in mijn eerste maand bij elkaar kreeg. Lees verder

Zijn droopy-ogen maakten dat ik niet boos op hem kon worden. Zijn sullige overkomen en zijn enthousiasme gespring, stalen ieders hart. Quinten – onze pleegpup voor een jaar, zoals ik het nu maar noem – was een hond uit duizenden. En toch kon hij niet bij ons blijven…

Hondengek & hondengek

Ferry en ik zijn beiden van jongs af aan hondengek, hoewel we beiden nooit een hond thuis hadden. Toch was voor ons snel duidelijk dat bij ons thuis wel een hond zou komen. In 2002 gingen we samenwonen en in 2003 kozen we bewust voor een hond. Beiden werkten we vier dagen, dus er waren drie dagen overlap, waarvan hij één dag in de week naar de hondendagopvang zou gaan. Prima geregeld!

We kozen niet voor een ini-mini-pup, er was dat jaar geen mogelijkheid om lang vakantie te nemen om hem zindelijk te maken en te laten wennen. Dus we zochten op internet naar een wat ouder hondje. Uiteindelijk vonden we Quinten. Zijn vrouwtje was overspannen en de dokter had gezegd “Neem een hond, ga lekker wandelen”. Uiteindelijk bleek ze dat niet te kunnen en de man des huizes leek het verstandig een nieuw huisje te zoeken. Quinten was toen 4,5 maand. We gingen hem ophalen in Westervoort en waren meteen verliefd.

Wennen!

Wennen was het wel. Voor hem, want jemig, die lift was wel eng. En ja, dat grasveld was even verder weg. Zeker als je bedenkt dat hij daarvoor in de tuin werd uitgelaten… Ook voor ons was het wennen. Lees verder

Soms heb je ze: van die dagen die gewoon perfect zijn. Dagen waarvan je wilt dat ze nooit eindigen. Zo’n dag was gisteren…

Aapjes kijken

Nadat we gisterenochtend samen wakker werden, terwijl de zon in de slaapkamer naar binnen scheen, reden we naar Apeldoorn. Ik heb verschrikkelijk werk, ik weet het: voor mijn werk ‘moest’ ik de Apenheul bezoeken. Gewapend met een volle cameratas – en zonder pinda’s, want voeren is verboden – liepen we gratis naar binnen. Lang leve de pers!

Na een rondleiding, waarin we heel veel informatie op ons namen en ik versteld stond van de juiste vragen die Ferry stelde, konden we zelf het park gaan verkennen. Ik zei alleen maar ‘klik’, ‘klik’ en nog eens ‘klik’, want apen – en met name de doodshoofdaapjes – zijn nu eenmaal geweldige beesten. Ook de gorilla-voedershow was geweldig. En leerzaam! Kinderen werden leuk bij de show betrokken en het was niet druk, dus ik had alle ruimte om vanaf goede plekken te fotograferen.

Na een kort gesprek met een andere fotograaf, het voederen van gewillige eendjes, het fotograferen van mini-eendjes, het lezen van alle bordjes, het eten van een broodje kroket en een plak keek en het spotten van bijna 300 aapjes, liepen we voldoen de uitgang door. Apenheul = leuk! (we hebben alleen de makkies gemist, waar hadden die zich verstopt?) Lees verder

Het liefst ga ik een keer op safari in het Kruger National Park, maar dat ligt niet echt om de hoek. Safaripark Beekse Bergen ligt wel in de buurt van Tilburg en dus was dat wel een realistische optie…

Te voet, per boot of per auto

Het park (en de dieren) kun je op drie manieren bewonderen. Je hebt de wandelsafari, vergelijkbaar met een normale dierentuin. De autosafari, waarbij je door het park rijdt. En de bootsafari, waarbij je door de plassen middenin het park vaart. De derde optie kon niet, alles was bevroren, maar de auto- en wandelsafari deden we wel.

Winterdip

Niet alleen mensen hebben last van een winterdip, ook de diertjes hebben dat. Want zowel tijdens de autosafari als tijdens de wandelsafari ontbraken er veel dieren. Schuilend in een holletje of binnenverblijf. Geen giraffen om de auto heen, geen slingerende aapjes op de eilanden. Lees verder