Ik ben niet van de (bijna) woordeloze blogposts, maar vandaag maak ik voor één keer een uitzondering. Na het zien van de foto’s snap je vast dat ik trots ben.

Lees verder

Omdat ik zelf nog niet genoeg op de radio ben en een Twitterend beroemd konijn ook niet genoeg is, sinds vandaag dan ook nog maar een beroemde brandweerman.

Ze kloppen, zonder twijfel: voordelen over ambtenaren. Ze vervelen zich de hele dag, MSN-en de halve tijd en koffie is hun grootste hobby. Het is nogal zwart/wit, maar je snapt mijn punt. Ambtenaren zijn lui en ze schrijven voor elk uurtje. En het erge is, ik heb er één in huis.

Presteren bij deadlines

De commerciële wereld, waar ik zelf in zit, hangt aan elkaar van deadlines, omzetten halen en nog eens deadlines. Druk van omzetten kan ik niet altijd aan, maar met harde deadlines in het vooruitzicht, presteer ik het best. Vier dingen tegelijk doen, vind ik leuk. Al kom ik soms einde van de dag totaal gesloopt thuis en ben ik me er af en toe teveel van bewust wat het keerpunt is van omzetten niet halen. Einde baan is een veelvoorkomende uitslag in de commerciële wereld. Lees verder

Branddriehoek, afdichtingsset, verbrandingsproces, dampzone, brandklassen… Woorden die ik iets te vaak hoorde de afgelopen week. In aanloop naar Ferry’s examen als brandweerinstructeur, welke hij vandaag moest afleggen.

De opleiding tot instructeur stond al enige tijd op zijn lijstje. Hij vindt het leuk om mensen te sturen, is goed in enthousiasmeren en hij was niet voor niets in de horeca al leermeester. In 2009 deed hij de vooropleiding, sociale vaardigheden en begin dit jaar deed hij de aftrap van de cursus die door zovelen als zeer zwaar wordt bestempeld.

Zeer zwaar?

Ja, Ferry heeft er een hoop tijd ingestopt – en ik stiekem ook: foto’s maken, taal- en spelfouten checken, presentaties in elkaar knallen – en deed de voorbereidingen van zijn lessen altijd meer dan nauwkeurig. Maar zwaar? Geen één keer gingen zijn lessen verkeerd, complimentjes kwamen bijna aanwaaien. Na een van de eerste lessen zei zijn leraar: “Je vindt dit echt leuk he?” Ja, dat vindt hij en dat straalt hij uit en dat ziet men. Zijn lesplannen werden rijkelijk verdeeld onder medecursisten, alsof ze wat van hem moesten leren i.p.v. van hun leraar. Bij de laatste les die hij gaf, zei de leraar: “Het is dat ik opbouwende punten op moet schrijven, maar eigenlijk is het gemiereneuk.” Lees verder

Lang had ik me verheugd op deze middag en avond: Dreamnight at Artis. Vol brandweerauto’s, politiewagens, ambulances, zieke kindertjes die genieten en dierentuin. Een avond waarop mijn camera overuren zou maken en ik zou beseffen hoe gelukkig we onszelf eigenlijk mogen prijzen.

Over Dreamnight at the Zoo

Dreamnight at the Zoo is een jaarlijks terugkerend evenement, wereldwijd. Overal ter wereld sluiten dierentuinen hun deuren extra vroeg. Om daarna zieke kindertjes met hun ouders en broertjes en zusjes toegang te geven. Artis is een van deze dierentuinen. En de kinderen worden van heinde en verre gebracht in brandweerauto’s, ambulances en politiewagens. Rond de 1750 kinderen met aanhang wordt de toegang tot Artis verleend die dag en maar liefst 800 vrijwilligers zorgen dat dit feest ieder jaar door kan gaan.

Blije kinderkoppies fotograferen

En daar komt ook Ferry om de hoek kijken. Twee jaar geleden werd hij voor het eerst meegevraagd. Na zijn enthousiaste verhalen in 2008 wilde ik in 2009 heel graag mee. Om foto’s te maken, blije kinderkopjes. Om ouders nog een herinnering achteraf te geven. Maar nee, zei hij: “Alle voertuigen zitten al vol, er is geen plek meer, er moeten kindertjes bij.” Oké, dat begreep ik. Totdat hij die avond thuis kwam en vertelden dat er twee vriendinnen van collega’s mee waren geweest, gewoon voor de gezelligheid. “In 2010 zorg je er maar voor dat ik er bij ben”, zei ik. En dat geschiedde…

Toonzetting

Ik wist het zeker: de sfeer op zo’n dag zou super zijn. Niet alleen vanwege de blije kindertjes, maar ook vanwege de brandweerhumor waar ik zo van hou. Samen met vier brandweermannen (dit keer geen andere vriendinnen aanwezig, ik had ze helemaal voor mezelf) gingen we om 14.30 uur op pad. Van Almere naar Lelystad, naar het Zuiderzee Ziekenhuis. Ferry zou voorop rijden en ging bij het eerste stoplicht maar door rood (wat volgens hem natuurlijk oranje was). “Ja, jij kunt wel een voorsprong gebruiken met die oude bak van je”, riep Olaf door de mobilofoon. Gevolgd door collega Patrick: “Dat wordt klootzakken-gebak maandag.” De toon was gezet. Lees verder