Lang had ik me verheugd op deze middag en avond: Dreamnight at Artis. Vol brandweerauto’s, politiewagens, ambulances, zieke kindertjes die genieten en dierentuin. Een avond waarop mijn camera overuren zou maken en ik zou beseffen hoe gelukkig we onszelf eigenlijk mogen prijzen.

Over Dreamnight at the Zoo

Dreamnight at the Zoo is een jaarlijks terugkerend evenement, wereldwijd. Overal ter wereld sluiten dierentuinen hun deuren extra vroeg. Om daarna zieke kindertjes met hun ouders en broertjes en zusjes toegang te geven. Artis is een van deze dierentuinen. En de kinderen worden van heinde en verre gebracht in brandweerauto’s, ambulances en politiewagens. Rond de 1750 kinderen met aanhang wordt de toegang tot Artis verleend die dag en maar liefst 800 vrijwilligers zorgen dat dit feest ieder jaar door kan gaan.

Blije kinderkoppies fotograferen

En daar komt ook Ferry om de hoek kijken. Twee jaar geleden werd hij voor het eerst meegevraagd. Na zijn enthousiaste verhalen in 2008 wilde ik in 2009 heel graag mee. Om foto’s te maken, blije kinderkopjes. Om ouders nog een herinnering achteraf te geven. Maar nee, zei hij: “Alle voertuigen zitten al vol, er is geen plek meer, er moeten kindertjes bij.” Oké, dat begreep ik. Totdat hij die avond thuis kwam en vertelden dat er twee vriendinnen van collega’s mee waren geweest, gewoon voor de gezelligheid. “In 2010 zorg je er maar voor dat ik er bij ben”, zei ik. En dat geschiedde…

Toonzetting

Ik wist het zeker: de sfeer op zo’n dag zou super zijn. Niet alleen vanwege de blije kindertjes, maar ook vanwege de brandweerhumor waar ik zo van hou. Samen met vier brandweermannen (dit keer geen andere vriendinnen aanwezig, ik had ze helemaal voor mezelf) gingen we om 14.30 uur op pad. Van Almere naar Lelystad, naar het Zuiderzee Ziekenhuis. Ferry zou voorop rijden en ging bij het eerste stoplicht maar door rood (wat volgens hem natuurlijk oranje was). “Ja, jij kunt wel een voorsprong gebruiken met die oude bak van je”, riep Olaf door de mobilofoon. Gevolgd door collega Patrick: “Dat wordt klootzakken-gebak maandag.” De toon was gezet. Lees verder

“Ramptoeristen!” werd er gisteren een aantal malen op Twitter gezet. Ja, we gingen naar een brand kijken. So what? Ferry uit beroepsmatige interesse en ik als ‘fotografe’. Brand en nacht blijft een geweldige combinatie. En eerlijk is eerlijk, uiteindelijk genoot heel Twitterland mee.

Brandje kijken

We gingen net naar bed toen de eerste melding binnenkwam van een binnenbrand in Naarden, op het industrieterrein. Eenmaal net op bed (22.45 uur) werden de meldingen steeds heftiger. “Wil je gaan kijken?”, vroeg ik Ferry. Ik ken hem nu eenmaal langer dan vandaag. En eerlijk is eerlijk, als hij dan ‘ja’ zegt, spring ik net zo hard in de auto. Met camera en al, op Ferry’s verzoek. Dus daar reden we om 23.00 uur op de snelweg. Ik had oom Bart al gesmst. Want bij grote branden in de regio coördineert hij alles vanuit de verbindingscommandowagen. Hij belde me direct op: “De brand slaat nu uit.” Ik bracht de boodschap over aan Ferry en merkte meteen dat het gas werd ingetrapt. Bijna 35, maar als het op brand aankomt…

Eenmaal ter plaatse

Ik had verwacht dat t.p. (ter plaatse) alles afgesloten zou zijn, maar je kon nog verrassend dicht bij het pand komen. Ik klikte mijn lichtsterke lens (50 mm F1.8 voor de kenners) op mijn camera en begon foto’s te maken. Zoomen was niet mogelijk met deze lens, en de beperkte mogelijkheden qua licht, maar dat maakt je wel creatief. Elk nadeel… Lees verder

Onze volgende bestemming zou de Walk of Fame zijn, maar in de cabrio (met dak open!) brandde de zon aardig fel en we besloten dat het een zon-dag moest worden. Geen druk verkeer meer, maar via Venice Beach naar Santa Monica terug.

Fire Department 63

Vanaf de highway even buiten Los Angeles zouden we via de Venice Boulevard het strand bereiken. Maar ons zou ons niet zijn als we tussendoor zouden worden opgehouden. Dit keer niet door een fotomoment, maar door Fire Department 63. Langs de kant van de straat zag ik opeens drie brandweerauto’s staan glimmen. Hé, een kazerne! En de auto’s buiten, dus goede fotomomenten. Snel parkeerden we de auto, dak dicht en kijken bij de glimmende auto’s. Want dat is iets wat we in Nederland zelden tegenkomen, brandweerauto’s die zo glimmen (later blijkt dat ze ze elke dag poetsen). Al snel komt er een brandweerman op ons aflopen, die zich voorstelt als Nelson. Ik leg hem uit, mijn Engels is beter dan dat van Ferry, dat Ferry ook een brandweerman is en dat we de wagens hier zo mooi vinden. Hij vertelt ons dat eentje net nieuw is en de ander een oudje (1985), een vervangende wagen omdat hun eigen ladder kapot is. Ook vertelt hij ons dat dit de drie-na-oudste brandweerkazerne (1953) van Los Angeles is. We mogen overal rondkijken en ‘Make a lot of pictures’. We will! Lees verder

Dat zeiden mijn ouders, en met name mijn moeder, vroeger altijd. En nu, na 8 jaar wonen aan een drukke kruising, merk ik ook dat deze ‘gezegde’ meer dan waar is. Dat werd vannacht maar weer eens duidelijk. Toen ik om 0.17 uur BOEM hoorde.

Ik zette mijn bril op, Ferry klapte de deur open en we stonden op een balkon. Niets ernstigs, dit keer. Een dikke, vette BMW (of was het nu Volvo, het was donker he?) was kennelijk op de reling van het bruggetje wat er loopt geklapt (en net zo hard weer terug geklapt). De inzittenden brabbelden snel en furieus in een andere taal en renden rondjes om de auto en keken er onder. Hun gehaaste indruk gaf mij het idee dat ze hadden gedronken of iets anders strafbaars hadden gedaan. En dat werd bevestigd toen er van bestuurder werd gewisseld. Hoewel het politiebureau aan het eind van de straat is, was er nu geen agent te bekennen. Lees verder

Als mensen om mij heen horen dat Ferry brandweerman is, krijg ik vaak direct de vraag: “Maar vind je dat dan niet gevaarlijk?” Ik kan dat beantwoorden met een volmondige ‘nee’. Toch stond ik niet te springen toen Ferry in januari 2003 aankondigde dat hij bij de vrijwillige brandweer wilde…

Oom Bart

“Nee, dat ga je niet doen”, mijn eerste woorden moeten in die strekking zijn geweest. Ik heb een oom, mijn geliefde oom Bart, die al jaren met veel passie het brandweervak uitoefent. Trots als een pauw ben ik altijd geweest op mijn jongste oom (nu 42), maar… Ik zag ook hoe vaak hij weg was. Oefening daar, cursus hier, oproepbaar en het bleef aantikken. En Ferry en ik waren nog niet zo lang samen, en eerlijk is eerlijk, ik had hem liever naast me op de bank. Ik zag het niet zitten dat hij keer op keer weg was. Dus nee, geen vrijwilliger als het aan mij lag, dat was mijn eerste reactie. De mensen om hem heen waren verbaasd, hoe kon ik hem tegenhouden als hij dat echt wilde. Het zou toch wel meevallen? Lees verder